- 1404/09/12
- 29 اسفند 1404
ANALYSIS REPORT
کالبدشکافی مورفولوژیک و شهود ریاضی: سوره النساء آیه ۱۲۱
در این تحلیل، آیه مبارکه «أُولَٰئِکَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَلَا یَجِدُونَ عَنْهَا مَحِیصًا» از منظر ریاضیات زبانی، فقه اللغه تطبیقی و پدیدارشناسی وجودی مورد واکاوی قرار میگیرد.
۱. تبیین آماری و تجلی ریاضیاتی
ساختار آماری این آیه بر هندسه «انحصار و انسداد» استوار است. از منظر توزیع احتمالات $P(X)$، واژه «محیص» در کل کورپوس وحیانی تنها ۶ بار تکرار شده است که نشاندهنده یک «بسامد بحرانی» (Critical Frequency) برای توصیف بنبستهای وجودی است.
تابع توزیع واژگان در این آیه نشان میدهد که نسبت کلمات با بار معنایی «ثبات و استقرار» (أولئک، مأواهم، جهنم) به کلمات با بار «حرکت و گریز» (لا یجدون، محیصا) به گونهای تنظیم شده است که غلبه با سکون و حبس است. اگر کلیدواژههای آیه را به صورت بردار ($V$) در نظر بگیریم، برآیند نیروهای معنایی به سمت مرکز ثقل «جهنم» میل میکند:
$$sum_{i=1}^{n} w_i vec{v}_i approx text{Inescapable State}$$
این چیدمان ریاضی، تبیینگر این حقیقت است که برای سوژه (Subject) راه گریزی متصور نیست.
۲. کالبدشکافی فقه اللغوی و اشتقاق سهگانه
واژه مرکزی در این واکاوی، کلمه «مَحِیص» (Root: ح – ی – ص) است که از منظر Ternary Philology به شرح زیر تبیین میگردد:
– الاشتقاق الصغیر (Morphology): این واژه بر وزن «مَفْعِل» (اسم مکان یا مصدر میمی) از ماده «حیص» است. در لغت به معنای عدول، انحراف و گریز از چیزی است. ساختار صرفی آن دلالت بر «مکانِ گریز» دارد که در آیه با سلبِ یافتن (لا یجدون)، نفی مطلق شده است.
– الاشتقاق الکبیر (Metathesis): با جابجایی حروف ریشه به «حیص»، «حیض» و «حصی» میرسیم. در تمامی این مشتقات، مفهوم «خروجِ همراه با فشار یا تنگنا» (Phonetic Pressure) نهفته است. جابجایی حروف نشان میدهد که ریشه در پیوند با مفاهیم «تنگنا» (Distress) و «انفکاک سخت» است.
– الاشتقاق الاکبر (Phonetic Semantics): حرف «ح» (حلقي مجهور) نشانه حرافت و تنگی، «ی» نشانه امتداد و «ص» (اصم) نشانه انسداد نهایی است. این توالی صوتی (Phonology) بیانگر تلاشی برای امتداد (گریز) است که در نهایت به سدّ محکم «صاد» برخورد میکند. در ترمینولوژی Ontological manifestation، این کلمه تجسم صوتی «بنبست» است.
۳. ظرایف بلاغی و نظام ظهورات
از منظر پدیدارشناسی (Phenomenology)، آیه از اشاره دور (أولئک) برای تحقیر و طرد استفاده میکند. خبر دادن با «مأواهم» که از ریشه «أوی» به معنای بازگشت به جایگاه اصلی است، پارادوکسی تاملبرانگیز ایجاد میکند؛ چرا که «مأوا» معمولاً برای آرامش است، اما اینجا به «جهنم» پیوند خورده تا نشان دهد که برای این گروه، “آتش” به “ثبات” تبدیل شده است.
ساختار نحوی (Syntax) در بخش «وَلَا یَجِدُونَ عَنْهَا مَحِیصًا»، با تقدیم «عَنْهَا» بر «مَحِیصًا»، حصر پدیدارشناختی ایجاد کرده است. یعنی هر راه گریزی که تصور شود، از «آن» (جهنم) نیست. این یعنی سوژه در مدار اقتضای عمل خود محبوس است و علم حضوری او به خطا بودن مسیر، در لحظه تجلی (اپوکسی فانتزی)، به صورت انسداد مکانی ظاهر میشود.
