در مقابل، ملاصدرا این دیدگاه را رد می‌کند. او استدلال می‌کند که علّیت یک شیء مرکب برای یک معلول بسیط با اصول فلسفی سازگار نیست. اگر اجزای یک علت مرکب به‌صورت مستقل تأثیر کنند، دیگر مرکب نیستند، و اگر به‌صورت جمعی تأثیر کنند، یا به تسلسل می‌انجامد یا به تناقض. برای مثال، اگر هر جزء از علت مرکب به‌تنهایی مؤثر باشد، دیگر مرکب نیست، و اگر به‌صورت جمعی مؤثر باشند، نمی‌توانند به‌صورت منسجم و واحد علّیت یک معلول بسیط را تأمین کنند. ملاصدرا تأکید می‌کند که برای تحقق یک معلول بسیط، علت باید به بساطت بازگردد، گویی نیرویی واحد که از پراکندگی اجزای مرکب به وحدت می‌رسد.

نتیجه‌گیری بخش دوم

نقد علامه شیرازی، دریچه‌ای نو به سوی تأمل در امکان علّیت مرکب برای نفس گشوده است. بااین‌حال، پاسخ ملاصدرا نشان‌دهنده پایبندی او به اصول فلسفی است که بساطت نفس را با علّیت بسیط همخوان می‌داند. این مناقشه، که در مرزهای منطق و متافیزیک جریان دارد، گویی رقص قلمی است که در جست‌وجوی حقیقت، خطوط فلسفه را به نرمی می‌نویسد.

بخش سوم: رابطه نفس و بدن

زیرعنوان: بدن به‌عنوان شرط حدوثی نفس

ملاصدرا معتقد است که نفس، هرچند در ذات خود مجرد، قدیم و ابدی است، در ظرف عالم ناسوت (جهان مادی) به حدوث بدن حادث می‌شود. بدن در این نگاه، شرط معدّ (آماده‌کننده) برای حدوث نفس در عالم مادی است، اما نفس پس از حدوث، از بدن مستقل می‌شود و با فساد بدن فاسد نمی‌گردد. این دیدگاه، که ریشه در حکمت متعالیه دارد، نفس را جوهری مجرد می‌داند که تعلقی برزخی به ماده دارد، نه آمیختگی کامل، گویی پرنده‌ای است که در قفس ماده جای گرفته، اما با گشوده شدن قفس، به سوی آسمان تجرد پرواز می‌کند.

برای بررسی رابطه نفس و بدن، ملاصدرا این فرض‌ها را مطرح می‌کند:

• معیت نفس و بدن در وجود: اگر نفس و بدن به‌صورت هم‌زمان موجود باشند، یا این معیت ماهوی است یا وجودی. معیت ماهوی باطل است، زیرا نفس و بدن دو جوهر متمایزند (نفس جوهر مجرد و بدن جوهر مادی). معیت وجودی نیز، اگر بدون نیاز متقابل باشد، به این معناست که نبود یکی به نبود دیگری منجر نمی‌شود.
• تقدم یکی بر دیگری: اگر یکی از نفس یا بدن بر دیگری تقدم داشته باشد، یا این تقدم زمانی است یا ذاتی:
  • تقدم زمانی: تقدم زمانی نفس بر بدن باطل است، زیرا نفس پیش از بدن موجود نیست. بدن (نطفه) پیش از نفس پدید می‌آید.
  • تقدم ذاتی: اگر نفس تقدم ذاتی بر بدن داشته باشد، باید علت بدن باشد، اما این نیز باطل است، زیرا نبود نفس به نبود بدن منجر نمی‌شود (بدن می‌تواند بدون نفس موجود باشد).

زیرعنوان: عدم علّیت تامه میان نفس و بدن

ملاصدرا استدلال می‌کند که نفس و بدن رابطه علّی تامه ندارند. اگر نفس علت بدن باشد، نبود نفس باید به نبود بدن منجر شود، اما می‌بینیم که بدن پیش از حدوث نفس (مثلاً در مرحله نطفه) وجود دارد. اگر بدن علت نفس باشد، این علّیت نمی‌تواند فاعلی، قابلی، صوری یا غایی باشد:

• علّیت فاعلی: بدن نمی‌تواند فاعل نفس باشد، زیرا یا به جسمّیت خود فاعل است (که در این صورت هر جسمی باید نفس داشته باشد) یا به امری زائد بر جسمّیت، که آن هم محال است، زیرا ماده بدون واسطه‌های مادی نمی‌تواند علّیت داشته باشد.
• علّیت قابلی: نفس به دلیل تجردش نیازی به ماده ندارد، پس بدن نمی‌تواند علت قابلی آن باشد.
• علّیت صوری یا غایی: بدن نمی‌تواند صور یا غایت نفس باشد، زیرا نفس قوّی‌تر از بدن است و علت باید قوی‌تر از معلول باشد.

نتیجه این است که نفس و بدن رابطه‌ای واجب‌الثبوت ندارند. نبود یکی به نبود دیگری منجر نمی‌شود، و بنابراین، فساد بدن به فساد نفس نمی‌انجامد. این استقلال نفس از بدن، گویی گواهی است بر جاودانگی روح که از قید ماده رها می‌شود.

نتیجه‌گیری بخش سوم

رابطه نفس و بدن، که در حکمت متعالیه به‌صورت تعلقی برزخی تبیین شده، نشان‌دهنده استقلال وجودی نفس از بدن است. این دیدگاه، که نفس را جوهری مجرد و ابدی می‌داند، امکان بقای نفس پس از فساد بدن را تأیید می‌کند، گویی روح انسانی، چون جویباری است که از سنگلاخ ماده گذشته و به دریای تجرد می‌پیوندد.

جمع‌بندی نهایی

این اثر، با کاوش در حقیقت نفس و رابطه آن با بدن، کوشید تا یکی از پیچیده‌ترین مسائل فلسفه اسلامی را روشن سازد. از دیدگاه ملاصدرا، نفس جوهری مجرد، قدیم و ابدی است که در ظرف ناسوت به حدوث بدن حادث می‌شود، اما از آن مستقل است. نقد علامه شیرازی بر امکان علّیت مرکب برای نفس بسیط، هرچند تأمل‌برانگیز است، با استدلال‌های منطقی ملاصدرا پاسخ داده شد. این تأملات، که در مرزهای متافیزیک و روان‌شناسی فلسفی جریان دارد، نشان‌دهنده عمق و غنای فلسفه اسلامی در پاسخ به پرسش‌های بنیادین درباره وجود انسان است، گویی مشعلی است که در تاریکی پرسش‌های وجودی، راه را برای جویندگان حقیقت روشن می‌کند.