«فَإِنَّمَا يَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِينَ وَتُنْذِرَ بِهِ قَوْمًا لُدًّا» (سوره‌ی مریم، آیه‌ی ۹۷)

بخش یکم: هستی‌شناسیِ تنزلِ وحی و معماریِ هم‌ریختیِ تکوینی

مبحث یکم: پدیدارشناسیِ ظهور و معماریِ ادراکیِ لسان

بند یکم: استخراجِ مقدماتِ مطوی در فیزیکِ ظهورات

در شبکه‌ی یکپارچه‌ی ظهورات و در تحلیلِ پدیدارشناختی (Phenomenological) غامض‌ترین مسائلِ مرتبط با فلسفه‌ی ادراک، این پرسشِ بنیادین مطرح می‌شود که یک حقیقتِ مطلق، غیب‌الغیوبی و بسیط، چگونه بدونِ محبوس شدن در حصارِ تناهی، به ساحتِ مقید و ساختارمندِ «زبان و صوتِ انسانی» تنزل می‌یابد. کلامِ الهی پیش از تنزل، حقیقتی است که در ذاتِ خود فاقدِ صورتِ هندسی، آوایی و لسانی است. بر این اساس، رویارویی با آیه‌ی نود و هفتم از سوره‌ی مریم، پیش از هرگونه تحلیلِ زبانی، مستلزمِ ورود از دریچه‌ی هستی‌شناسیِ ظهور (Ontology of Manifestation) است، نه یک نظامِ علّی‌معلولیِ کلاسیک. ارتباطِ میانِ مراتبِ عالیِ وجود و ساحتِ ناسوت، بر مبنای مکانیسمِ مکانیکیِ انتقالِ داده استوار نیست؛ بلکه از مجرای یک هم‌ریختیِ تکوینی (Structural Isomorphism) و تنزلِ ارتعاشی صورت می‌پذیرد. حقیقتِ نامتناهیِ الهی برای آنکه در ظرفِ متناهیِ ادراکِ بشری بگنجد، نیازمندِ یک فرایندِ تقلیل یا ساده‌سازیِ حکیمانه (تیسیر) است.

بند دوم: لسانِ پیامبر به‌مثابه رابطِ سایبرنتیک

این دستگاهِ هم‌ریخت، واسطه‌ای می‌طلبد که فرکانسِ غیب را بدونِ اعوجاج در کالبدِ واژگان جاری سازد. «لسان» در این ساحت، تنها یک عضوِ بیولوژیک نیست، بلکه رابطِ کاربری (Interface) و نمادِ کلِ سیستمِ ارتباطی و تجلی‌گاهِ بیرونیِ قلبِ انسانِ کامل است که با بالاترین مراتبِ هستی هم‌فرکانس شده است. این حقیقتِ نامتناهی برای گنجیدن در ظرفِ ادراکِ بشری، نیازمندِ فرایندی از انطباقِ ساختاری است که از آن به «تیسیر» (آسان‌سازیِ فعال) یاد می‌شود. این فرایند، تقلیلِ ارزشیِ محتوا نیست، بلکه کالیبره کردن (Calibration) و تنظیمِ دقیقِ ارتعاشاتِ غیبی برای هم‌ترازی با هندسه‌ی شناختی (Cognitive Geometry) مخاطب است.

مبحث دوم: بافتارِ کلانِ سوره‌ی مریم و دیالکتیکِ پذیرش و طرد

بند یکم: تحلیلِ سیاق و اتمسفرِ کلانِ نص

بافتِ کلانِ سوره‌ی مریم، که پیکره‌ای ماهیتاً مکی و متمرکز بر اصولِ بنیادینِ عقیده است، روایتگرِ لطیف‌ترین تجلیاتِ رحمتِ الهی و اعطای مواهبِ باطنی به اولیا (مقامِ بکاء و خضوع در زکریا، مریم و ابراهیم) است. این الگوها همگی تجلیِ گشودگیِ ادراکی‌اند. سوره در آیاتِ پیشین با یادکردِ مفهومِ «وُدّ» (محبتِ تکوینیِ الهی نسبت به مؤمنان) به اوج می‌رسد و سپس در آیه‌ی نود و هفتم، به‌عنوانِ نقطه‌ی تلاقیِ رحمتِ سوره با کارکردِ عملیِ آن، ابزارِ تحققِ این محبت و اتمامِ حجت را معرفی می‌کند. جریانِ سیالِ آگاهی در مسیرِ خود به دو واکنشِ کاملاً متفاوت برمی‌خورد: گشودگیِ متقین و انسدادِ لُدّ. این قطب‌بندیِ بنیادین (Fundamental Polarization)، فضایِ دوگانه‌ی پذیرش و طرد را در یک بیانِ یکپارچه آشکار می‌سازد. کلامِ الهی که پیش از تنزل، حقیقتی بود که اگر بر کوه فرود می‌آمد آن را از هم‌گسیخته می‌دید، با مداخله‌ای فعالانه بر زبانِ پیامبر رام و روان می‌گردد.