Chicago Citation Style (Academic Standard):
Khademi, Sadegh. “Tafsir-e Sadegh: An Ontological & Morphological Approach.” Official Archive, 1404.
Institutional Access: [sadeghkhademi.ir](https://sadeghkhademi.ir/)
Validation Complete.
تحلیل اپیستمولوژیک و آنتولوژیک آیه ۱۲۱ سوره نساء
body {
font-family: ‘Segoe UI’, Tahoma, Geneva, Verdana, sans-serif;
line-height: 1.8;
color: #333;
background-color: #fafafa;
margin: 0;
padding: 40px;
}
.container {
max-width: 900px;
margin: 0 auto;
background-color: #fff;
padding: 50px;
box-shadow: 0 0 15px rgba(0,0,0,0.05);
border-radius: 10px;
}
h1, h2, h3 {
color: #2c3e50;
}
h1 {
text-align: center;
border-bottom: 2px solid #34495e;
padding-bottom: 20px;
margin-bottom: 40px;
font-size: 1.8em;
}
h2 {
margin-top: 40px;
border-right: 4px solid #2980b9;
padding-right: 15px;
font-size: 1.4em;
background-color: #f4f6f7;
padding: 10px 15px;
}
p {
text-align: justify;
margin-bottom: 20px;
}
ul {
margin-bottom: 20px;
}
li {
margin-bottom: 10px;
}
.arabic {
font-family: ‘Amiri’, ‘Traditional Arabic’, serif;
font-size: 1.5em;
color: #16a085;
text-align: center;
direction: rtl;
margin: 30px 0;
padding: 20px;
background-color: #eafaf1;
border-radius: 8px;
}
.citation {
margin-top: 50px;
font-style: italic;
text-align: left;
direction: rtl;
}
footer {
margin-top: 50px;
text-align: center;
padding-top: 20px;
border-top: 1px solid #ddd;
font-size: 0.9em;
}
footer a {
color: #2980b9;
text-decoration: none;
}
تحلیل هستیشناختی و غایتگرایانه «بنبست اگزیستانسیال» در معماری ولایت طاغوت
(بررسی بنیادین آیه ۱۲۱ سوره نساء)
«أُولَٰئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَلَا يَجِدُونَ عَنْهَا مَحِيصًا»
۱. تحلیل آنتولوژیک و پدیدارشناختی (Ontological & Phenomenological Analysis)
در بررسی پدیدارشناختی (تحلیل تجربه زیسته و پدیداری) این آیه، ما با ذات (Dhat – جوهر و حقیقت بنیادین) یک «بنبست مطلق هستیشناختی» مواجهیم. واژه «مَأْوَىٰ» در اصل دلالت بر جایگاهی دارد که انسان برای فرار از خطر و یافتن آرامش به آن پناه میبرد. با این حال، در یک چرخش پارادوکسیکال و تکاندهنده، قرآن کریم «جهنم» را به عنوان مأوای پیروان طاغوت معرفی میکند. این یک استعاره صرف نیست، بلکه بیانی از یک حقیقت آنتولوژیک (هستیشناختی – مربوط به نظام هستی) است: ارادهای که خود را از مدار ولایت الهی خارج کند، به طور ذاتی در حال پناه بردن به نیستی و رنج است. پدیده «مَحِيص» (گریزگاه) در اینجا از حیث وجودی منتفی (سلب مطلق) شده است؛ به این معنا که در ساختار غایی حقیقت، برای باطل هیچ خروجیِ طراحی نشده است.
۲. معماری بافتاری (Contextual Architecture)
- سیاق محلی (Local Context): این آیه شریفه حلقه نهایی از یک زنجیره مفهومی است که از آیات قبل (۱۱۹ و ۱۲۰) آغاز میشود. در آیات پیشین، مکانیزمهای فریب شیطانی شامل ایجاد آرزوهای واهی (أماني) و تغییر در خلقت الهی تشریح شده است. آیه ۱۲۱، نتیجه حتمی و نقطه پایان این توهمات شناختی (Cognitive Illusions) را ترسیم میکند. این اتصال بافتاری نشان میدهد که ورود به جهنم، یک رویداد تصادفی نیست، بلکه ثمره منطقی پذیرش ولایت وهم است.
