متن تحقیق

پدیده‌های پنهانی: نگرشی به عبادت، نیاز و ناز در ارتباط با موجودات غیبی

برگرفته از درس‌گفتارهای آیت‌الله محمدرضا نکونام قدس‌سره (جلسه ۱۹۳)

دیباچه

در گستره معارف اسلامی، مفاهیمی چون عبادت، نیاز و ناز، به‌سان چشمه‌هایی زلال، راهنمای انسان به سوی کمال معنوی و پیوند با عالم غیب‌اند. این مفاهیم، که ریشه در قرآن کریم و سیره انبیا و اولیا دارند، نه‌تنها مسیر سلوک فردی را روشن می‌سازند، بلکه راهی به سوی فهم عمیق‌تر از رابطه انسان با موجودات غیبی، چون ملائکه و جنیان، می‌گشایند. این نوشتار، با تأمل در این سه‌گانه معرفتی، می‌کوشد تا با زبانی روشن و متین، این مفاهیم را در چارچوبی منسجم تبیین نماید. همانند باغبانی که نهال‌های معرفت را با دقت می‌پرورد، این متن در پی آن است که با پیوند آیات قرآنی و تعالیم عرفانی، زمینه‌ای برای تأمل و تعمق در این موضوع فراهم آورد.

بخش نخست: عبادت؛ پلی به سوی کمال معنوی

تعریف عبادت عام و خاص

عبادت، در نگاه اسلامی، چونان رودی است که از دو شاخه اصلی سرچشمه می‌گیرد: عبادت خاص و عبادت عام. عبادت خاص، شامل اعمال ویژه‌ای چون نماز، روزه و ذکر است که انسان را به‌طور مستقیم با پروردگار پیوند می‌دهد. عبادت عام اما، گستره‌ای وسیع‌تر دارد و هرگونه کار خیر، از یاری به نیازمندان تا محبت به بینوایان را در برمی‌گیرد. این دو شاخه، مکمل یکدیگرند و همانند دو بال، انسان را به سوی آسمان معرفت پرواز می‌دهند.

قرآن کریم در این باره می‌فرماید:


إِنَّ ٱلَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ


همانا کسانی که ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند… (بقره: ۲۷۷).

این آیه، پیوند ایمان و عمل صالح را به‌سان دو رکن جدایی‌ناپذیر نشان می‌دهد که انسان را به سوی کمال هدایت می‌کنند.

نقد انحصار عبادت به امور ظاهری

برخی عبادت را تنها در قالب اعمال ظاهری چون نماز و روزه محدود می‌دانند، حال آنکه این دیدگاه، چونان نگریستن به بخشی از یک تابلوی بزرگ است. دیگرانی نیز عبادت را تنها در خدمت به خلق خلاصه می‌کنند که این نیز خطایی دیگر است. حقیقت عبادت، چونان درختی است که شاخه‌های آن هم اعمال ظاهری را در برمی‌گیرد و هم خدمت به خلق را. قرآن کریم در این زمینه می‌فرماید:


وَٱقِيمُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتُواْ ٱلزَّكَوٰةَ


و نماز را برپا دارید و زکات بدهید (بقره: ۴۳).

این آیه، بر ضرورت ترکیب عبادت خاص (نماز) و عبادت عام (زکات) تأکید دارد. محدود ساختن عبادت به یکی از این دو، انسان را از دستیابی به کمال معنوی و پیوند با موجودات غیبی محروم می‌سازد.

اولویت رفع نیاز دیگران در شرایط ویژه

در برخی شرایط، رفع نیاز دیگران بر انجام عبادت خاص، چون نماز اول وقت، مقدم است، به‌ویژه هنگامی که عبادت خاص به آزار دیگران منجر شود. این اصل، چونان خورشیدی است که تاریکی تعصب را می‌زداید. قرآن کریم در این باره می‌فرماید:


لَا يُكَلِّفُ ٱللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا


خدا هیچ کس را جز به اندازه توانش تکلیف نمی‌کند (بقره: ۲۸۶).

