لنگرگاهِ وحیانیِ رساله: سوره‌یِ مبارکه‌یِ کهف، آیه‌یِ شریفه ۴۷.

بخشِ یکم: معماریِ وجودشناختیِ «حشر» و واکاویِ پدیدارشناختیِ انقباضِ کثرات

مبحثِ یکم: آسیب‌شناسیِ شناختی در نشئه‌یِ ناسوت و ضرورتِ رجعت به کانونِ حضور

ادراکِ انسانی تا آن‌هنگام که در ساحتِ ناسوت (عالمِ طبیعت و کثرتِ مادی) و در چنبره‌یِ علمِ حکایی و مشوب گرفتار است، همواره با خطایِ شناختیِ «تکثرپنداری» دست‌وپنجه نرم می‌کند. این وضعیتِ تقلیل‌یافته‌یِ آگاهی، شرایطی را رقم می‌زند که در آن تجلیاتِ پیوسته و ظهوراتِ گوناگونِ هستی، به‌مثابه‌یِ موجوداتی پراکنده، مستقل، خودبنیاد و ازهم‌گسیخته انگاشته می‌شوند. این آگاهیِ کدر و پراکندگیِ ظاهری، نه‌تنها توهمِ افتراق را در ساختارِ آگاهیِ سوژه تثبیت می‌نماید و مانع از درکِ وحدتِ بنیادینِ هستی می‌گردد، بلکه توهمِ روان‌شناختیِ «طرد شدن»، «فراموشی» و «رهاشدگی در حاشیه‌یِ هستی» را نیز به‌صورتِ مداوم بازتولید می‌کند.

مسئله‌یِ بنیادینِ وجودشناختی (Ontological) در این مقام، واکاویِ ساختارِ یکپارچه‌یِ حضور و تبیینِ سازوکارِ بازگشتِ این کثراتِ پراکنده به نقطه‌یِ کانونیِ وحدت است. پرسشِ غایی این است که در نظامی استوار بر «وحدتِ حقیقت»، فرایندِ پدیداریِ انحلالِ مرزهایِ افتراق چگونه تبیین می‌گردد؟ و آیا در ساحتِ تکوین، فضایِ تهی و خارج از مداری برایِ «جا ماندن» یا «طرد شدنِ» یک پدیده متصور است؟

برایِ رازگشایی از این معمایِ ژرفِ وجودی، در شبکه‌یِ درهم‌تنیده‌یِ وحی کاوش شد و لنگرگاهی بی‌بدیل به دست آمد که پویاییِ پنهانِ انقباضِ هستی و شمولِ مطلقِ حقیقت را با دقتی ریاضی‌گونه و صلابتی فلسفی تصویر می‌کند: «وَيَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبَالَ وَتَرَى الْأَرْضَ بَارِزَةً وَحَشَرْنَاهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ أَحَدًا» (الکهف/۴۷). در سطحِ تاویل و ترجمانِ باطنی (Hermeneutic Translation)، این آیه چنین صورت می‌بندد: «و روزی که کوه‌هایِ متصلبِ پندار را به جریان درمی‌آوریم و بسترِ بنیادینِ هستی را بی‌حجاب و بارز می‌نگری، و تمامیِ ظهورات را در یک نقطه‌یِ کانونی گرد می‌آوریم، پس هیچ‌یک از آنان را در مغاکِ افتراق و پنهانی رها نمی‌سازیم». این گزاره، پرده‌برداری از قانونی جبلّی و تکوینی در هندسه‌یِ هستی است که بر پایه‌یِ اصلِ نخستینِ مرحمت و فیضِ وجود، هیچ ظهوری را از دایره‌یِ اتصالِ مستقیم با کانونِ حقیقت بیرون نمی‌گذارد.

مبحثِ دوم: پویاییِ پنهان در سیاق و شبکه‌یِ تمام‌نگارانه‌یِ آیاتِ قرآن

در ساحتِ تفسیرِ ساختارگرا و نشانه‌شناسیِ قرآنی، تحلیلِ سیاق نشان می‌دهد که هندسه‌یِ کلانِ سوره‌یِ کهف بر مدارِ نجات از فتنه‌هایِ کثرت و گذر از ظواهرِ متکثر (زینت‌هایِ حیاتِ ناسوتی) به سویِ باطنِ یکپارچه (کهفِ وحدت و پناهگاهِ امنِ هستی) استوار است.