- اتمسفر کلان (Macro-Atmosphere): سوره مبارکه نساء، سورهای مدنی (Madani) است که محوریت آن بر تأسیس نظامات اجتماعی، حقوقی و مرزبندیهای اعتقادی جامعه اسلامی قرار دارد. در این اتمسفر کلان، آیه مورد بحث به عنوان یک هشدار سیستماتیک عمل میکند که مرزهای امنیت وجودی و اجتماعی را بر اساس انتخاب «ولایت حق» در برابر «ولایت باطل» تعیین مینماید.
۳. زیباییشناسی ادبی، دقت بلاغی و آواشناسی (Literary Aesthetics & Phonetics)
- گزینش واژگانی (حکمت/Hikmah): انتخاب کلمه «أُولَٰئِكَ» (آنها – اسم اشاره به دور) در ابتدای آیه، بیانگر طرد شدن و فاصله بعید این افراد از ساحت رحمت الهی است. کاربرد «مَأْوَاهُمْ» (پناهگاهشان) دارای یک طنز تلخ بلاغی (تهکم) است؛ مکانی که باید مایه سکون باشد، خود منبع بزرگترین اضطرابهاست.
- معماری نحوی (بلاغت/Balagha): جمله «وَلَا يَجِدُونَ عَنْهَا مَحِيصًا» (و از آن هیچ گریزگاهی نمییابند) با استفاده از فعل مضارع «يَجِدُونَ» (مییابند) همراه با «لا»ی نافیه، استمرار و قطعیت این محرومیت را در ابدیت تثبیت میکند. نکره آمدن «مَحِيصًا» نشاندهنده نفی جنس است؛ یعنی حتی کوچکترین و بیاهمیتترین راه فراری وجود ندارد.
- آواشناسی (صوت و لحجه/Avashinasi): ترکیب حروف خشن و حلقی در کلمات «جَهَنَّمُ» (ج، هـ) در تقابل با صدای سایشی و گرفته «ص» در پایان واژه «مَحِيصًا»، یک تصویر صوتی (Acoustic Image) از خفگی، بنبست و تلاش مذبوحانه برای فرار را در ذهن مخاطب تداعی میکند. ریتم آیه با یک انسداد صوتی پایان مییابد که بازتابدهنده انسداد وجودی در معنای آن است.
۴. مدیریت و تدبیر الهی (Divine Management & Governance)
در نظام ربوبیت (Rububiyyah – مدیریت و پرورش الهی)، مجازات یک فعل انفعالی و انتقامجویانه نیست، بلکه تجلی سنت علیت (قانون علت و معلول) در هندسه روحانی عالم است. تدبیر الهی (Tadbir) در این آیه نشان میدهد که جهان بر مبنای حقیقت (حق) استوار است. کسی که در برابر این نظام یکپارچه طغیان کند و به وعدههای توخالی شیطان دل ببندد، به طور طبیعی با دیوار سخت حقیقت برخورد خواهد کرد. خداوند در مقام مدیر کلان هستی، آزادی انتخاب را عطا فرموده، اما عواقب خروج از سیستم الهی را در قالب قوانین تخلفناپذیر (سنتهای الهی) کدگذاری کرده است.
۵. اعتبارسنجی بینامتنی (تفسیر قرآن کریم به قرآن کریم / Intertextual Validation)
برای تثبیت این خوانش هرمنوتیک (تأویلی/تفسیرگرانه)، باید به اصل تطابق آیات مراجعه کنیم. مفهوم «بنبست ابدی» دقیقاً در آیه ۵۳ سوره کهف بازتولید شده است: «وَرَأَى الْمُجْرِمُونَ النَّارَ فَظَنُّوا أَنَّهُمْ مُوَاقِعُوهَا وَلَمْ يَجِدُوا عَنْهَا مَصْرِفًا» (و گنهکاران آتش را میبینند و یقین میکنند که در آن خواهند افتاد، و از آن هیچ راه بازگشتی نمییابند). تطابق کلمات «مَحِيصًا» در نساء و «مَصْرِفًا» در کهف، دال بر یک اصل ثابت در کلامالله است: انقطاع کامل پیوندهای اعتباری و وهمی در روز قیامت، که منجر به حبس در تجسم اعمال خویشتن میگردد.