اگر انجام عبادت خاص، مانع از یاری‌رساندن به نیازمندی شود، خدمت به خلق، چونان کلیدی است که درهای رحمت الهی را می‌گشاید. این اولویت، انسان را به سوی ایصال و پیوند با ملائکه هدایت می‌کند.

عبادت عام، دروازه ایصال و وصول

عبادت عام، چونان پلی است که انسان را از خودخواهی به سوی معرفت رهنمون می‌سازد. این نوع عبادت، قلب را از زنگار خودپرستی پاک کرده و انسان را برای پیوند با خدا، انبیا و ملائکه آماده می‌کند. قرآن کریم می‌فرماید:


وَٱلَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ سَنُدْخِلُهُمْ جَنَّـٰتٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ


و کسانی که ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند، به زودی آنان را در باغ‌هایی که از زیر [درختان] آن نهرها جاری است وارد می‌کنیم (نساء: ۵۷).

عبادت عام، چونان بارانی است که زمین دل را سیراب می‌کند و انسان را برای دریافت علوم غیبی آماده می‌سازد.

بخش دوم: نیاز؛ کلید گشایش درهای غیب

نیاز و بخشش، شرط ایصال

رفع نیاز دیگران، چونان کلیدی است که قفل‌های عالم غیب را می‌گشاید. انسانی که دست بخشنده دارد، از خودخواهی رها شده و به سوی علوم غیبی رهنمون می‌گردد. قرآن کریم می‌فرماید:


وَيُؤْتُونَ ٱلزَّكَوٰةَ


و زکات می‌دهند (بقره: ۳).

بخشش به فقرا، بیماران و نیازمندان، نه‌تنها قلب را از بخل پاک می‌کند، بلکه انسان را شایسته شاگردی انبیا و ملائکه می‌سازد. همانند باغبانی که با آبیاری نهال‌ها، میوه‌های شیرین برداشت می‌کند، انسان بخشنده نیز میوه‌های معرفت و پیوند با غیب را درو می‌کند.

خودخواهی، مانع ایصال

خودخواهی، چونان سدی است که جریان معرفت را متوقف می‌سازد. انسانی که تنها به فکر دریافت است و از بخشش بازمی‌ماند، نمی‌تواند به علوم غیبی دست یابد. قرآن کریم می‌فرماید:


وَمَن يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْمُفْلِحُونَ


و کسانی که از بخل نفس خویش در امان مانند، آنان همان رستگارانند (حشر: ۹).

خودخواهی، انسان را از شاگردی موجودات متعالی محروم کرده و او را در تاریکی جهل نگه می‌دارد.

لزوم دست‌ودل‌بازی برای شاگردی انبیا

انسانی که دست بسته و بخیل است، چونان حلزونی است که در پوسته خود محصور مانده و نمی‌تواند به سوی نور معرفت پرواز کند. قرآن کریم می‌فرماید:


خُذْ مِنْ أَمْوَٰلِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ


از اموالشان صدقه‌ای بگیر که آنان را پاکیزه کند (توبه: ۱۰۳).

بخشش، قلب را از زنگار بخل پاک کرده و انسان را شایسته شاگردی انبیا و اولیا می‌سازد.

کمک به همگان بدون تبعیض

بخشش و یاری‌رساندن، باید چونان بارانی باشد که بر همه زمین‌ها یکسان می‌بارد، بدون تمایز میان مومن و غیرمومن. قرآن کریم می‌فرماید:


وَٱلَّذِينَ تَبَوَّءُو ٱلدَّارَ وَٱلْإِيمَـٰنَ مِن قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ


و کسانی که پیش از [مهاجران] در آن سرا و در ایمان جای گرفتند، هر که را که به سویشان هجرت کرده دوست می‌دارند (حشر: ۹).

این محبت بی‌تبعیض، قلب را از بخل پاک کرده و انسان را به سوی هدایت و پیوند با خدا و ملائکه رهنمون می‌سازد.