بندِ یکم: انحلالِ ساختارهایِ صلبِ شناختی

قرار گرفتنِ گزاره‌یِ «شمولِ مطلق»، بلافاصله پس از فروپاشیِ کوه‌ها ــ که در لسانِ تاویل، نمادِ منِ کاذب (Ego) و ساختارهایِ صلب و رسوب‌یافته‌یِ ذهنی‌اند ــ حاویِ یک دلالتِ عمیقِ معرفت‌شناختی است. این توالی نشان می‌دهد که تا این موانعِ ادراکی فرونریزند و به حرکت درنیایند («نُسَيِّرُ الْجِبَالَ»)، انسان تواناییِ ادراکِ احاطه‌یِ بی‌کرانِ حقیقت را نخواهد داشت. با بروز و ظهورِ زمینِ وجود در تعبیرِ «الْأَرْضَ بَارِزَةً»، حقیقتِ مشاعی و بسترِ مشترکِ پدیده‌ها آشکار می‌شود و توهمِ استقلالِ مرزها رنگ می‌بازد.

بندِ دوم: تقاطع‌سنجیِ دیالکتیکی و بینامتنیتِ وحیانی

در تحلیلِ شبکه‌ایِ بینامتنی (Intertextual Analysis)، این مفهوم با آیاتی که بر احاطه‌یِ مطلقِ وجودی تأکید دارند، هم‌ریختیِ تام دارد. در هندسه‌یِ کلامِ الهی، تقابلی دیالکتیکی میانِ مفهومِ «نشر» به‌مثابه‌یِ پراکندگیِ ناسوتی و بسطِ فیض («وَالنَّاشِرَاتِ نَشْرًا» المرسلات/۳) و مفهومِ «حشر» به‌مثابه‌یِ انقباضِ رستاخیزی برقرار است؛ این دوگانه‌یِ دیالکتیکی، در حقیقت ضربانِ قلبِ هستی‌اند. از سویِ دیگر، گزاره‌هایی چون «لَا يَعْزُبُ عَنْهُ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ» (سبأ/۳) و «وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا» (مریم/۶۴) در مدارِ همین قانونِ طردناپذیری در حرکت‌اند.

تقاطع‌سنجیِ منطقِ هسته‌ایِ این آیه با آیاتِ ۹۳ تا ۹۵ سوره‌یِ مریم («لَقَدْ أَحْصَاهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدًّا. وَكُلُّهُمْ آتِيهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَرْدًا») نتایجِ شگرفی به بار می‌آورد. مفهومِ «احصاء» (شمارشِ دقیقِ احاطی و ریاضی‌گونه) در اینجا مکملِ گزاره‌یِ «فَلَمْ نُغَادِرْ» است. هیچ ظهوری در شبکه‌یِ هستی گم نمی‌شود، بلکه به‌صورتِ «فرد» ــ یعنی رها و پیراسته از پیوندهایِ شبکه‌ایِ ناسوتی، عللِ مادی و عاری از نقاب‌هایِ صوری ــ در پیشگاهِ حقیقتِ واحد مستقر می‌گردد. در این ساحتِ نابِ وجودی، خروجِ هر ظهوری از مدارِ احاطه، مستلزمِ فرضِ محالِ وجودِ خلأ در بافتارِ هستی است.

بخشِ دوم: کالبدشکافیِ واژگانی و پویاییِ تجمیع (فقهِ‌اللغه‌یِ وجودی)

برایِ درکِ ژرف‌ترِ این احاطه‌یِ کیهانی و عبور از لایه‌هایِ سطحیِ متن، ضروری است کالبدِ واژگانِ کلیدیِ آیه تا پایین‌ترین لایه‌هایِ ارتعاشِ وجودی و آواشناختی رمزگشایی گردد تا فیزیکِ نهفته در این ساختارِ زبانی بر اساسِ مکتبِ زبان‌شناسیِ ابن‌جنی آشکار شود.