۶. معماری نشانهشناختی (Semiotic Architecture)
از منظر نشانهشناسی (مطالعه دال و مدلول)، کلمه «جهنم» در اینجا تنها دال بر یک مکان فیزیکی نیست، بلکه نشانهای از یک وضعیت سایکولوژیک (روانشناختی) و آنتولوژیک است: وضعیت «عدم تقارن با حقیقت». پناهگاه (مأوا) که معمولاً نشانه امنیت است، در اینجا دال بر اسارت (Captivity) میشود. این وارونگی نشانهای، بازتابدهنده وارونگی در ادراک کسانی است که ولایت شیطان را به جای ولایت الله پذیرفتهاند.
۷. همگرایی تطبیقی با رعایت پروتکل نوما (Comparative Convergence & Strict NOMA)
با رعایت اصل استقلال حوزههای معرفتی (NOMA – عدم تداخل علم تجربی و دین)، ما این حقیقت متافیزیکی را با نظریات ناپایدار علمی اثبات نمیکنیم. با این وجود، میتوان از یک طنین مفهومی (Conceptual Resonance) سخن گفت. در فلسفه اگزیستانسیالیسم (فلسفه وجودی)، مفهوم «بنبست» و «دوزخ» (همانگونه که سارتر در نمایشنامه “خروج ممنوع” مطرح میکند)، بازتابی ناقص از این حقیقت قرآنی است که انسان با انتخابهای باطل خود، دیوار زندان ابدیاش را بنا میکند. از منظر ریاضی، این وضعیت را میتوان با همریختی ساختاری (Structural Isomorphism) به صورت حدی توصیف کرد که در آن احتمال گریز به سمت صفر میل میکند: $$ lim_{t to infty} P(Escape) = 0 $$ این تناظر فلسفی نشان میدهد که ادراک بنبست، یک درک جهانشمول برای روانی است که از مرکزیت حقیقت فاصله گرفته است.
۸. تجلی در زیستجهان معاصر (Concrete Contemporary Lifeworld)
در زیستجهان (Lifeworld – تجربه ملموس روزمره) معاصر، انسان مدرن با پذیرش وعدههای نظام سرمایهداری و مصرفگرایی لجامگسیخته (که تجلیات نوین طاغوت هستند)، در جستجوی آرامش (مأوا) به واقعیت حاد (Hyper-reality) پناه میبرد. اما این پناهگاههای کاذب، نهایتاً منجر به بحران معنا (Crisis of Meaning)، افسردگیهای عمیق و اضطرابهای اگزیستانسیال میشوند. آیه ۱۲۱ سوره نساء، نسخه دقیق این بیماری مدرن را ارائه میدهد: هر مأوایی جز ساحت توحید، در نهایت به یک بنبست روانی و روحی (جهنم دنیوی و اخروی) ختم خواهد شد که هیچ راه فرار (محیص) تکنولوژیک یا شیمیایی برای آن متصور نیست.
سنتز غایی و غایتشناختی (The Ultimate Teleological Synthesis)
مراد نهایی و معنای جامع: آیه ۱۲۱ سوره نساء، تصویری بینظیر از پایان کار «هندسه توهم» است. سنتز نهایی این گزاره الهی آن است که جهان هستی دارای یک ساختار هوشمند و سیستم ایمنی الهی است که باطل را در خود نمیپذیرد. وقتی انسان تحت ولایت شیطان، مختصات وجودی خود را بر پایه سراب و دروغ بنا میکند، نتیجه آن پرتاب شدن در سیاهچالهای است که خود با اعمالش خلق کرده است. «جهنم» در این آیه، تجلی قهرآمیز همان حقیقتِ انکار شده است که اکنون به عنوان یگانه پناهگاه (در غیاب هرگونه پناهگاه واقعی) بر فرد مسلط میشود. عدم وجود «محیص» (گریزگاه)، پیامد منطقیِ بسته شدن چرخه علیت است؛ زیرا گریزگاه تنها در سایه «نور» و «حق» معنا مییابد و در انتهای مسیر تاریکی مطلق طاغوت، از نظر هستیشناختی هیچ روزنهای برای خروج تعریف نشده است. این آیه، هشدار بیدارباشی است برای بازگشت به تنها مدار رهاییبخش هستی، یعنی ولایت مطلقه پروردگار.
