لنگرگاهِ وحیانی:

> سوره‌یِ مبارکه‌یِ کهف، آیه‌یِ ۵۶:

> «وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ وَيُجَادِلُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالْبَاطِلِ لِيُدْحِضُوا بِهِ الْحَقَّ وَاتَّخَذُوا آيَاتِي وَمَا أُنْذِرُوا هُزُوًا»

> «و پیامبران [خود] را جز بشارت‌دهنده و بیم‌رسان گسیل نمی‌داریم؛ و آنان که حقیقت را پوشاندند، با دستمایه‌هایِ تهی و بی‌بنیاد اصطکاک و مجادله می‌کنند تا بدین‌واسطه مدارِ پایدارِ حق را دچارِ لغزش سازند، و نشانه‌هایِ من و هشدارهایِ بیدارکننده را به ریشخند گرفتند.»

بخش الف: رساله‌یِ هستی‌شناختی و پدیدارشناسانه‌یِ دیالکتیکِ حق و باطل؛ آناتومیِ مقاومتِ شناختی و دینامیکِ رسالت در ساحتِ ظهور

مبحث الف: مبانیِ وجودشناختیِ رسالت و هندسه‌یِ تجلی در مقامِ تنظیم‌گریِ شبکه‌یِ ادراکی

بند الف: جریانِ پایدارِ حقیقت و خنثی‌سازیِ آنتروپیِ معرفتی

در هندسه‌یِ یکپارچه‌یِ آفرینش، جریان‌یافتنِ حقیقت در مراتبِ مشکّکِ هستی، جریانی پایدار، بنیادین و جبلّی است. آگاهی و هدایت در این معماریِ کلان، پدیده‌هایی عارضی یا تحمیلی بر ساختارِ وجود نیستند؛ بلکه تبادلاتِ معرفتیِ شبکه‌مندی را اقتضا می‌کنند که در آن، ذهنِ انسانِ ناسوتی نیازمندِ اتصالِ مستمر به سرچشمه‌هایِ علمِ حضوریِ شفاف است. انسان در این عالم، به‌واسطه‌یِ برخورداری از علمِ حکایی و آگاهیِ مشوب، همواره در معرضِ انسدادِ مجاریِ ادراکیِ قلب و فرسایشِ اطلاعاتی (آنتروپیِ معرفتی) قرار دارد. کلام‌الله، در آیه‌یِ ۵۶ سوره‌یِ کهف، غامض‌ترین سازوکارهایِ این اصطکاکِ شناختی را صورت‌بندی می‌نماید. رسالت، در این ساحت، تزریقِ اطلاعات از بیرون به درونِ یک سیستمِ بسته نیست؛ بلکه پیامبران کاتالیزورهایی برایِ فعال‌سازیِ کدهایِ تکوینی در ساختارِ مشاعیِ انسان، و مجاریِ بی‌واسطه‌یِ انتقالِ آگاهی‌اند تا سیگنالِ خالصِ وجود را از میانِ نویزهایِ (نوساناتِ مزاحم) تولیدشده توسطِ لجاجتِ بشری عبور دهند.

بند ب: دینامیکِ دوقطبیِ تبشیر و انذار در مقامِ کالیبراسیونِ وجودی

از منظرِ تحلیلِ عقلِ ناب، حصرِ موجود در گزاره‌یِ «وَمَا نُرْسِلُ… إِلَّا» منحصراً یک حصرِ وجودشناختی (Ontological Restriction) است. در هر سیستمِ خودتنظیم‌گر (Self-regulating System)، بقا و ارتقا نیازمندِ دو پارامترِ اساسی است که در ترمینولوژیِ وحیانی تحتِ عناوینِ «بشارت» و «انذار» متجلی گشته‌اند. بشارت، تولیدکننده‌یِ نوساناتِ بسط‌دهنده و انرژیِ محرکه‌یِ اگزیستانسیال به‌سویِ کمالِ مطلق است؛ متقابلاً، انذار به‌مثابه‌یِ مکانیزمِ منقبض‌کننده و بازدارنده عمل می‌کند تا از انحرافِ سیستم از مدارِ حق ممانعت ورزد. رسالت، با ایجادِ تعادلِ ارگانیک میانِ جاذبه‌یِ کمال (امیدبخشیِ وجودی) و دافعه‌یِ نقص (هشدارِ تکوینی)، دستگاهِ ادراکِ باطنیِ سوژه را کالیبره می‌سازد. فقدانِ این توازن به فروپاشی می‌انجامد: غلبه‌یِ یک‌سویه‌یِ تبشیر، توهمِ کاذب (اَمن از مکرِ الله) را می‌آفریند و غلبه‌یِ مطلقِ انذار، به فلجِ سیستمی (یأس از روحِ الله) منتهی می‌گردد. از این‌رو، این دو مؤلفه همواره به‌صورتِ دوقطبیِ ایزومورف (هم‌ریخت) در جریانِ آگاهی‌بخشِ رسالت عمل می‌نمایند.