بخل، مانع علوم غیبی

بخل، چونان تاریکی است که نور معرفت را در قلب خاموش می‌کند. انسانی که از بخشش بازمی‌ماند، از ارتباط با ملائکه و انبیا محروم می‌گردد. قرآن کریم می‌فرماید:


وَمَن يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْمُفْلِحُونَ


و کسانی که از بخل نفس خویش در امان مانند، آنان همان رستگارانند (حشر: ۹).

بخل، حتی با وجود عبادات ظاهری، انسان را از علوم غیبی محروم می‌سازد.

لایروبی قلب برای علوم غیبی

قلب انسان، چونان قناتی است که اگر از گل‌ولای بخل و خودخواهی پاک نشود، جریان معرفت در آن متوقف می‌گردد. قرآن کریم می‌فرماید:


قَدْ أَفْلَحَ مَن تَزَكَّىٰ


به راستی که هرکس خود را پاکیزه کرد رستگار شد (اعلی: ۱۴).

بخشش و عبادت، چونان لایروبی این قنات، جریان علوم غیبی را در قلب جاری می‌سازند.

نقد منت‌گذاری در کمک

منت‌گذاری بر دیگران، چونان زهری است که شیرینی بخشش را تباه می‌سازد. قرآن کریم می‌فرماید:


يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ آمَنُواْ لَا تُبْطِلُواْ صَدَقَـٰتِكُم بِٱلْمَنِّ وَٱلْأَذَىٰ


ای کسانی که ایمان آورده‌اید، صدقات خود را با منت و آزار باطل نکنید (بقره: ۲۶۴).

کمک خالصانه، قلب را برای ایصال آماده کرده و انسان را به سوی معرفت رهنمون می‌سازد.

فقرا، ناجی اغنیا

فقرا، چونان آینه‌ای‌اند که اغنیا را از خودخواهی نجات می‌دهند. روایتی حکایت دارد: «اگر فقرا نبودند، اغنیا هلاک می‌شدند.» قرآن کریم نیز می‌فرماید:


خُذْ مِنْ أَمْوَٰلِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ


از اموالشان صدقه‌ای بگیر که آنان را پاکیزه کند (توبه: ۱۰۳).

فقرا، فرصتی برای اغنیا هستند تا با بخشش، قلب خود را از بخل پاک کرده و به سوی معرفت الهی گام بردارند.

نقد بخل در جامعه اسلامی

بخل، چونان مه غلیظی است که جامعه اسلامی را از نور معرفت محروم ساخته است. قرآن کریم می‌فرماید:


فَخَتَمَ ٱللَّهُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ


پس خدا بر دل‌هایشان مهر نهاد (بقره: ۷).

این مهر، نتیجه بخل و خودخواهی است که انسان را از ایمان حقیقی و پیوند با عالم غیب بازمی‌دارد.

ایثار و بخشش کامل

ایثار، چونان گوهری است که انسان را به اوج کمال می‌رساند. سیره امام حسن علیه‌السلام، که بارها همه دارایی خود را در راه خدا بخشید، نمونه‌ای از این ایثار است. قرآن کریم می‌فرماید:


وَيُؤْثِرُونَ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ


و دیگران را بر خود مقدم می‌دارند، هرچند خود نیازمند باشند (حشر: ۹).

این ایثار، انسان را از خودخواهی آزاد کرده و به سوی شاگردی انبیا و ملائکه هدایت می‌کند.

بخش سوم: ناز؛ محبت به مخلوقات و پیوند با غیب

ناز، کلید ارتباط با موجودات غیبی

ناز، چونان نسیمی است که قلب را از سختی‌ها نرم کرده و به سوی محبت مخلوقات رهنمون می‌سازد. این محبت خالصانه به انسان‌ها، حیوانات و حتی گیاهان، انسان را برای پیوند با خدا، انبیا و ملائکه آماده می‌کند. قرآن کریم می‌فرماید:


وَٱلَّذِينَ تَبَوَّءُو ٱلدَّارَ وَٱلْإِيمَـٰنَ مِن قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ


و کسانی که پیش از [مهاجران] در آن سرا و در ایمان جای گرفتند، هر که را که به سویشان هجرت کرده دوست می‌دارند (حشر: ۹).