بخش دوم: کالبدشکافیِ فیلولوژیک و آواشناسیِ تقابل‌های تکوینی

مبحث یکم: تبارشناسیِ «يَسَّرْنَا» و رام‌کردنِ امرِ متعالی

بند یکم: اشتقاقِ سه‌گانه و فیزیکِ روانیِ کلام

در بررسیِ تحلیلی، گزینشِ واژه‌ی «يَسَّرْنَاهُ» (بر وزنِ فَعَّلْنا) در برابرِ واژگانی نظیرِ «سَهَّلْنَا» واجدِ ظرافتی هستی‌شناختی است و دلالت بر ایجادِ فعالانه، تدریجی و ارادیِ صفتِ روانی در کلام دارد؛ این امر یک «تسهیلِ وجودی» است. واژه‌ی «سَهْل» به امری دلالت دارد که ذاتاً فاقدِ پیچیدگی است، اما «يُسر» از دلِ «عُسر» (گره و پیچیدگی) زاده می‌شود و بر رفعِ دشواریِ موجود در یک امرِ به‌شدت متعالی دلالت می‌کند. در اشتقاقِ اصغر (Morphology)، ریشه‌ی $ی-س-ر$ بر جریانی آزاد و بی‌مانع دلالت می‌کند. در اشتقاقِ کبیر (Metathesis) و مکتبِ جایگشتِ ابن‌جنّی، قلبِ این حروف به $س-ی-ر$ (حرکتِ ممتد) و $س-ر-ی$ (سلوکِ شبانه و معراج) و تقاطع با $ر-س-ی$ (لنگرانداختن)، منظومه‌ای معنایی می‌سازد: حقیقتی که روان شده، بستری برای سلوک می‌گشاید و در اعماقِ ادراک لنگر می‌اندازد.

بند دوم: تبادلاتِ آوایی و موسیقیِ سیالیت

در اشتقاقِ اکبر (Phonetic Semantics) و تبادلاتِ آوایی، قرابت با ریشه‌ی $و-س-ع$ (بسط و گنجایش) آشکار می‌کند که این جریان، ظرفیتِ ادراکیِ مخاطب را بسط می‌دهد. از منظرِ آواشناسی (Phonetics)، توالیِ واج‌های نرم و سایشیِ /ی/، /س/ و /ر/، مجرایِ هوایی باز و بدونِ انسدادی تولید می‌کند که خود موسیقیِ درونیِ سیالیت را بازتولید می‌کند. تحلیلِ توزیعِ واژگانی نیز نشان‌دهنده‌ی بسامدِ $f(text{ي-س-ر}) = 44$ در متنِ قرآن است که بر پارادایمِ سهولت به‌عنوانِ اصلِ راهبردی تأکید دارد و احتمالِ شرطیِ $P(text{يَسَّرْنَا} | text{لِتُبَشِّرَ} land text{وَتُنذِرَ})$ یک مهندسیِ مطلق برای نفوذِ کلام را اثبات می‌کند.