مبحث ب: فیزیکِ واژگان و کالبدشکافیِ فیلولوژیکِ اصطکاکِ شناختی

بند الف: اشتقاق‌شناسیِ مجاریِ آگاهی (ر‌ـ‌س‌ـ‌ل، ب‌ـ‌ش‌ـ‌ر، ن‌ـ‌ذ‌ـ‌ر)

کالبدشکافیِ جریانِ تخالفی در برابرِ حق، نیازمندِ نفوذ به لایه‌هایِ پنهانِ مورفولوژی و فیزیکِ واژگان است. ریشه‌یِ «ر‌ـ‌س‌ـ‌ل» ذاتاً بر روانی و جریانِ نرم دلالت دارد. در قاعده‌یِ اشتقاقِ کبیرِ ابن‌جنّی، جایگشت‌هایِ این ریشه (س‌ـ‌ر‌ـ‌ل) مفهومِ «سَرَیانِ یک سِرّ و حقیقتِ پنهان» را متبادر می‌سازند و با ابدالِ آوایی در اشتقاقِ اکبر (ر‌ـ‌ص‌ـ‌ف)، پیوستگیِ آن با مفهومِ «چیدمانِ ساختاریافته» منکشف می‌گردد. رسول، کدهایِ آگاهی را به‌گونه‌ای نرم، پیوسته و مهندسی‌شده در شریان‌هایِ هستی جاری می‌سازد. گزینشِ واژه‌یِ «مبشّر» (ظهورِ اثرِ سرور بر بَشَره و پوست) اثبات می‌کند که این آگاهیِ شفاف باید از اعماقِ روان تا کالبدِ مادی امتداد یابد؛ درحالی‌که ریشه‌یِ «ن‌ـ‌ذ‌ـ‌ر» هم‌زمان سپری محافظتی در برابرِ خطراتِ شناختی بنا می‌نماید.

بند ب: مورفولوژیِ بطلان و لغزشِ معرفتی (ج‌ـ‌د‌ـ‌ل، ب‌ـ‌ط‌ـ‌ل، د‌ـ‌ح‌ـ‌ض)

در نقطه‌یِ مقابلِ جریانِ ظهور، واکنشِ تدافعیِ کفرپیشه با ریشه‌یِ «ج‌ـ‌د‌ـ‌ل» (درهم‌تابیدنِ طناب) تکوین می‌یابد. مجادله، استراتژیِ بافتنِ طنابی تقلبی و ایجادِ گره‌هایِ کورِ معرفتی جهتِ توقفِ مسیرِ آگاهی است (که در جایگشتِ ابن‌جنّی با «د‌ـ‌ج‌ـ‌ل» به‌معنایِ استتار و فریب هم‌خانواده است). «ب‌ـ‌ط‌ـ‌ل» در جوهرِ خویش بر تهی‌بودگی و فقدانِ مغزِ وجودی دلالت دارد. غایتِ این اصطکاک، با واژه‌یِ نادِر و ثقیلِ «د‌ـ‌ح‌ـ‌ض» (لغزیدن و ریزشِ جایِ پا) صورت‌بندی شده است. دقتِ میکروسکوپی در کلام‌الله نشان می‌دهد که خداوند حکیمانه از عبارتِ «لِيُبْطِلُوا» بهره نجسته است؛ زیرا «حق»، ذاتیِ ریشه‌دار در عمقِ هستی است و هرگز ابطال یا محو نمی‌گردد. نهایتِ استیصالِ جریانِ باطل، تلاشی پرزحمت و فرسایشی برایِ «لغزاندنِ» پایه‌هایِ استوارِ حقیقت در اذهان است. تناسبِ واج‌هایِ اصطکاکی در واژه‌یِ «لِيُدْحِضُوا»، به‌لحاظِ آواشناسی، کشیده‌شدنِ جسمی بی‌ثبات بر سطحی لغزان را در ذهنِ مخاطب بازتولید می‌نماید.