مبحثِ یکم: موتورِ هندسه‌یِ پنهان: آناتومیِ واژگانِ «حشر» و «بروز»

واژگانِ قرآن، کالبدهایی تصادفی نیستند؛ بلکه هر ارتعاشِ آوایی در آن‌ها، بازتاب‌دهنده‌یِ یک قانونِ تکوینی است.

بندِ یکم: مراتبِ سه‌گانه‌یِ اشتقاق در واکاویِ «حشر»

در «اشتقاقِ اصغر»، ریشه‌یِ (ح، ش، ر) بر راندنِ با فشار از اطراف به‌سویِ یک مرکزِ ثقل دلالت دارد. برخلافِ واژه‌یِ «جمع» که صرفاً گردآوریِ ایستا را می‌رساند، در بطنِ «حشر»، سوق دادنِ پویا و تکوینیِ اجزا به سمتِ کانونی معین نهفته است.

در «اشتقاقِ کبیر» (جابه‌جاییِ حروف)، جایگشتِ (ش، ر، ح) در واژه‌یِ «شرح» بر بسط و گشودگی، و جایگشتِ (ر، ش، ح) در واژه‌یِ «رشح» بر تراوشِ ظهوری و فیضان دلالت می‌کند. استخراجِ هسته‌یِ جامعِ معناییِ این جایگشت‌ها نشان می‌دهد که «حشرِ متراکم»، دقیقاً رویِ دیگرِ سکه‌یِ «انبساط» است: هستی از مقامِ وحدت می‌تراود (رشح)، در کثرتِ ناسوتی بسط می‌یابد (شرح)، و سرانجام با انقباضی عظیم و کیهانی به کانونِ نخستین بازمی‌گردد (حشر).

در «اشتقاقِ اکبر» (تبدیلِ حروفی با مخارجِ صوتیِ نزدیک)، جایگزینیِ حرفِ «ش» با «ص» ما را به ریشه‌یِ «حصر» (محاصره و احاطه‌یِ وجودی) می‌رساند و جایگزینیِ «ح» با «ع» به واژه‌یِ «عشر» (عدد ده، که نمادِ نهایتِ کثرتِ پایه پیش از بازگشت به یکِ نو است) ختم می‌شود.

بندِ دوم: پرده‌برداری از باطنِ «بَارِزَةً»

واژه‌یِ «بَارِزَةً» نیز در تحلیلِ اشتقاقِ کبیر با قلبِ مکانیِ حروف به واژه‌یِ «زبر» می‌رسد. «زُبُر» در لسانِ عرب بر قطعاتِ ستبر، نوشته‌هایِ حک‌شده و ثبتِ تغییرناپذیرِ حقایق دلالت دارد؛ بدین معنا که عیان شدنِ زمینِ وجود، با تثبیتِ قطعی و پاک‌نشدنیِ حقایقِ نهفته‌یِ آن گره خورده است و هیچ عملی در این تجلیِ نوین، محو یا تحریف نمی‌گردد.

مبحثِ دوم: فیزیکِ نهفته در «عدمِ مغادرت»: قانونِ طردناپذیریِ ظهورات

محورِ ثقل و گرانیگاهِ معناییِ این گزاره، فعلِ «نُغَادِرْ» از ریشه‌یِ (غ، د، ر) است که معماریِ طردناپذیریِ هستی را صورت‌بندی می‌کند.

بندِ یکم: تبارشناسیِ «غدر» و توهمِ واماندگی

در لایه‌یِ نخستینِ معنایی، این ریشه بر ترک کردن، جا گذاشتن و متوقف ماندن دلالت دارد؛ واژه‌یِ «غدیر» (برکه‌یِ آبی که از جریانِ سیلاب جا مانده) دقیقاً بیانگرِ آبی است که از پیکره‌یِ جریانِ اصلی جدا افتاده، راکد شده و در حاشیه مانده است. گزاره‌یِ «فَلَمْ نُغَادِرْ»، نفیِ مطلقِ این جداافتادگی و رکودِ وجودی است.

با اِعمالِ جایگشت‌هایِ اشتقاقِ کبیر، صورتِ (غ، ر، د) بر ارتعاشی محلی و محدود (مانندِ غناء و آوازِ پرنده) و صورتِ (ر، غ، د) بر بسطی سطحی (مانندِ عیشِ رغد) دلالت دارد. این واژگان نشان‌دهنده‌یِ وضعیتی ایستا، محلی و محدود در برابرِ یک جریانِ کلان و کیهانی‌اند.