مبحث دوم: کالبدشکافیِ «لُدّ» و مکانیکِ تصلبِ شناختی

بند یکم: فیزیکِ انسداد و رزونانسِ نویز

در قطبِ متخالف، واژه‌ی «لُدًّا» (جمعِ أَلَدّ از ریشه‌ی $ل-د-د$) قرار دارد که در معماریِ بلاغیِ آیه، یک شوکِ آوایی (Rhetorical Shock) پس از جریانِ نرمِ «يَسَّرْنَاهُ» ایجاد می‌کند. در اشتقاقِ اصغر، این ریشه نمایانگرِ خصومتِ شدید و توقفِ جریان است. در اشتقاقِ کبیر، جایگشتِ $د-ل-د$ مقاومتِ کورِ فاقدِ منطق را نشان می‌دهد. در اشتقاقِ اکبر، جایگزینی با $س-د-د$ (سد کردن) و $ر-د-د$ (مسترد کردن)، مفهومِ یک سدِّ شناختیِ مطلق را بازمی‌تاباند که داده‌های ورودی را پیش از پردازش پس می‌زند. آواشناسیِ این کلمه، با تنوین و تشدیدِ دالِ انفجاری، صدایِ کوبشِ ممتد و برخوردِ جسمی سخت با صخره را تداعی می‌کند که بازتاب‌دهنده‌ی برخوردِ حقیقت با قلب‌های سنگ‌شده و تولیدِ نویزِ ممتد است.

بخش سوم: شبکه‌ی هولوگرافیکِ قرآن و اعتبارسنجیِ بینامتنی

مبحث یکم: سیستمِ Q و تبارشناسیِ هدایت در شبکه‌ی ظهورات

بند یکم: هم‌افزاییِ سیستمی در تیسیرِ زبان

بر اساسِ قاعده‌ی تفسیرِ ارگانیک، اسکنِ شبکه‌ی هولوگرافیکِ قرآن (Holographic Quranic Network) ثابت می‌کند که تیسیرِ زبانی یک سنتِ پایدارِ تکوینی (Sunnah) است. تکرارِ سیستماتیکِ تیسیر در آیه‌ی پنجاه و هشتمِ سوره‌ی دخان و آیه‌ی هفدهمِ سوره‌ی قمر، نشان می‌دهد که آسان‌سازیِ زبانی صرفاً قواعدِ گرامری نیست، بلکه ساختارِ شناختی و رابطِ کاربری میانِ باطنِ فرد و جامعه است. پیوندِ این قانون با آیه‌ی چهارمِ سوره‌ی ابراهیم روشن می‌سازد که پیام باید با فرکانسِ ادراکیِ شبکه‌ی مقصد تنظیم شود تا «تبیین» به‌طورِ کامل رخ دهد.

بند دوم: اپیدمیِ لجاجتِ ساختاری

در نقطه‌ی مقابل، تقاطعِ مفهومِ لُدّ با سوره‌ی بقره (آیه‌ی ۲۰۴) و سوره‌ی زخرف (آیه‌ی ۵۸) اثبات می‌کند که تصلبِ لُدّ، وضعیتی اپیدمیک (Epidemic) و بیماریِ باطنی است که هویتِ یک شبکه‌ی جمعی را با مقاومتِ کور در برابرِ حقیقت پیوند می‌زند. تقوا در اینجا گشودگیِ ادراکی است، درحالی‌که لدد، کوریِ سیستماتیک و فروپاشیِ درونی است. تقصیر متوجهِ جریانِ آبِ سیال نیست، بلکه برخاسته از سختیِ سنگ است.

بخش چهارم: پاتولوژیِ شناختی، علومِ میان‌رشته‌ای و پویایی‌شناسیِ ادراک

مبحث یکم: تحلیلِ سایبرنتیک و نوروبیولوژیِ ارتباطات

بند یکم: مدل‌سازیِ سیستمی و ناهماهنگیِ شناختی در زیست‌جهانِ معاصر

در زیست‌جهانِ معاصر (Contemporary Lifeworld)، بحرانِ اصلیِ سیستم‌ها انسدادِ شناختی است. از منظرِ علومِ شناختی (Cognitive Sciences)، پدیده‌ی «سهولتِ شناختی» (Cognitive Ease) ایجاب می‌کند که اطلاعاتِ روان‌تر شانسِ بالاتری برای پذیرش داشته باشند. قانونِ «تیسیر بلسان» کالیبره کردنِ پیام با الگوریتم‌های مغزِ انسان است. با این حال، هنگامی که این جریان به سیستمِ متصلب می‌رسد، پدیده‌ی «لُدّ» معادلِ دقیقِ «ناهماهنگیِ شناختی» (Cognitive Dissonance) و «سوگیریِ تأیید» (Confirmation Bias) رخ می‌دهد. داده‌های متناقض با باورهای رسوب‌کرده، آمیگدال (Amygdala) را فعال کرده و لوبِ پیشانی (Frontal Lobe) را مسدود می‌سازند. شواهدِ نوروبیولوژیک نشان می‌دهد که این فقدانِ انعطاف‌پذیریِ عصبی (Neuroplasticity)، مابازایِ مادیِ همان حجابِ ماهویِ قلب است.