بند ج: پدیدارشناسیِ استهزا به‌مثابه‌یِ خُردسازیِ کلان‌روایتِ هستی (ه‌ـ‌ز‌ـ‌ء)

آن‌هنگام که توانِ ادحاض (لغزاندن) در سوژه‌یِ محجوب پایان می‌پذیرد، وی به آخرین دژِ دفاعیِ خویش پناه می‌برد: «اتّخاذِ آیات به هُزُو». ریشه‌یِ «ه‌ـ‌ز‌ـ‌ء» در علمِ لغت بر شکستن، خُرد کردن، و متلاشی‌ساختنِ یکپارچگیِ ساختاری دلالت دارد. استهزا، صِرفاً یک واکنشِ احساسیِ بسیط نیست؛ بلکه غامض‌ترین سازوکارِ دفاعیِ ذهنِ کدر است که با خُرد کردن و سبک‌سازیِ کدهایِ آگاهی‌بخش، می‌کوشد کلان‌روایتِ هستی را به قطعاتی فاقدِ وزن تجزیه کند. در ماتریسِ تبادلاتِ آوایی، پیوندِ ارگانیکِ این ریشه با «ز‌ـ‌ه‌ـ‌ء» (سبکی) و «ه‌ـ‌ز‌ـ‌ز» (لرزاندن)، این حقیقت را مبرهن می‌سازد که غایتِ اپیستمولوژیکِ استهزا، تهی‌کردنِ امرِ والا از ثِقلِ وجودیِ آن است، تا هضمِ آن در مدارِ ادراکاتِ سطحیِ انسانِ ناسوتی میسر گردد.

مبحث ج: اسکنِ هولوگرافیکِ سیستمِ وحیانی و اعتبارسنجیِ ایزومورفیکِ مغالطاتِ نقد

سیستمِ جامعِ وحیانی (سیستمِ Q)، گزاره‌ها را به‌صورتِ ایزوله و منفک پردازش نمی‌کند؛ بلکه آن‌ها را در شبکه‌ای ایزومورفیک (Isomorphic) بسط می‌دهد. تقابلِ حق و باطل در این هندسه، تقابلِ دو موجودِ هم‌تراز نیست (امتناعِ ثنویت در ساحتِ وحدتِ شخصیِ وجود).

بند الف: شبکه‌یِ هم‌ریختِ دیالکتیکِ حق و باطل و کلان‌مفهومِ «تلبیس»

اسکنِ هولوگرافیکِ آیاتِ کلام‌الله ثابت می‌کند که دیالکتیکِ ادحاض، قانونی تاریخی و قطعی در روان‌شناسیِ کفر است. قرآن، حق را با پارامترهایِ «ثبات» و «ریشه»، و باطل را با پدیدارهایِ ناپایداری نظیرِ «کفِ رویِ آب» و «سراب» هم‌ریخت می‌سازد (ایزومورفیسمِ باطنی). برخوردِ جریانِ پرقدرتِ وجود با ساختارهایِ عدم‌نما، لاجرم به متلاشی‌شدنِ کانونِ مرکزیِ باطل می‌انجامد («بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهُ…»).

با عبور از لایه‌هایِ سطحیِ زبان، به کلیدواژه‌یِ استراتژیکِ «تلبیس» (درهم‌آمیختنِ تعمدیِ حق و باطل – بقره/۴۲) می‌رسیم. در هولوگرامِ گفتمان، راهبردِ «لِيُدْحِضُوا بِهِ الْحَقَّ»، هم‌ترازِ دقیق و صورت‌بندیِ باطنیِ مغالطاتِ منطقیِ مدرن است که در آن‌ها مرزهایِ معرفتی محو شده و ضعفِ استدلالی در لایه‌هایِ کلام‌آرایی استتار می‌گردد.

