خط  : لباس روحانيت چون به رسول خدا  9 منتسب است و نماد مرام پيامبر اكرم  9 و مكتب اهل‌بيت مى‌باشد، مقدس است و لازم است رعايت حرمت و احترام آن را نمود. لباس عالمان دينى به‌گونه‌اى ملكوتى، زيبا، وزين و باصفا و صفازاست كه فروتنانه همه را به سوى خود مى‌خواند. خداوند به واسطه‌ى اين لباس، حرمت و ماندگارى به شيعه داده است.

خط  : طلاب درس خارج با دارابودن شرايط، لازم است ملبس باشند و استمرار تلبس را رعايت نمايند. لباس روحانيت، تنها برازنده‌ى اهل فضل و علم است. بنابراين پوشيدن لباس براى طلابى كه دانش كافى ندارند، بى‌احترامى به آن مى‌باشد و مجاز نيست. حضور ملبّسانى كه علم چندانى ندارند، چهره‌ى دين را مخدوش مى‌سازد.

خط  : چهره‌ى عالمان دينى در معرض ديد همه است و لازم است عالم دينى به اصلاح و زيبايى آن اهميت دهد؛ چراكه چهره‌ى وى تابلويى گويا از دينى‌ست كه آن را تبليغ مى‌كند و روحانى نماينده‌ى دين در ميان مردمان به شمار مى‌رود. از اين‌رو، بدن و لباس عالمان بايد موقّر، سنگين، تميز، زيبا و شيك باشد تا همچون پيامبران مورد پذيرش قرار گيرند و آنان با اين كار براى دين زينت و

آبرو باشند.

خط  : روحانىِ ملبّس، براى خود نيست تا بتواند هرگونه دوست دارد لباس بپوشد، بلكه وى در سلك انبياست و در لباس‌پوشيدن خود نبايد از پوشش انبياى الاهى انحرافى داشته باشد.

خط  : لباس روحانيت نشان آزادى و مظهر آزادگى روحانيت است و روحانى ملبس لازم است آزاد و آزاده باشد.

خط  : مهم‌ترين شرط تلبس، داشتن صفا و وفاى به اين لباس و لوازم آن مى‌باشد.

خط  : طلبه پيش از آن‌كه به لباس روحانيت درآيد، در پوشش لباس و نحوه‌ى آرايش مو به تناسب طلبگى آزاد است، تا روان وى عقده‌اى و حسرتى نگردد؛ هرچند پوشش و پيرايش وى در عين زيبايى و تميزى نبايد جلف و سبك‌سرانه باشد.

خط  :  روحانى ملبس، لازم است چهره‌ى وى وقار و نجابت داشته باشد؛ نه موى خود را بسيار كوتاه نمايد، نه آن را بلند بگذارد كه سبك و جلف شمرده شود. اصلاح سر و صورت نبايد به افراط و تفريط بگرايد تا وجاهت، وقار و سنگينى تلبس از بين نرود. بنابراين تراشيدن سر و سبيل يا خيلى بلندگذاشتن محاسن براى روحانى مناسب نيست.

خط  : لباس عالم بايد متناسب و متعادل باشد؛ به‌گونه‌اى كه وقتى مردمان او را مى‌بينند و مى‌خواهند دين خود را از او بگيرند، با ديدن چهره‌ى وى، او را نماينده‌ى متانت و سنگينى دين و وارث اولياى ربانى و پيامبران الاهى  : بشمرند و تمامى اضطراب‌هاى خود را از دست بدهند و با آرامشى كه از وى مى‌گيرند به فراگيرى آموزه‌ها و گزاره‌هاى دينى بپردازند.

خط  : روحانى بايد صاحب سليقه باشد و پوششى جلف و سبك نداشته باشد و زيبايى رخسار و پوشش خود را پاس بدارد. ظاهر چهره و لباس طلبه بايد به‌گونه‌اى باشد كه مردمان را به خود جذب كند. در اين زمينه، تناسب اندام نيز بسيار مهم است. لباس طلبه بهتر است سفيد باشد كه رنگ صفاست. استفاده از شال مناسب نيست. عبا و قبا بهتر است خطوط، زَردوزى و برق و گل نداشته و با رنگ چهره، اندازه‌ى قد و سن، تناسب داشته باشد.

خط  : هر كار، مكان يا موقعيتى، لباس خاص خود را مى‌طلبد و چنين نيست كه لازم باشد روحانيان در هر شرايطى، لباس خاص خود را داشته باشند.

ورزش و تربيت بدنى

خط  : بدن بدون ورزش، جرم، رسوب و آلودگى و مواد اضافى مى‌گيرد و چنين بدنى توان توجه به خداوند و عبادت درست را از دست مى‌دهد، از اين‌رو اسلام و دين‌دارى در جامعه‌ى مسلمانى بدون ورزش، رونقى نخواهد داشت. همچنين بدن زنده و سالم، داراى مغزى با كاركرد متعادل و بالاست و با رسوب‌گرفتن بدن، مغز نيز فسيل مى‌گردد و يأس، بى‌تفاوتى و اهمال تابع آن، موجب سردمزاجى مى‌شود. از اين‌رو تحصيل علم نبايد مانع از نرمش بدن گردد؛ وگرنه با خارج‌شدن بدن از حالت طبيعى و ابتلا به بيمارى، مغز تا به دست آوردن سلامتى كامل، نمى‌تواند كار انديشارى خود را به‌خوبى انجام دهد و بدن نيز تناسب و زيبايى خود را از دست مى‌دهد. افزون بر اين، بدنى كه ورزش ندارد و نرم نمى‌باشد، و با خستگى و سستى و افسردگى درگير است و جسمى فعال، بانشاط، باصفا و شاد و تازه نيست، توان وصول به مغيبات و عوالم ديگر را ندارد و فرصت بهره‌مندى از قدرت‌هاى معنوى را از نفس مى‌گيرد.