در لایه‌یِ اشتقاقِ اکبر، جایگزینیِ حرفِ حلقیِ (غ) با (ع) ما را به واژه‌یِ «عذر» (پوشاندن، حائل و بهانه‌تراشی) رهنمون می‌سازد و تبدیلِ حرفِ (د) به (ط) به واژه‌یِ «غطرسة» (تکبر، خودمحوری و بادِ بروت) می‌رسد. این تبادلاتِ شگفت‌انگیزِ آوایی گواهی می‌دهند که «جا ماندن از کاروانِ هستی»، همواره با تورمِ منِ کاذب (غطرسة) و ضخیم شدنِ حجاب‌هایِ ماهوی (عذر) همراه است.

بندِ دوم: صلابتِ بلاغی در نفیِ طرد

در ساحتِ تحلیلِ بلاغی، ترکیبِ حرفِ نفیِ «لَم» با فعلِ مضارع (که در قواعدِ نحوی تولیدِ ماضیِ منفیِ قطعی می‌کند) در کنارِ واژه‌یِ «أَحَدًا» (نکره در سیاقِ نفی جهتِ افاده‌یِ عمومِ استغراقیِ مطلق)، موسیقی‌ای کوبه‌ای، قاطع و خلل‌ناپذیر می‌آفریند. باستان‌شناسیِ مفهومیِ واژه‌یِ «أَحَدًا» نشان می‌دهد که دلالتِ آن فراتر از یک عددِ ساده، بر ذاتِ یکپارچه و تجزیه‌ناپذیرِ پدیده‌هاست؛ یعنی نه‌تنها هیچ «هویتی» در کلیتِ خویش جا نمی‌ماند، بلکه هیچ جزء، بُعد و شأنی از شئونِ آن هویت نیز در تاریکیِ فراموشی طرد نمی‌گردد.

بخشِ سوم: زیست‌جهانِ معاصر و همگراییِ تمام‌نگارانه (Holographic Convergence)

حکمتِ مستتر در سازوکارِ «شمولِ مطلق» و «نفیِ طرد»، در خلاءِ انتزاعیاتِ محض یا صرفاً در گزاره‌ای فرجام‌شناختی (Eschatological) متوقف نمی‌ماند؛ بلکه این قانون، به‌عنوانِ یک پارادایمِ جهان‌شمول، الگویی کارآمد برایِ حلِ بحران‌هایِ ساختاری و شناختی در عصرِ پراکندگی و تشتت ارائه می‌دهد. در این بخش، پیوندِ ارگانیکِ فقهِ‌اللغه‌یِ قرآنی با دستاوردهایِ علومِ مدرن تبیین می‌گردد.

مبحثِ یکم: بازتابِ قانونِ شمول در شبکه‌هایِ پیچیده و فیزیکِ بنیادین

بندِ یکم: الگویِ حکمرانیِ شمول‌گرا در سیستم‌هایِ سایبرنتیک

در حوزه‌یِ حکمرانی و مدیریتِ سامانه‌هایِ پیچیده (Complex Systems)، مفهومِ «فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ أَحَدًا» پایه‌گذارِ الگویِ «حکمرانیِ شمول‌گرا» است. در یک سازمانِ ارگانیکِ پویا، سیاست‌گذاریِ پایدار مستلزمِ نظامی است که هیچ داده، استعداد یا عنصری در نقطه‌یِ کورِ (Blind Spot) آن باقی نماند. این الگویِ قرآنی دقیقاً شاملِ چهار گامِ بنیادینِ استراتژیک است:

1. پایشِ محیطی و شفافیتِ اطلاعاتی («الْأَرْضَ بَارِزَةً»)

1. انحلالِ ساختارهایِ متصلبِ بوروکراتیک و موانعِ انعطاف‌ناپذیر («نُسَيِّرُ الْجِبَالَ»)

1. تجمیعِ کانونیِ نیروها و هم‌افزاییِ سیستمی («حَشَرْنَاهُمْ»)

1. تضمینِ عدمِ نشتِ اطلاعاتی/انسانی و یکپارچگیِ نهایی («فَلَمْ نُغَادِرْ»)