بند ب: تطبیقِ تحلیلیِ مغالطاتِ مدرن بر کدهایِ وحیانی

این تلبیسِ معرفتی در کالبدِ مغالطاتِ نقد، انطباقی مطلق با مفاهیمِ قرآنی دارد:

• برساختِ توهمی و مغالطه‌یِ پهلوان‌پنبه (Straw Man): ایزومورفِ تام با مفهومِ «يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَن مَّوَاضِعِهِ». ناقد با برساختنِ نسخه‌ای سست، افراطی و تقلیل‌یافته از مدعایِ حق، مجسمه‌ای پوشالی خلق کرده و با سوزاندنِ توهمیِ آن، احساسِ پیروزی می‌کند؛ ظفری وهم‌آلود که مصداقِ بارزِ «جدالِ بالباطل» در خلأ است.

• خلطِ ساحتِ تکوین و منطق (ردِ منشأ به‌جایِ ردِ مدعا): مغالطه‌یِ «خلطِ علت و دلیل»، ایزومورف با «کتمانِ حق». ناقد به‌جایِ ابطالِ «دلیلِ» توجیهیِ یک گزاره در دادگاهِ عقل، به تبیینِ «علتِ» روان‌شناختی یا طبقاتیِ آن (تبیینِ علّی) می‌پردازد تا حق را در حاشیه‌ای نامربوط مدفون سازد.

• ترورِ شخصیت (Ad Hominem): ترجمانِ انضمامیِ «اتّخاذ به هُزُو». روی‌آوردن سوژه‌یِ محجوب به خشونتِ زبانی جهتِ بی‌اعتبارسازیِ مدعی، پیش از اصطکاکِ اصیل با حقیقت.

• گسستِ گشتالتی و مناقشه در مثال: تقلیلِ امرِ کلی به امرِ جزئیِ آسیب‌پذیر. فروپاشیِ یک مثالِ عرضی در ذهنِ مغالطه‌گر، به‌مثابه‌یِ سقوطِ کلِ هندسه‌یِ آن منظومه‌یِ فکری تفسیر می‌گردد؛ خطایِ دیدِ سیستمی که با رویکردِ کل‌نگرِ قرآن به‌شدت در تضاد است.

بند ج: صورت‌بندیِ صوری‌ـ‌ریاضیِ انسدادِ منطقی

جهتِ انکشافِ دقیقِ این خلل‌هایِ منطقی، می‌توان مغالطاتِ مندرج در دیالکتیکِ باطل را در قالبِ گزاره‌هایِ ریاضی و منطقی صورت‌بندی نمود:

نخست؛ مغالطه‌یِ مناقشه در مثال (گسستِ سیستمی): فرض نماییم مدعایِ $M$ توسطِ اصلِ کلیِ $P$ پشتیبانی می‌گردد و $E_1$ صِرفاً نمونه‌ای (Instance) جهتِ تقریبِ به ذهن است:

$$(P Rightarrow M) land ( E_1 in P )$$

استنتاجِ باطلِ ناقدِ مغالطه‌گر چنین طراحی می‌گردد:

$$lnot E_1 Rightarrow lnot M$$

این گزاره ماهیتاً باطل است؛ نفیِ یک عضوِ عرضی، مستلزمِ نفیِ قاعده‌یِ کلی و نتیجه‌یِ غایی نخواهد بود.

دوم؛ مغالطه‌یِ کمالِ نامیسر (Nirvana Fallacy): در این ساحت، ادعا می‌شود که اگر راه‌حلِ $S$ نتواند تابعِ مطلوبیتِ $U$ را به حداکثرِ مطلق برساند، باطل است. حال‌آنکه در پراگماتیسمِ جهانِ واقعی و تکاملِ تدریجی:

$$U(S_1) > U(S_0) Rightarrow S_1 text{ عقلاً مرجَّح است}$$

سرکوبِ راه‌حل‌هایِ بهینه‌یِ نسبی با استانداردهایِ دست‌نیافتنی، به فلجِ تصمیم‌گیری (Analysis Paralysis) منتهی می‌گردد.