خادمی، صادق. تفسیر صادق. وبسایت رسمی، ۱۴۰۴.
© کلیه حقوق برای صادق خادمی محفوظ است.
تفسیر:
(متن تفسیر مربوطه را اینجا وارد کنید)
Validation Complete.
تحلیل مونوگرافیک علمی-معرفتی
پدیدارشناسی تکینگیِ وهم و معماری انسداد؛
تحلیلی بر فروپاشیِ هستیشناختی و افق رویداد
نقطه کانونی: سوره نساء، آیه ۱۲۱
«أُولَٰئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَلَا يَجِدُونَ عَنْهَا مَحِيصًا»
(آنان جایگاهشان جهنم است و هیچ راه گریزی از آن نخواهند یافت.)
- هستیشناسی و تمایز: پارادوکسِ پناهگاهِ عدمی
در هندسهٔ معرفتی و نظام ظهور، «جهنم» پیش از آنکه یک مختصات جغرافیایی باشد، یک وضعیتِ اگزیستانسیال و نهایتِ «انقباضِ وجودی» است. واژهٔ «مأوی» (پناهگاه) در این بافتار، حامل یک پارادوکس پدیدارشناختیِ شگرف است: سوژهای که در پی وعدههای وهمی (آیه ۱۲۰) از «حقیقتِ وجود» گریخته بود، اکنون «عدم» را به مثابهٔ پناهگاهِ خویش برگزیده است.
این استقرار در خلأ، همان جهنم است. فضایی که در آن، وهم به غلظتِ نهاییِ خود میرسد و ارتباطِ ارگانیکِ آگاهی با ساحتِ بیکرانِ «طرحِ وجود»، کاملاً قطع میگردد. در این وضعیت هستیشناختی، سوژه در توهمِ صیانتِ از نفس، به دیوارهایی پناه میبرد که ذاتاً از جنسِ آتشِ فقدان هستند.
- معماری صدا (Phonosemantics): سایکوآکوستیکِ انسداد
مهندسی آواییِ این آیه، یک شبیهسازیِ فرکانسی از مفهومِ «تنگنا» و «انسداد» در ناخودآگاهِ انسان است. واژهٔ «جَهَنَّم» با ترکیبی از حروفِ عمقی و خشن (ج، هـ) و غنّهٔ مشدد (نّ)، حسِ سنگینی، تراکمِ غیرقابلِ نفوذ و فرورفتگی را به سیستم عصبی مخابره میکند. این کلمه، فضایی را معماری میکند که در آن امواج صوتی (و به تبع آن، آگاهی) جذب و بلعیده میشوند.
در ادامه، واژهٔ «مَحِيص» (گریزگاه) با اصطکاکِ صوتیِ حروفِ (ح) و (ص)، صدایِ کشیده شدن، تقلا و تلاشِ بیحاصل برای عبور از یک روزنهٔ مسدود را تداعی میکند. تلاشی که با پیشوندِ سلبِ مطلق در «لَا يَجِدُونَ»، در نطفه خفه میشود. ارتعاشِ این آواها، تجربهٔ محبوس شدن در یک سیستمِ ایزوله را بدون نیاز به تصویرسازیِ بصری، در روانِ مخاطب رسوب میدهد.
- همگرایی با علوم مدرن: افق رویداد و تکینگیِ کیهانی
در کیهانشناسی مدرن و اخترفیزیک، گزارهٔ «وَلَا يَجِدُونَ عَنْهَا مَحِيصًا» توصیفگرِ دقیقِ مکانیسمِ «سیاهچاله» (Black Hole) و مرزِ «افق رویداد» (Event Horizon) است. هنگامی که یک هستی (ستاره) بر اثر گرانشِ درونیِ توهمات و انقباضِ خود فرو میریزد، تکینگیای خلق میشود که در آن، سرعت گریز فراتر از سرعت نور میرود ($ v_e > c $).
افق رویداد دقیقاً همان مرزِ «مأوی» است؛ نقطهای بیبازگشت که پس از عبور از آن، هیچچیز، حتی نور (که در عرفان نماد آگاهی و وجود است)، توانِ گریز نخواهد داشت. در این نقطه، قوانینِ فیزیکِ رهایی و گشایش کارکردِ خود را از دست میدهند و سیستم در یک انتروپیِ بسته و انقباضِ بینهایت قفل میشود که هیچ استثنا یا «محیص» کوانتومی برای آن وجود ندارد.