بندِ دوم: فیزیکِ هولوگرافیک و صوری‌سازیِ ریاضیِ «عدمِ مغادرت»

این رهیافتِ وحیانی، با نظریه‌یِ درهم‌تنیدگیِ کوانتومی (Quantum Entanglement) و فیزیکِ هولوگرافیک (Holographic Principle) همسوییِ شگرفی از خود بروز می‌دهد. در کیهانِ هولوگرافیک، اطلاعاتِ کلِ سامانه در هر جزءِ آن به‌صورتِ تاخورده (Implicate Order) مستتر است و پراکندگیِ مکانی، صرفاً یک خطایِ دیدِ کلان‌مقیاس (Macroscopic Illusion) است. از این رو، طردِ واقعی و حذفِ بنیادینِ یک پدیده از بافتارِ اطلاعاتیِ کیهان، ذاتاً و منطقاً ناممکن است.

این حقیقتِ سترگِ وجودی را می‌توان به زبانِ منطقِ صوری و آنالیزِ ریاضی چنین صورت‌بندیِ آکادمیک نمود:

اگر مجموعه‌یِ تمامیِ مراتبِ ظهور و کثراتِ ناسوتی را $H$ و مجموعه‌یِ محشورانِ مستقر در نقطه‌یِ کانونی را $G$ فرض کنیم، گزاره‌یِ قرآنیِ «فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ أَحَدًا» منطقاً معادلِ رابطه‌یِ زیر است:

$$ forall x (x in H implies x in G) quad Rightarrow quad H setminus G = emptyset $$

این معادله نشان می‌دهد که تفاضلِ مجموعه‌یِ کثرات از مجموعه‌یِ تجمیع‌یافتگان، یک مجموعه‌یِ تهیِ مطلق است.

همچنین با رویکردِ هندسه‌یِ پیوستار و حسابِ دیفرانسیل، اگر $C(x)$ را به‌عنوانِ تابعِ کثراتِ پراکنده در دامنه‌یِ فضازمانِ ناسوت (به‌نامِ $D$) و $U$ را کانونِ وحدتِ مطلق (مقامِ جمعِ الجمع) در نظر بگیریم، فرایندِ «حشر» به‌مثابه‌یِ یک انتگرالِ وجودیِ همه‌جانبه عمل می‌کند که هیچ بازه‌یِ بی‌نهایت‌کوچکی (جزئی) از محدوده‌یِ محاسبه‌یِ آن جا نمی‌ماند و در بی‌نهایت به سمتِ وحدت همگرا می‌شود:

$$ H = int_D C(x) , dx longrightarrow U $$

برهانِ خلف (Reductio ad absurdum) نیز بر همین بسترِ منطقی استوار است: اگر فرض شود ظهوری بتواند از دایره‌یِ حشر طرد گردد، این امر مستلزمِ وجودِ یک فضایِ مستقلِ وجودی در خارج از احاطه‌یِ مطلقِ حقیقت است. پذیرشِ چنین فضایِ مستقلی، ثنویتِ ذاتی (Dualism) در بافتارِ یکپارچه‌یِ وجود را ایجاب می‌کند که با اصلِ توحیدِ صمدی در تضادِ مطلق است؛ لذا فرضِ طرد باطل است. اگر $M$ مجموعه‌یِ مراتبِ ظهور و $U$ حقیقتِ محیطِ مطلق باشد:

$$ forall x in M colon x subset U quad therefore quad nexists, x ,left(x notin Uright) $$

مبحثِ دوم: حشرِ درونی: سلامتِ روان و تجمیعِ پدیدارشناختیِ ادراک

در سطحِ فردی و روان‌شناسیِ عمقی (Depth Psychology)، ذهنِ انسانِ معاصر گرفتارِ تکثری فرساینده و ویرانگر است که بخش‌هایی از روان، خاطرات و عواطف را به‌صورتِ سرکوب‌شده در حاشیه‌یِ تاریکِ ناخودآگاه رها می‌سازد و «غدیرهایِ روانی» (پاره‌هایِ جاافتاده و راکدِ هویتی) پدید می‌آورد.