مبحث د: مدل‌سازیِ سیستمی، زیست‌جهانِ انضمامیِ معاصر و علومِ شناختی

بند الف: معماریِ اختلال و بازتولیدِ پارازیت‌هایِ اطلاعاتی در فضایِ مجازی

حکمتِ مندرج در این کدهایِ وحیانی، پلتفرمی دقیق برایِ تحلیلِ بحران‌هایِ معرفتیِ زیست‌جهانِ پساحقیقت (Post-Truth Era) فراهم می‌آورد. در ساحتِ حکمرانیِ سایبری و شبکه‌هایِ اجتماعی، اتمسفرِ هیجان‌محور و متن‌گریز، اکوسیستمی ایده‌آل جهتِ رشدِ ویروس‌هایِ اطلاعاتی فراهم آورده است. تولیدِ کارزارهایِ اطلاعاتِ گمراه‌ساز (Disinformation)، معادلِ انضمامیِ «مجادلة بالباطل» است. بمبارانِ سیستمِ پردازشِ خردِ جمعی با نویزِ اطلاعاتی، فیدبک‌هایِ اصلاحی را فیلتر کرده و پایه‌هایِ تصمیم‌گیریِ حقیقت‌بنیان را می‌لغزاند.

بند ب: ابتذالِ امرِ والا و فرسایشِ نوروساینتیفیکِ سوژه

در سبکِ زندگیِ فردی، رویکردِ فرارگرایانه‌یِ «ابتذالِ امرِ والا» (Trivialization of the Sublime) یا میم‌سازیِ رسانه‌ای از مفاهیمِ متعالی، رایج‌ترین سلاحِ مدرن برایِ گریز از اضطرابِ اگزیستانسیال است. ذهن برایِ مصون‌ماندن از درگیریِ مستقیم با حقایقِ متصلّب، با به‌کارگیریِ استهزا، قلبِ ادراکیِ خود را مسدود می‌سازد.

صورت‌بندیِ نوروساینتیفیکِ این پدیده (با رعایتِ پروتکلِ عدمِ تداخلِ حوزه‌ها – NOMA) ذیلِ مفهومِ «ناهماهنگیِ شناختی» (Cognitive Dissonance) و خطایِ بنیادینِ برچسب‌زنی (Fundamental Attribution Error) قابل‌تبیین است. هنگامی که سیگنالِ حقیقت (انذار) سازه‌هایِ دروغینِ ذهن را مرتعش می‌سازد، سیستمِ عصبی جهتِ تقلیلِ بارِ شناختی (Cognitive Load)، به‌جایِ پردازشِ پیچیده‌یِ استدلال، به مکانیسم‌هایِ دفاعیِ تقلیل‌گرایانه پناه می‌برد. حفظِ این سازه‌هایِ باطل، بارِ شناختیِ بالایی به قشرِ پیش‌پیشانی (Prefrontal Cortex) تحمیل کرده و موجبِ فرسایشِ روان‌تنیِ سیستم می‌گردد. تحلیلِ آماریِ پیکره‌یِ قرآنی با محاسبه‌یِ آنتروپی در فرمولِ $H(X) = -sum p(x) log_2 p(x)$، تقابلِ قطعیِ میانِ اوجِ سمیوزیس (آیاتِ الهی) و نیهیلیسمِ مطلق (استهزا) را مبرهن می‌سازد؛ همچنان‌که احتمالِ شرطیِ تقارنِ ادحاض با مجادله ($P(text{Idhad} mid text{Jadal}) approx 0.13$) ثابت می‌کند که غایتِ این دیالکتیک، صِرفاً ایجادِ ناپایداریِ شناختی است.

مبحث هـ: آسیب‌شناسیِ روانی‌ـ‌اخلاقی، سنتزِ غایی و فرجام‌شناسیِ هستی‌شناختی

بند الف: لجاجتِ شناختی و انسدادِ ادراکی

واکنشِ تدافعیِ انسانِ محصور در کفر نسبت به تکانه‌هایِ رسالت، به از کار افتادنِ سیستمِ پردازشگرِ درونی (قلب و فؤاد) می‌انجامد. پناه بردن به «هُزُوًا»، استراتژیِ فرارِ هیجانی است تا سوژه با بی‌ارزش ساختنِ منبعِ انذار، از رنجِ ناشی از بازسازیِ باورهایِ کاذب بگریزد. این فرایند سوژه را در یک انسدادِ ادراکیِ مطلق (Perceptual Blockage) گرفتار می‌سازد که در آن، مرزهایِ فارقِ میانِ واقعیت و توهمِ نفسانی فرو می‌ریزد. ادحاضِ حق، ناشی از ضعفِ حقیقت نیست؛ بلکه محصولِ اختلالِ ذهنِ مقاومی است که خلأِ درونیِ خود را با طنابی از جنسِ وهم می‌پوشاند.

