[لنگرگاه آغازین: سوره مریم، آیه ۳۹]

$$وَأَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِيَ الْأَمْرُ وَهُمْ فِي غَفْلَةٍ وَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ$$

بخش یکم: شالوده‌ریزیِ هستی‌شناختی و پدیدارشناسیِ انقباضِ ادراکی

مبحث یکم: دینامیکِ تعلیقِ آگاهی در مدارِ ناسوت و پدیدارشناسیِ غفلت

در ساحتِ تحلیلِ مراتبِ ظهورِ هستی و تجلیاتِ آن، مسئله‌یِ ادراک، التفات به مقامِ حضور و شیوه‌یِ مواجهه‌یِ آگاهی با حقایقِ در حالِ تطور، از بنیادی‌ترین مباحث در هستی‌شناسی (Ontology) مبتنی بر شهودِ محض به شمار می‌رود. ظهورات در مراتبِ گوناگونِ خویش، همواره در مداری از اقتضائاتِ جِبِلّی (ذاتی و نهادین) حرکت می‌کنند. انسان، به مثابه‌یِ جامع‌ترین مَجلایِ ظهور، در بسترِ ناسوت (عالمِ طبیعت) واجدِ قدرتِ انتخابِ مشاعی است. با این حال، آگاهی در مدارِ ناسوت همواره در معرضِ نوعی انقباض و انحراف از درکِ متنِ شفافِ ظهور قرار دارد. هنگامی که ادراکِ قلبیِ انسان از مدارِ دریافتِ انوارِ حقیقت منحرف می‌گردد، پدیدارِ «غفلت» شکل می‌گیرد.

این وضعیت، که از آن به عنوان «تعلیقِ ادراکِ باطنی» یا استقرار در حاشیه‌هایِ وهمی یاد می‌شود، نه یک عدمِ محض، بلکه نوعی التفاتِ تقلیل‌یافته به حاشیه‌هایِ ظهور و بازماندن از درکِ متنِ اصیلِ حقیقت است. از منظرِ تقاربِ تطبیقی و با رعایتِ پروتکلِ عدمِ تداخل (NOMA: Non-Overlapping Magisteria)، مفهومِ غفلت دارایِ یک طنینِ مفهومی (Conceptual Resonance) با مقوله‌یِ «زیستِ نااصیل» (Inauthentic Existence) در فلسفه‌هایِ اگزیستانسیالیسم است؛ عرصه‌ای که سوژه خود را در روزمرگی و امورِ مبتذل غرق می‌کند تا با دلهره‌یِ مرگ و حقیقتِ غایی مواجه نشود. با این حال، حقیقتِ قرآنی این مفهوم را از یک بحرانِ روانیِ محض فراتر برده و به یک فاجعه‌یِ ابدی و فرجام‌شناختی (Eschatological) ارتقا می‌دهد؛ زیرا غفلت تا زمانی که مدارِ اقتضا و انتخابِ مشاعی باز است، از طریقِ مرهمِ عشق و التفات، قابلِ بازآرایی است.

مبحث دوم: رخدادِ عظیمِ تکوینی، انسدادِ زمان و زایشِ اونتولوژیکِ حسرت

رخدادِ عظیمِ وجودشناختی زمانی نضج می‌گیرد که قوانینِ ثابت و جِبِلّیِ آفرینش، یک چرخه از تطورات را مختومه اعلام کنند ($قُضِيَ الْأَمْرُ$). در این نقطه‌یِ بحرانی، تطابقِ اجباری میان «آگاهیِ مَشوب» (Tainted Consciousness) و «حقیقتِ تثبیت‌شده» رخ می‌دهد و پدیدارِ دردناکِ فروپاشیِ توهمات آغاز می‌گردد. این لحظه، پایانِ انعطافِ ظهور در یک مرتبه‌یِ خاص و آغازِ انکشافِ قطعی است؛ لحظه‌ای که ساختارِ زمانِ خطی در هم می‌شکند و حقیقتِ ثابتِ اشیاء خود را بر آگاهی تحمیل می‌کند.

در این مقام، پدیده‌یِ «حسرت» (Hasrah) از یک عاطفه‌یِ روان‌شناختیِ محض تجرید شده و به عنوانِ یک رویدادِ اونتولوژیک واکاوی می‌گردد. حسرت، تجلیِ ادراکِ فقدانِ جبران‌ناپذیرِ پتانسیل‌هایِ وجودی است. زمانی که سوژه‌یِ انسانی با حقیقتِ مطلق مواجه می‌شود و درمی‌یابد که سرمایه‌یِ وجودیِ خویش را در وادیِ عدمیات تباه ساخته است، دچارِ یک گسستِ اگزیستانسیال می‌گردد. این انقباض، حاصلِ ادراکِ شکافِ میان «آنچه ظهور یافته» و «آنچه می‌توانست به کمالِ جلاء و استجلاء برسد» است. در نظامِ یکپارچه‌یِ هستی، که تقابل‌ها صرفاً از نوعِ تخالفِ مراتبِ ظهورند، ادراکِ این شکاف موجبِ پیدایشِ گسستی درونی می‌شود که تمامیتِ ساختارِ روان و قلبِ آدمی را در بر می‌گیرد و انقباضی غیرقابلِ بازگشت را رقم می‌زند.