بند دوم: دینامیکِ انذار و ضرورتِ شوکِ هستی‌شناختی

در ساحتِ حکمرانیِ الهی (Tadbir) و مدیریتِ سیستم‌های پیچیده، قانونِ اتمامِ حجت مستلزمِ شخصی‌سازیِ پیام است. پیامبر جریانِ آگاهی را هدایت می‌کند: «بشارت» برای روان‌های مستعد، و «انذار» برای شکستنِ سدِّ لجاجت. در این هندسه، «انذار» کنشی سلبی یا ایجادِ ترسِ موهوم نیست، بلکه نوعی «نقضِ حجابِ ماهوی» (Rupture of Quidditative Veil) و نتیجه‌ی ضروریِ برخوردِ نور با ضخامتِ موانع است؛ ارتعاشی که تولید می‌شود تا شکافی برای ورودِ آگاهی در سازمان‌های متصلب گشوده شود.

بخش پنجم: پیکربندیِ برهانِ صوری و آناتومیِ استدلالِ منطقی

مبحث یکم: صورت‌بندیِ منطقیِ تقابلِ تیسیر و انسداد

بند یکم: برهانِ مباشر و برهانِ خُلف

در ساحتِ استدلالِ منطقیِ صوری: «اگر پیامی با مکانیسمِ شناختیِ مخاطب هم‌ریخت شود (یُسر)، انتقالِ حقیقت بدونِ مقاومت صورت می‌پذیرد». از آنجا که خالقِ آفرینش، طراحِ «معماریِ ذهن» و «حقیقتِ پیام» است، کامل‌ترین شکلِ ارتباط، تیسیر از طریقِ زبانِ پیامبر است. بر اساسِ برهانِ خُلف، اگر پیام فاقدِ هم‌ریختی با شبکه‌ی ادراکیِ بشری (عُسر) نازل می‌شد، عدمِ فهمِ پیام ناشی از نقصِ فرستنده بود. از آنجا که در نظامِ وجود فعلِ عبث محال است، «تیسیر» به‌عنوانِ یک پیش‌شرطِ هستی‌شناختی ضرورت می‌یابد.

بند دوم: برهانِ نقض و دیالکتیکِ اراده‌ی الهی

ممکن است ادعا شود که با وجودِ روانیِ کلام، باز هم گروهی آن را نمی‌پذیرند. پاسخ آن است که «یُسر» شرطِ لازمِ انتقال است، نه علتِ تامه. اگر گیرنده منافذِ ادراکیِ خود را مسدود کرده باشد، جریان روان نیز به صخره برخورد می‌کند. این تقابلِ دوتایی (Binary Opposition) نشان می‌دهد که قانونِ تیسیر در مدارِ اراده‌ی انسان، ساختارِ نهاییِ واکنش را عیان می‌سازد و تضادِ ظاهری از طریقِ سنتزِ دیالکتیکی حل می‌گردد. خداوند مسئولیتِ خود را در ارائه‌ی بومی‌سازی‌شده‌ی وحی به اتمام رسانده است.

بخش ششم: غایت‌شناسیِ ریشه‌ها و تاویلِ نهاییِ اراده در برابرِ حقیقت

مبحث یکم: تبارشناسیِ انسدادِ درونی و سنتزِ غایی

بند یکم: ذات‌گرایی در برابرِ اکتسابِ لجاجت

پرسشِ بنیادینِ هرمنوتیکی آن است که اگر زبانِ پیامبر مجرایی بی‌اصطکاک است، سرسختیِ «قومِ لُدّ» از کجا ریشه می‌دواند؟ آیا در ذاتِ آنان نهفته بوده است؟ بررسیِ آسیب‌شناختیِ روان (Spiritual Pathology) نشان می‌دهد که این تصلب، لایه‌ای است که با هر بار ردِّ حقیقت و سوگیریِ هیجانیِ منفصل از خرد، بر ظرفیتِ ادراکیِ ایشان رسوب کرده است؛ تا جایی که دشمنی به یک «الگوی رفتاریِ خودکار» بدل شده است.