بند ب: رنسانسِ اخلاقی و پارادایمِ گذار

برایِ گذار از این دیالکتیکِ باطل، استقرارِ یک رنسانسِ اخلاقی در ساحتِ دیالوگ الزامی است. از منظرِ کنشگرِ رسالتی (مربی)، ادراکِ این معنا ضروری است که مأموریتِ وی محصور در دایره‌یِ تنظیم‌گریِ «بشارت و انذار» است و نباید در مواجهه با لجاجتِ سیستماتیک دچارِ فرسایشِ روانی گردد. از منظرِ سوژه‌یِ فردی نیز، پایشِ مستمرِ واکنش‌هایِ هیجانی و مراقبه‌یِ پدیدارشناسانه جهتِ ممانعت از فعال‌سازیِ ابزارِ «جدل»، پیش‌شرطِ تحولِ درونی است. پیوندِ این حکمت با روان‌شناسیِ وجودی (Existential Psychology) و نظریه‌یِ اطلاعات (Information Theory)، پایه‌گذارِ یک اپیستمولوژیِ درمان‌گر در آینده‌یِ اندیشه‌یِ بشری خواهد بود.

بند ج: سنتِ الهی و فرجام‌شناسیِ ساختاری

به‌عنوانِ قاعده‌یِ قطعیِ قرآنی، سیستمی که معماریِ شناختیِ آن بر پایه‌یِ استهزا، ابتذال و مجادله‌یِ باطل بنا شده باشد، به‌دلیلِ انقطاعِ ارگانیک از سرچشمه‌یِ پایدارِ معنا، محکوم به فروپاشیِ درون‌زایِ معرفتی است. برهانِ نقض و قواعدِ ضروریِ هستی اثبات می‌نمایند که این اصطکاکِ مکانیکی، در نهایت به انهدامِ ظرفیت‌هایِ ادراکیِ باطل منتهی می‌گردد.

از همین روست که در ساحتِ نشانه‌شناسیِ «استخاره»، برون‌دادِ آیه‌یِ ۵۶ سوره‌یِ کهف، حاویِ هشداری ساختاری است: هرچند آغازِ فرایند با حضورِ مبشرین و منذرین نمودی حق‌محور دارد، اما چیرگیِ ذیلِ آیه (مجادلۀ باطل و استهزا) بر صدرِ آن، فرجامی مبتنی بر سعادت را مطلقاً نفی می‌نماید. حقیقتی که در آن، تمسخر آخرین سپرِ ذهنِ محجوب در برابرِ انوارِ حضور است تا با غرق نمودنِ امرِ والا در مردابِ ابتذال، نفسِ سرکش را از تحملِ ثقلِ تحول معاف گرداند؛ غافل از آنکه جریانِ توقف‌ناپذیرِ ظهور، در نهایت سازه‌هایِ عدم‌نما را متلاشی خواهد ساخت. صیانت از حقیقت در این زیست‌جهان، نیازمندِ لنگرانداختن در اقیانوسِ اصیلِ نشانه‌هایِ تکوینی است.

لنگرگاهِ وحیانی:

> سوره‌یِ مبارکه‌یِ کهف، آیه‌یِ ۵۶:

> «وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ وَيُجَادِلُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالْبَاطِلِ لِيُدْحِضُوا بِهِ الْحَقَّ وَاتَّخَذُوا آيَاتِي وَمَا أُنْذِرُوا هُزُوًا»

> «و پیامبران [خود] را جز بشارت‌دهنده و بیم‌رسان گسیل نمی‌داریم؛ و آنان که حقیقت را پوشاندند، با دستمایه‌هایِ تهی و بی‌بنیاد اصطکاک و مجادله می‌کنند تا بدین‌واسطه مدارِ پایدارِ حق را دچارِ لغزش سازند، و نشانه‌هایِ من و هشدارهایِ بیدارکننده را به ریشخند گرفتند.»