ناز، قلب را برای دریافت علوم غیبی و شاگردی موجودات متعالی آماده می‌سازد.

نقد فقدان ناز در جامعه

جامعه‌ای که از ناز و محبت خالی باشد، چونان بیابانی خشک است که گل‌های معرفت در آن نمی‌رویند. قرآن کریم می‌فرماید:


وَٱخْفِضْ جَنَاحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ


و بال [عطوفت] خود را برای مومنان فروکش (حجر: ۸۸).

فقدان ناز، انسان را از علوم غیبی و ارتباط با ملائکه محروم می‌سازد.

ناز، ابزار موفقیت انبیا

انبیا، چونان باغبانانی بودند که با ناز و محبت به مخلوقات، به مقامات معنوی دست یافتند. قرآن کریم می‌فرماید:


وَٱخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ


و بال [عطوفت] خود را برای کسانی از مومنان که تو را پیروی کرده‌اند فروکش (شعراء: ۲۱۵).

این محبت، انبیا را به خدا نزدیک کرد و انسان را برای شاگردی آن‌ها آماده می‌سازد.

ناز و نیاز، مکمل عبادت

ناز و نیاز، چونان دو گوهرند که در کنار عبادت خاص، انسان را به کمال می‌رسانند. قرآن کریم می‌فرماید:


وَٱقِيمُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتُواْ ٱلزَّكَوٰةَ


و نماز را برپا دارید و زکات بدهید (بقره: ۴۳).

ناز و نیاز، در کنار نماز، قلب را برای ایصال و وصول آماده می‌کنند.

ارزش والای ناز

ناز، چونان گوهری گران‌بهاست که ارزش آن از نیاز و عبادت خاص فراتر می‌رود. قرآن کریم می‌فرماید:


وَٱلَّذِينَ تَبَوَّءُو ٱلدَّارَ وَٱلْإِيمَـٰنَ مِن قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ


و کسانی که پیش از [مهاجران] در آن سرا و در ایمان جای گرفتند، هر که را که به سویشان هجرت کرده دوست می‌دارند (حشر: ۹).

ناز، انسان را به مراتب بالای معنوی رسانده و از همه اعمال ارزشمندتر است.

بخش چهارم: ملائکه و نقش آن‌ها در هدایت معنوی

نقش ملائکه در افزایش خلقت

ملائکه، چونان واسطه‌های الهی، در افزایش علم، قدرت و حکمت انسان نقش دارند. قرآن کریم می‌فرماید:


ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ فَاطِرِ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ جَاعِلِ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةِ رُسُلًا أُوْلِىٓ أَجْنِحَةٍ مَّثْنَىٰ وَثُلَـٰثَ وَرُبَـٰعَ ۚ يَزِيدُ فِى ٱلْخَلْقِ مَا يَشَآءُ


سپاس خدایی را که آفریننده آسمان‌ها و زمین است، [و] فرشتگان را که دارای بال‌های دوگانه و سه‌گانه و چهارگانه‌اند رسولانی قرار داد. در آفرینش آنچه بخواهد می‌افزاید (فاطر: ۱).

این آیه، نقش ملائکه را در اعطای علوم و معارف به انسان نشان می‌دهد.

ملائکه، مربیان و حامیان معنوی

ملائکه، چونان مربیانی دلسوز، انسان را در مسیر کمال هدایت می‌کنند. قرآن کریم می‌فرماید:


وَمَا نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَّعْلُومٍ


و آن را جز به اندازه معین فرو نمی‌فرستیم (حجر: ۲۱).

این هدایت، نیازمند عبادت، بخشش و ناز است تا انسان شایسته حمایت ملائکه گردد.