بند دوم: اتمامِ حجتِ غاییِ هستی‌شناختی

مرادِ نهایی (Maqsud) در این رساله، تبیینِ مکانیسمِ ارتباطیِ حق با خلق است. قرآن به فرمی قابل‌پردازش برای سیستمِ ادراکیِ بشر تنزل یافته است تا اتمامِ حجت محقق شود. معماریِ انذار و بشارت نمایشگرِ آن است که از این نقطه به بعد، کالبدِ درونی و ساختارِ ارادیِ انسان‌هاست که سرنوشتِ نهاییِ ادراک—هم‌نوازیِ بسط‌یافته (بشارت) یا فروپاشیِ در انزوایِ لجاجت (انذار)—را رقم می‌زند.

«فَإِنَّمَا يَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِينَ وَتُنْذِرَ بِهِ قَوْمًا لُدًّا» (سوره‌ی مریم، آیه‌ی ۹۷)

بخش هفتم: فرجام‌شناسیِ تکوینی و کیهان‌شناسیِ ادراک در ساحتِ زبان

مبحث یکم: دیالکتیکِ ابدیت و معماریِ سرنوشتِ شناختی

در ادامه‌ی کالبدشکافیِ پدیدارشناسانه و پس از تبیینِ مکانیسمِ «تیسیر» (آسان‌سازیِ ارتعاشیِ وحی)، ضرورت دارد تا پیامدهای هستی‌شناختیِ این تنزلِ زبانی را در مقیاسِ کیهانی (Cosmological Scale) ارزیابی کنیم. کلامِ الهی پس از عبور از مجرایِ لسانِ انسانِ کامل، صرفاً مجموعه‌ای از نشانه‌های آواشناختی باقی نمی‌ماند، بلکه به یک «میدانِ پردازشِ اگزیستانسیال» (Existential Processing Field) بدل می‌گردد. در این میدان، دوگانه‌ی «تبشیر» و «انذار»، کارکردهایِ صرفاً روان‌شناختی یا اخلاقیِ خطابی ندارند؛ بلکه نمایانگرِ دو مسیرِ قطعی در ترمودینامیکِ روحِ انسانی‌اند: بسطِ بی‌نهایتِ وجودی، در برابرِ انقباض و انجمادِ مطلق.

بند یکم: بشارت به‌مثابه بسطِ ارگانیک و هم‌فرکانسیِ کیهانی

واژه‌ی «لِتُبَشِّرَ» در تقاطع با «الْمُتَّقِينَ»، از منظرِ فلسفه‌ی تحلیلیِ ذهن، دلالت بر حالتی از ادغامِ هارمونیک (Harmonic Integration) دارد. متقین، سیستم‌های شناختیِ گشوده‌ای هستند که منافذِ ادراکیِ خود را از نویزهایِ لجاجت و منیت پالوده‌اند. بشارت در اینجا، تزریقِ آگاهیِ ناب به درونِ این ساختارهایِ گشوده است. این جریانِ کالیبره‌شده، موجبِ هم‌ترازیِ فرکانسی میانِ خُردجهانِ (Microcosm) انسانی و کلان‌جهانِ (Macrocosm) الهی می‌گردد. بشارت، در افقِ نهایی، وعده‌ی تقطیع‌ناپذیرِ هستی برای بازگشتِ انسان به مقامِ وحدت و تجربه‌ی «انبساطِ مطلقِ وجود» (Absolute Existential Expansion) است، جایی که زبانِ پیامبر به‌مثابه کلیدِ گشایشِ این دروازه‌ی بی‌نهایت عمل می‌کند.

