خط  : امتحانات حوزه به دو صورت كتبى و شفاهى ( كاربردى ) مى‌باشد و در پايان هر دوره از پايه‌ى تحصيلى برگزار مى‌شود.

خط  : امتحان « علم »، سنجش قدرت نوآورى و تازه‌بودن انديشه و توان انشاى او را به دست مى‌دهد. امتحان‌هاى حافظه‌محور لازم است محدود شود و امتحان بر مدار توانايى درك و توليد علم طراحى گردد. بنابراين امتحان‌گرفتن از جمعيتى انبوه با پرسش‌هاى يكسان از متن كتاب و بر روى يك برگه امتحان، آزمايش حافظه است و نيروى حافظه و معلومات را نشان مى‌دهد، نه قدرت ابتكار و نوآورى در حل مسايل علمى را. كتاب‌محورى و تلاش براى بردن متن كتاب به حافظه، حركتى قهقرايى و فاقد كارايى‌ست، بلكه انسانيت انسان را خُرد و حقير مى‌كند و اختيار را از او مى‌گيرد و او را بدون توانايى تحليل، مطيع گفته‌هاى گذشتگان مى‌سازد.

خط  : با توجه به اين‌كه نظام آموزشى حوزه استادمحور است و نبايد نمره‌سالار و فقط به‌گونه‌ى حكايى و اخبارى و متكى بر حافظه باشد، و نيز نظام امتحانى حوزه به هدف اين است كه ثابت شود طلبه دروس لازم و محتواى علمى آن را در مسير شكوفايى علمى و قدرت توليد انشايى علم يافته است، برگزارى امتحانات و نمرات امتحانى به‌طور مستقيم به دست مربيان كارآزموده‌ى معنوى‌ست كه انس مداوم با طلبه‌ها دارند و زندگى علمى، دينى و اعتقادى آنان را از نزديك مى‌شناسند، افزون بر استاد هر درس، آنان بايد تأييد نمايند كه طلبه در درس موردنظر مهارت بايسته را يافته است.

خط  : از طلبه كار علمى استادمحور مورد انتظار است، نه نمره‌ى امتحان به صورت اصالى. براى تحصيل طلبه و پاى‌بندى وى به درس و كسب علم، بايد طريق استادمحورى را برگزيد، نه آن‌كه از اهرم فشار شهريه استفاده نمود. به همين وزان، ارتقاى شهريه با امتحانات كتبى و شفاهى در ارتباط مستقيم نيست، تا طلبه بتواند در آرامش ذهنى و فكرى درس بخواند و كار علمى زير نظر مربى كارآزموده و ربّانى انجام دهد و اين استاد ربانى و مربى‌ست كه سطح شهريه‌ى طلبه را به حسب موقعيت علمى، وضعيت خانوادگى و ميزان نياز وى، داورى و تعيين مى‌نمايد و البته سطح نمرات وى را نيز لحاظ مى‌نمايد.

خط  : كم‌ترين امر طلبگى، تعهد به امتحان‌هاى حوزه است كه نمايانگر سطح رشد و پيشرفت علمى طلبه در هر پايه مى‌باشد.

خط  : شاخص علم طلبه و ميزان رشد و پيشرفت تحصيلى وى افزون بر نظام امتحانات كه مى‌تواند به قضاوتى سطحى و ظاهرى مبتلا گردد، از اساتيد راهنما و به‌خصوص از بانك جامع علمى و نوشته‌ها و توليدات علمى وى در اين بانك به دست مى‌آيد.

خط  : هر طلبه موظف است براى هر دوره‌ى تحصيلى، تحقيقى مرتبط با حوزه‌هاى اسلامى و انسانى را به بانك جامع علمى ارايه دهد.

خط  : امتحانات حوزه نبايد به ضعيف‌كُشى مبتلا گردد، اما اگر طلبه‌اى رشد تحصيلى نداشته باشد، عناوين علمى حوزه از وى سلب شده و حق هيچ‌گونه فعاليت حوزوى به‌خصوص تبليغ را ندارد. شهريه‌ى طلبه در فرصتى كه براى جبران و تحصيل پيشرفت به وى داده مى‌شود، قطع نمى‌گردد. با از دست رفتن اين فرصت، توفيق طلبگى به‌طور كلى از وى گرفته مى‌شود.

عناوين حوزوى

خط  : عنوان « آيت‌الله » در اصل براى اميرمؤمنان  7 و حضرات معصومين  : است، اما در اين عصر به كسى كه داراى اجتهاد دينى باشد، اطلاق مى‌گردد. مجتهد اگر داراى مقبوليت مردمانى باشد و به مرجعيت دينى برسد، عنوان « آيت‌الله العظمى » مى‌يابد. « حجت‌الاسلام » به روحانيانى گفته مى‌شود كه توان پاسخ‌گويى به شبهات و اشكالاتى را داشته باشند كه به حوزه‌ى معارف و احكام دينى وارد مى‌شود و مى‌توانند از دين دفاع نمايند. « حجت اسلام » يعنى كسى كه بايد پاسخگو باشد و از حريم اسلام در برابر كفار، معاندان، يهوديان و نصرانيان و ديگر اديان و ملل دفاع نمايد. اين عنوان براى طلبه‌هايى كه دوره‌ى سطح را گذرانده و ملبس شده‌اند، مناسب مى‌باشد. به طلبه‌ها به اعتبار وقار، سنگينى و كارآزمودگى آنان، « شيخ » گفته مى‌شود. « ثقة‌الاسلام » عنوان طلبه‌هاى تازه‌وارد است.