حفاظت ملائکه در برابر شیاطین

ملائکه، چونان سپری الهی، انسان را از شر شیاطین حفظ می‌کنند. قرآن کریم می‌فرماید:


لَهُۥ مُعَقِّبَـٰتٌ مِّنۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِۦ يَحْفَظُونَهُۥ مِنْ أَمْرِ ٱللَّهِ


برای او فرشتگانی است که به نوبت از پیش‌رو و پشت سرش او را به فرمان خدا محافظت می‌کنند (رعد: ۱۱).

این حفاظت، مشروط به عبادت و بخشش است که انسان را شایسته حمایت ملائکه می‌سازد.

بخش پنجم: نقد نظام‌های آموزشی و مسیر ایصال

نقد نظام آموزشی کنونی

نظام آموزشی کنونی، چونان باغی است که تنها به شاخ و برگ ظاهری پرداخته و از ریشه‌های معرفت غافل مانده است. قرآن کریم می‌فرماید:


وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَيُعَلِّمُكُمُ ٱللَّهُ


و از خدا پروا کنید و خدا به شما می‌آموزد (بقره: ۲۸۲).

تمرکز بیش از حد بر آموزش نظری، انسان را از ایصال و وصول به علوم غیبی محروم ساخته است.

علمای گذشته و جامعیت علوم

علمای گذشته، چونان ستارگان درخشانی بودند که در علوم ظاهری و باطنی، از فقه تا رمل و اسطرلاب، مهارت داشتند. قرآن کریم می‌فرماید:


وَمَا تِلْكَ بِيَمِينِكَ يَـٰمُوسَىٰ


و آن چیست که در دست راست توست، ای موسی؟ (طه: ۱۷).

این جامعیت، آن‌ها را به ایصال و وصول به علوم غیبی رهنمون ساخت.

لزوم وصول و ایصال در کنار ارایه

تحصیل علم، چونان سفری است که سه مرحله دارد: ارایه (آموزش نظری)، وصول (استخراج علوم لدنی) و ایصال (ارتباط با موجودات غیبی). قرآن کریم می‌فرماید:


وَفِىٓ أَنفُسِكُمْ ۚ أَفَلَا تُبْصِرُونَ


و در وجود خودتان [نشانه‌هایی است]، آیا نمی‌بینید؟ (ذاریات: ۲۱).

بدون وصول و ایصال، تحصیل علم ناقص می‌ماند.

استخراج معادن وجودی انسان

انسان، چونان معدنی است که گوهرهای علوم لدنی در آن نهفته است. قرآن کریم می‌فرماید:


وَفِىٓ أَنفُسِكُمْ ۚ أَفَلَا تُبْصِرُونَ


و در وجود خودتان [نشانه‌هایی است]، آیا نمی‌بینید؟ (ذاریات: ۲۱).

این گوهرها، با عبادت، بخشش و ناز استخراج شده و انسان را به سوی ایصال هدایت می‌کنند.

بخش ششم: شیطان و دشمنی با او

آیه ششم سوره فاطر، طلسم معنوی

آیه ششم سوره فاطر، چونان طلسمی معنوی، انسان را از شر شیطان حفظ می‌کند. قرآن کریم می‌فرماید:


إِنَّ ٱلشَّيْطَـٰنَ لَكُمْ عَدُوٌّ فَٱتَّخِذُوهُ عَدُوًّا


به راستی که شیطان دشمن شماست، پس او را دشمن گیرید (فاطر: ۶).

این آیه، با تأکید بر دشمنی شیطان، انسان را به اراده برای دوری از او فرامی‌خواند.

تخلیه نفس از شیطان

تخلیه نفس از شیطان، چونان پاکسازی چشمه‌ای از آلودگی است که جریان زلال معرفت را ممکن می‌سازد. قرآن کریم می‌فرماید:


إِنَّ ٱلشَّيْطَـٰنَ لَكُمْ عَدُوٌّ فَٱتَّخِذُوهُ عَدُوًّا


به راستی که شیطان دشمن شماست، پس او را دشمن گیرید (فاطر: ۶).