در پژوهش‌هایِ علومِ اعصابِ شناختی (Cognitive Neuroscience)، اثبات شده است که مغزِ سالم، داده‌هایِ حسیِ متکثر را در قالبِ یک تجربه‌یِ آگاهانه‌یِ یکپارچه (Integrated Conscious Experience) ترکیب می‌کند. ناتوانیِ شبکه‌یِ عصبی در تجمیعِ یک رویدادِ آسیب‌زا (جا ماندنِ بخشی از تجربه در فرمِ تروما)، به اختلالاتِ ویرانگری نظیرِ اختلالِ تنشِ پس از آسیب (PTSD) می‌انجامد؛ عارضه‌ای که در آن، بخشی از روان از حشرِ با سایرِ اجزا طرد شده است.

تمرینِ حضورِ قلب، مراقبه‌هایِ تمرکزگرا و رویکردهایِ کل‌نگرِ درمانی در حقیقتِ امر، گونه‌ای «حشرِ فردی و میکروکازمیک» را رقم می‌زنند. در این فرایندِ شفابخش، آدمی «کوه‌هایِ اندیشه‌هایِ مزاحم و متصلب» را فرومی‌ریزد و تمامِ پاره‌هایِ پراکنده و متلاشی‌شده‌یِ روانِ خویش را در مرکزِ وجودیِ خود (قلب به‌مثابه‌یِ عرشِ ادراک) یکپارچه می‌سازد تا قانونِ طردناپذیریِ درون‌ذاتی برایِ دستیابی به سلامتِ پایدارِ روانشناختی اجرا گردد.

بخشِ چهارم: برآیندِ استدلالی و افقِ فراتحلیلیِ پژوهش

پژوهشِ حاضر با اتکا بر رویکردِ «پدیدارشناسیِ نظام‌مند» و کاربستِ پروتکلِ زبان‌شناختیِ «اشتقاقِ سه‌لایه» (اصغر، کبیر، اکبر) با قاطعیتی برهانی اثبات نمود که تجمیعِ هستی و گزاره‌یِ کانونیِ «فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ أَحَدًا»، نه یک استعاره‌یِ ادبیِ تمثیلی، بلکه یک قانونِ خلل‌ناپذیر، جبلی و تکوینی در هندسه‌‌یِ هستی‌شناسیِ قرآنی است.

فروریزشِ ساختارهایِ متصلبِ ناسوتی («نُسَيِّرُ الْجِبَالَ»)، تنها مقدمه‌ای دیالکتیکی است برایِ تجلیِ این انقباضِ تمام‌نگارانه؛ مقطعی که در آن تمامیِ مراتبِ هستی، تحتِ میدانِ جاذبه‌یِ کیهانیِ حقیقت، در ساحتِ علمِ حضوریِ شفاف همگرا می‌شوند و هرگونه توهمِ رهاشدگی و واماندگی به‌طورِ بنیادین باطل می‌گردد. این همان میدانِ جاذبه‌ای است که در آن، هر ذره به‌مثابه‌یِ آینه‌ای انعکاس‌دهنده‌یِ کل، با عشقی محیط، در مدارِ بی‌نقصِ یکپارچگی نگاه داشته می‌شود.

این تحلیلِ ساختارگرا و تاویل‌مند، به‌مثابه‌یِ یک معماریِ نوینِ معرفت‌شناختی، بستر را برایِ پژوهش‌هایِ پیشگام و میان‌رشته‌ای در تدوینِ پروتکل‌هایِ «مدیریتِ اطلاعاتِ کوانتومی»، صورت‌بندیِ ریاضیِ «میدان‌هایِ جاذبِ آگاهی در نظامِ وحیانی»، و طراحیِ «الگوهایِ درمانِ کل‌نگر و سایکدلیک» مبتنی بر انحلالِ «غدیرهایِ ناخودآگاه» هموار می‌سازد؛ افقی روشن که در آن، دستاوردهایِ علومِ شناختیِ مدرن و عرفانِ نظام‌مندِ اسلامی به عالی‌ترین، قطعی‌ترین و درهم‌تنیده‌ترین نقطه‌یِ همگراییِ خویش خواهند رسید.

لنگرگاهِ وحیانیِ رساله: سوره‌یِ مبارکه‌یِ کهف، آیه‌یِ شریفه ۴۷.