مبحث سوم: معماریِ سیاقیِ نزول و تقابلِ حضورِ شفاف با آگاهیِ حِکایی

بنیادِ این دیالکتیکِ هستی‌شناسانه، در سیاقِ محلی (Local Context) و اتمسفرِ کلانِ سوره‌یِ مریم مستتر است. این آیه پس از ترسیمِ هندسه‌یِ ظهورِ انسان‌هایِ بیدار (نظیرِ زکریا، ابراهیم، موسی، عیسی، یحیی و مریم) و در تقابل با جریانِ شرک و تقلیلِ حقیقت به وهم (همچون فرزندانگاری برای ذاتِ حق و توهمِ ثباتِ جهانِ مادی) قرار گرفته است. پیامبرانِ یادشده نمادِ بیداریِ محض و التفاتِ مستقیم به خاستگاهِ ظهورند.

اتمسفرِ کلانِ این سیاق (Macro-Atmosphere)، با هویتِ مکیِ سوره‌یِ مریم، بر تبیینِ توحید، معاد و تصحیحِ نظامِ باورها تمرکز دارد. در اینجا قانون‌گذاریِ اجتماعی مطرح نیست، بلکه تغییرِ زاویه‌یِ دیدِ انسان نسبت به مبدأ و منتهایِ هستی مدِ نظر است. سیاق نشان می‌دهد که تقابلِ اصلی، رویاروییِ میان «حضورِ شفاف و صادقانه» و «علمِ حِکاییِ کدر و غفلت‌زده» است. واژه‌یِ «أمر» (حقیقتِ جاریِ تکوین)، ناظر به فرآیندِ تثبیتِ هندسه‌یِ اعمال و نیات است. وقتی این فرآیند به نقطه‌یِ اشباعِ استقرارِ خود می‌رسد، معماریِ درونیِ انسان به ساختاری غیرقابلِ تغییر بدل می‌شود که با حقیقتِ کلانِ هستی در تعارضِ هویتی قرار دارد.

بخش دوم: باستان‌شناسیِ فیلولوژیک، فیزیکِ واژگان و مهندسیِ پنهانِ تکوین

مبحث یکم: آناتومیِ ساختاری و دینامیکِ انجماد در ریشه‌هایِ «ق-ض-ی» و «غ-ف-ل»

برای نفوذ به لایه‌هایِ پنهانِ دینامیکِ آگاهی و کالبدشکافیِ این مدارِ وجودی، تمرکز بر فیزیکِ واژگان و معماریِ کلمات ضرورتِ مطلق دارد؛ چرا که این واژگان، حاملِ کدهایِ پنهانِ هندسه‌یِ تکوین‌اند. در لایه‌یِ اشتقاقِ اصغر (Minor Derivation)، ریشه‌یِ «ق-ض-ی» به معنایِ فیصله دادن، بریدن و تمام کردنِ یک فرآیندِ معلق است. استفاده از صیغه‌یِ مجهولِ «قُضِيَ»، بر حاکمیتِ مطلقِ قوانینِ تکوینی، قاهرانه بودنِ این فیصله و خلعِ یدِ کاملِ انسان از مدیریتِ شرایط دلالت دارد؛ فاعل به قدری بدیهی است که نیازی به ذکر ندارد.

در مقابل، ریشه‌یِ «غ-ف-ل» دلالت بر پوشیدگی و پنهان ماندنِ چیزی از دامنه‌یِ ادراک، با وجودِ حضورِ بلامنازعِ آن شیء دارد. ترکیبِ این دو ($هُمْ فِي غَفْلَةٍ$ و $هُمْ لَا يُؤْمِنُونَ$)، نشان‌دهنده‌یِ اتمامِ یک فرصتِ ادراکی در اوجِ ناآگاهی است. غفلت از این حیث با «نسیان» (فقدانِ داده در حافظه) متمایز است؛ غفلت، خاموش بودنِ رادارِ التفاتِ قلب در برابرِ سیگنال‌هایِ واضحِ ظهور است؛ تجاهلی فعال که مانع از رؤیتِ حقایقِ متافیزیکی می‌شود. با اعمالِ جایگشت‌هایِ ریاضیِ مکتبِ ابن‌جنّی در اشتقاقِ کبیر (Major Derivation)، تبادلاتِ ریشه‌یِ (غ-ف-ل) حولِ محورِ «پوشش و فقدانِ نفوذ» می‌چرخد و در اشتقاقِ اکبر (Greater Derivation) از طریقِ اِبدالِ آوایی، ارتباطِ ظریفی میان «غفل» و واژگانِ دال بر تراکم و سنگینی نمایان می‌گردد؛ غفلت، نوعی تراکمِ تاریکیِ قلب است که انوارِ علمِ حضوری را مسدود می‌سازد.