این تخلیه، با عبادت، ناز و نیاز ممکن شده و انسان را به سوی عالم غیب هدایت می‌کند.

اراده برای دشمنی با شیطان

اراده برای دشمنی با شیطان، چونان سپری است که انسان را از وسوسه‌های او حفظ می‌کند. قرآن کریم می‌فرماید:


إِنَّ ٱلشَّيْطَـٰنَ لَكُمْ عَدُوٌّ فَٱتَّخِذُوهُ عَدُوًّا


به راستی که شیطان دشمن شماست، پس او را دشمن گیرید (فاطر: ۶).

این اراده، قلب را برای ایصال و دریافت علوم غیبی آماده می‌سازد.

نقد عدم دشمنی با شیطان

عدم دشمنی با شیطان، چونان همزیستی با دشمن است که انسان را از کمال محروم می‌سازد. قرآن کریم می‌فرماید:


إِنَّ ٱلشَّيْطَـٰنَ لَكُمْ عَدُوٌّ فَٱتَّخِذُوهُ عَدُوًّا


به راستی که شیطان دشمن شماست، پس او را دشمن گیرید (فاطر: ۶).

انسان‌هایی که شیطان را دشمن نمی‌دانند، از علوم غیبی و پیوند با ملائکه محروم می‌مانند.

لجبازی با شیطان

لجبازی با شیطان، چونان مقاومتی است که انسان را از وسوسه‌های او آزاد می‌کند. قرآن کریم می‌فرماید:


إِنَّ ٱلشَّيْطَـٰنَ لَكُمْ عَدُوٌّ فَٱتَّخِذُوهُ عَدُوًّا


به راستی که شیطان دشمن شماست، پس او را دشمن گیرید (فاطر: ۶).

این مقاومت، انسان را به سوی عالم غیب رهنمون می‌سازد.

روانشناسی دشمنی با شیطان

دشمنی با شیطان، از منظر روانشناختی، نیازمند اراده‌ای قوی و خشم مقدس است که انسان را از نفوذ او مصون می‌دارد. قرآن کریم می‌فرماید:


إِنَّ ٱلشَّيْطَـٰنَ لَكُمْ عَدُوٌّ فَٱتَّخِذُوهُ عَدُوًّا


به راستی که شیطان دشمن شماست، پس او را دشمن گیرید (فاطر: ۶).

این اراده، قلب را از وسوسه‌های شیطان پاک کرده و برای ایصال آماده می‌سازد.

بخش هفتم: جمع‌بندی و نتیجه‌گیری

مفاهیم عبادت، نیاز و ناز، چونان سه گوهر درخشان، انسان را به سوی کمال معنوی و پیوند با عالم غیب هدایت می‌کنند. عبادت عام و خاص، قلب را از خودخواهی پاک کرده و انسان را برای ایصال به خدا و ملائکه آماده می‌سازند. نیاز، با رفع مشکلات دیگران، درهای معرفت را می‌گشاید و ناز، با محبت به مخلوقات، انسان را به اوج کمال می‌رساند. بخل و خودخواهی، چونان سدهایی در برابر این مسیرند که تنها با بخشش و ایثار فرو می‌ریزند. ملائکه، چونان مربیانی دلسوز، انسان را در این مسیر هدایت می‌کنند، مشروط به شایستگی او. نظام آموزشی کنونی، با تمرکز بر ارایه نظری، از وصول و ایصال غافل مانده و نیازمند بازگشت به علوم غیبی علمای گذشته است. آیه ششم سوره فاطر، چونان طلسمی معنوی، انسان را از شر شیطان حفظ کرده و به سوی عالم غیب رهنمون می‌سازد. در نهایت، انسان با تخلیه نفس از شیطان، اراده برای دشمنی با او، و تقویت عبادت، نیاز و ناز، به علوم لدنی و پیوند با موجودات متعالی دست می‌یابد.