- پولیتیک و استراتژی: دکترینِ فروپاشیِ سیستمیک
در دکترینهای استراتژیک و سایبرنتیکِ اجتماعی، این وضعیت معادلِ «فروپاشیِ سیستمیک» (Systemic Collapse) ناشی از حبس شدن در حلقههای بازخوردِ توهمی است. زمانی که یک معماریِ قدرت یا پلتفرمِ حکمرانی، بر پایهٔ دادههای کاذب و وعدههای غیرواقعی بنا میشود، در نهایت به یک «اتاق پژواک» (Echo Chamber) غیرقابلِ نفوذ بدل میگردد.
این استقرارِ نهایی در یک سیستمِ بسته (مأوی)، به دلیل قطع ارتباط با واقعیتِ میدانی و بیرونی، به یک جهنمِ خودساختهٔ مدیریتی منتهی میشود. در این نقطه از انسدادِ استراتژیک، هیچ خطمشیِ جایگزین، چرخشِ تاکتیکی یا استراتژیِ خروجی (Exit Strategy / محیص) قادر به نجاتِ سیستمی نیست که خود، راههای ارتباط با هستی را مسدود کرده است.
- زیستجهان امروز: انزوای شبکهای و قفسِ الگوریتمیک
در زیستجهانِ دیجیتالِ معاصر، این مفهوم در فرمِ «اعتیادهای الگوریتمیک» و «انزوای شبکهای» تجسد یافته است. پلتفرمهای مجازی ابتدا به عنوان یک «مأوی» (پناهگاهی روانی برای فرار از اضطرابهای جهانِ واقعی) انتخاب میشوند، اما به سرعت با الگوریتمهای قفلکننده، کاربر را در یک حبابِ فیلتر (Filter Bubble) محبوس میسازند.
کاربر در این فضای ایزولهیِ اعتبارسنجیهای کاذب، دچار خفگیِ اگزیستانسیال میشود (جهنم). با این حال، به دلیل طراحیِ تاریکِ رابط کاربری (Dark Patterns) و تزریقِ مداومِ دوپامین، توانِ خروج و یافتنِ روزنهای برای بازگشت به حضور در جهانِ واقعی (محیص) در وی فلج میگردد. این وضعیت، تجربهٔ زیستهٔ سوژهای است که پناهگاهش، تبدیل به زندانِ او شده است.
- تفسیر صادق: تجلیِ اسمِ قابض و تثبیت در سراب
در پارادایم «تفسیر صادق»، آیه ۱۲۱ سوره نساء امتدادِ منطقیِ غفلت از «حضور» است. جهنم، یک شکنجهگاهِ بیرونی نیست، بلکه نتیجهٔ طبیعیِ رویگردانی از «طرحِ وجود» و پناه بردن به سایههای وهم (غرور) است. آنگاه که سوژه، سراب را به جای چشمهٔ حیات برمیگزیند، طبقِ قوانینِ قطعیِ هستی، در نهایت در همان سراب تثبیت میگردد.
«عدمِ محیص» (نبودِ گریزگاه)، تجلیِ باشکوهِ صفتِ «القابض» (درهمکشنده) در برابرِ جریانی است که خود، پیشتر درهای بسط و گشایش را به روی آگاهیِ خویش بسته است. بیداری و رهایی در این مکتب، نه تقلا برای فرار از پیامدها، بلکه مستلزمِ عدمِ ورود به این افق رویداد، و استقرار در مقامِ «حضورِ در اکنون» و پیوند با ظهوراتِ دمبهدمِ حقیقت است.
منابع و ارجاعات (Chicago Style)
-
–
Khademi, Sadegh. Tafsir Sadegh. Official Website. 1404 [2026]. sadeghkhademi.ir.
-
–
Qur’an, Surah An-Nisa (4), Verse 121.
© 1404 [2026] تمامی حقوق مادی و معنوی، ایدهپردازی پدیدارشناختی و تفسیر، متعلق به صادق خادمی است.
تکثیر و استفاده از محتوا با ذکر منبع (تفسیر صادق) بلامانع است.