مبحث دوم: کوریِ کیهانی و انجمادِ هستی‌شناختیِ سیستم‌های متصلب

بند یکم: آناتومیِ فروپاشی در «قومِ لُدّ»

در قطبِ مقابل، «قومِ لُدّ» قرار دارند؛ شبکه‌هایی که با اتکا بر سوگیری‌هایِ شناختی و تصلبِ باطنی، دیوارهایی از جنسِ انکار به دورِ آگاهیِ خویش کشیده‌اند. از منظرِ پاتولوژیِ روانی-تکوینی، لجاجتِ این گروه یک کنشِ مقطعی نیست، بلکه یک «کوریِ سیستماتیک و خودخواسته‌ی کیهانی» است. هنگامی که حقیقت با بالاترین درجه‌ی روانی و هم‌ریختی (تیسیر) به این دیواره‌ها برخورد می‌کند، انعکاسِ آن به‌صورتِ یک شوکِ ویرانگرِ باطنی تجربه می‌شود.

بند دوم: انذار به‌مثابه فروپاشیِ درون‌ماندگار (Immanent Collapse)

انذارِ الهی نسبت به قومِ لُدّ، صدورِ یک فرمانِ خارجی برای مجازات نیست، بلکه توصیفِ علمی و دقیقِ عاقبتِ سیستمی است که در برابرِ جریانِ حیات‌بخشِ هستی مقاومت می‌کند. در فیزیکِ سیستم‌های پیچیده، هر ساختاری که ارتباطِ خود را با منبعِ انرژی و اطلاعات قطع کند، به‌طورِ گریزناپذیری به سمتِ آنتروپی (Entropy) و فروپاشیِ درونی میل می‌کند. کلامِ روانِ الهی، با ضربه زدن بر پیکره‌ی این لجاجت، حقیقتِ این انجمادِ هستی‌شناختی (Ontological Freezing) را به آنان گوشزد می‌کند. انذار، صدایِ شکستنِ اسکلتِ توهماتِ بشری در برابرِ صخره‌ی حقیقتِ مطلق است.

بخش هشتم: سنتزِ غاییِ رساله؛ لسانِ نبی به‌مثابه افقِ رویدادِ آگاهی

مبحث یکم: وحدتِ کلمه و غایتِ تاریخِ تکوین

در نهایت، پیکره‌ی این رساله‌ی تحلیلی-تفسیری در نقطه‌ای به کمال می‌رسد که لسانِ پیامبرِ اعظم را نه صرفاً یک ابزارِ انتقالِ صوت، بلکه «افقِ رویدادِ آگاهی» (Event Horizon of Consciousness) در هندسه‌ی خلقت بدانیم. نقطه‌ای که در آن، نامتناهی با متناهی تلاقی می‌کند، بی‌آنکه در آن محصور گردد.

بند یکم: پایان‌بندیِ هرمنوتیکِ ظهور و غایت‌مندیِ رسالت

تأمل در سازوکارِ «فَإِنَّمَا يَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ»، پرده از بزرگ‌ترین شاهکارِ معماریِ ارتباطات در نظامِ تکوین برمی‌دارد. خداوند، با اراده‌ی قاهر و رحمتِ واسعه‌ی خویش، سنگین‌ترین حقایقِ غیبی را در لطیف‌ترین و روان‌ترین بسترِ ممکن (زبانِ انسانِ کامل) جاری ساخت تا حجابِ عذر و بهانه از میان برخیزد. این آیه، بیانیه‌ی رسمیِ خداوند در بابِ «تکاملِ زیرساختِ هدایت» است. ابزارِ ارتباطی در بالاترین ترازِ کمالِ خود قرار دارد و جریانِ فیض بدونِ هیچ‌گونه اعوجاجی برقرار است. از این نقطه به بعد، صحنه‌ی گیتی، عرصه‌ی رویاروییِ نابِ اراده‌هاست: اراده‌ای که با خضوع، دروازه‌های قلب را به رویِ این نورِ روان می‌گشاید (متقین)، و اراده‌ای که در تاریک‌خانه‌ی لجاجتِ خویش، تا ابد محبوس می‌ماند (قومِ لُدّ).

این تقابلِ ابدی، نه نشانه‌ی ناکارآمدیِ زبانِ وحی، که دقیقاً اثبات‌کننده‌ی کمالِ آن در عیان‌سازیِ پنهان‌ترین لایه‌های ذاتِ انسانی است؛ آینه‌ای بی‌غبار که هر هویتی، انعکاسِ عریانِ خویش را در آن بازمی‌یابد.

«فَإِنَّمَا يَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِينَ وَتُنْذِرَ بِهِ قَوْمًا لُدًّا» (سوره‌ی مریم، آیه‌ی ۹۷)