ناسوت: ظهور سیال

برخلاف عوالم بالاتر که «ظهور ثابت» دارند، عالم ناسوت یک «ظهور سیال» و در جریان است. این عالم، «اقتضائی» است؛ یعنی مجبور نیست. کمال ناسوت در همین سیالیت و امکان تغییر نهفته است که به انسان «اختیار ظهوری» می‌بخشد.

اختیار: ایجاد مانع

بالاترین و خطرناک‌ترین توانایی انسان در ناسوت، قدرت ایجاد «مانع» برای تحقق احکام الهی است. خودکامگی و جهل انسان می‌تواند از به ثمر رسیدن استعدادهای جبلی خود و دیگران جلوگیری کند. این مانع‌تراشی‌ها، کثرت را افزایش داده و منجر به فساد می‌شوند.

منشأ فساد

فساد زمانی رخ می‌دهد که تعادل میان سرشت‌های مختلف (نوری، ناری و تینی) به هم می‌خورد. افزایش بی‌رویه فصل‌های ناری توسط انسان‌ها، منجر به اختلال در کل نظام می‌شود که خود را به صورت خشکسالی، جنگ و بغض نشان می‌دهد.

کرامت ذاتی انسان

هر انسان، محصول هزاران سال فاعلیت الهی است. ظلم به انسان و کشتن بی‌دلیل او، اختلال در خلق خداوند است. به همین دلیل اولیاء الهی حتی با وجود غصب حقشان، برای حفظ جان انسان‌ها دست به شمشیر نبردند.

یگانگی و نفی یکسان‌سازی

خداوند در ابداعات خود تکرار نمی‌کند. هر انسانی یک «دانه» منحصر به فرد است. تلاش برای یکسان‌سازی فرهنگی و عقیدتی، مخالف نظام خلقت است. مدیریت صحیح به تنوع جبلی احترام می‌گذارد.

نقد NDE

گزارش‌های بازگشت از کما، تجربه‌ی عالم پس از مرگ نیست، بلکه ظهور «خیال متصل» و اوهام ذهن است. مرگ هر کس مانند خلقتش منحصر به فرد است.

سایبرنتیک (Cybernetics)

مطالعه سیستم‌های کنترلی. مفهوم «اختیار به مثابه ایجاد مانع»، انسان را عاملی می‌داند که می‌تواند با ایجاد «مقاومت» در سیستم الهی، خروجی‌ها را تغییر دهد.

تئودیسه (Theodicy)

تلاش برای سازگاری وجود خدای خیرخواه با وجود شر. این دیدگاه شر را جزئی کوچک در یک کل خیرمند می‌داند که ناشی از محدودیت نگاه انسان است.

فلسفه فرآیندی

واقعیت حاصل فرآیندهای پویای «شدن» است. مفهوم «ناسوت سیال» که در آن هیچ چیز ثابت نیست، قرابت زیادی با این مکتب فلسفی دارد.