مبحث دوم: دینامیکِ ویرانگرِ انقباضِ وجودی در فیزیکِ واژگانیِ «ح-س-ر»

کانونِ انرژیِ این گزاره‌یِ قرآنی در واژه‌یِ «حَسْرَة» متمرکز است. در اشتقاقِ اصغر، ریشه‌یِ (ح-س-ر) به معنایِ برهنه شدن، پس رفتنِ پوشش و خستگیِ مفرط است. در اشتقاقِ کبیر، جایگشتِ آن به (س-ح-ر) می‌رسد که به معنایِ پوشاندنِ حقیقت با وهم است. هسته‌یِ جامعِ این دیالکتیک اثبات می‌کند: در حالی که «سحر» پوشاندنِ حقیقت با توهم است، «حسر» دریده شدنِ این وهم و مواجهه با حقیقتی است که توانِ چشم و قلب را می‌رباید. در اشتقاقِ اکبر، با جایگزینیِ حروفِ هم‌مخرج، ریشه‌یِ (ح-ص-ر) نمایان می‌گردد که بر محاصره و تنگنا دلالت دارد. این هم‌ریختی نشان می‌دهد که حسرت، قرار گرفتن در تنگنایِ وجودیِ پساانکشاف است، جایی که راهِ بازگشت مسدود شده است.

بند یکم: تجریدِ نهاییِ معنا و زیبایی‌شناسیِ بلاغی‌ـ‌آواشناختی

از منظرِ سمانتیک (Corpus Linguistics) و تحلیلِ آواشناختی، ترکیبِ «يَوْمَ الْحَسْرَةِ»، قیامت را با برجسته‌ترین صفتِ روان‌تنیِ سوژه‌هایِ غافل پیوند می‌زند. موسیقیِ درونیِ واژه‌یِ «حسرة» بی‌نظیر است: حرفِ «ح» با صفتِ همس (خروجِ نَفَس) القاکننده‌یِ آهِ عمیق، حرفِ «س» با صفتِ صفیر نشانگرِ جریانِ مستمرِ درد، و حرفِ «ر» با صفتِ تکریر، ارتعاشِ این انقباضِ قلبی را در تمامِ لایه‌هایِ آگاهی منعکس می‌سازد. این وضعِ حکیمانه (Wise Placement) ایجاب می‌کرد که از واژگانی چون «ندامت» یا «أسف» اجتناب شود؛ زیرا ندامت پشیمانی از یک فعلِ مشخص است، اما حسرت، فلج‌شدگیِ کلِ سیستمِ ادراکی در برابرِ عریانیِ روح است. متقابلاً، واژه‌یِ «غفلة» با توالیِ حروفی که لغزش از روی حقایق را القا می‌کنند، پارادوکسِ «حضور در متنِ واقعه و کوری نسبت به آن» را معماری می‌کند.

بخش سوم: اسکنِ هولوگرافیک و باستان‌شناسیِ شبکه‌یِ مفهومیِ سیستمِ وحیانی

مبحث یکم: شرایطِ مرزی و اعتبارسنجیِ ایزومورفیکِ سیستمِ ظهور

اسکنِ هولوگرافیکِ سیستمِ قرآن (Q-System) نشان می‌دهد که پدیدارِ «قضاءِ أمر» و «حسرت» همواره در یک شبکه‌یِ درهم‌تنیده از شرایطِ مرزی (Boundary Conditions) رخ می‌دهند. اعتبارسنجیِ درون‌متنی (Quran-by-Quran intertextuality) نشان‌دهنده‌یِ دگرگونیِ رادیکالِ سیستم‌هایِ شناختی است:

– (ق/۲۲): «$لَقَدْ كُنتَ فِي غَفْلَةٍ مِّنْ هَذَا فَكَشَفْنَا عَنكَ غِطَاءَكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ$»؛ اثبات می‌کند که غفلت، کوریِ وجودی است و قضا پرده‌ها را می‌درد تا چشمی نافذ و سوزان جایگزینِ آن گردد.

– (الزمر/۵۶): «$…يَا حَسْرَتَا عَلَى مَا فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ$»؛ حسرت در مقامِ ادراکِ تفریط در هندسه‌یِ اتصال به ساحتِ قدسی.

– (الأنعام/۲۷): «$وَلَوْ تَرَى إِذْ وُقِفُوا عَلَى النَّارِ فَقَالُوا يَا لَيْتَنَا نُرَدُّ…$»؛ تقاطع‌سنجی ثابت می‌کند که «رؤیتِ آتش» همان لحظه‌یِ «انکشافِ حسرت» است؛ علمی که عینِ عذاب است.

– (یونس/۱۱) و (الأنعام/۸): تجلیِ قضا به عنوانِ پایانِ مهلتِ سیستماتیک و تسریعِ قهرآمیزِ زمان.

نقشه‌برداریِ ساختارِ ظهور، نشان‌دهنده‌یِ یک هم‌ریختی (Isomorphism) میان «حالتِ درونیِ فرد» و «وضعیتِ بیرونیِ نظامِ تکوین» است. تقابل‌هایِ دوتایی (Binary Oppositions) در این هندسه، تقابلِ «غفلت/حسرت» و «توهمِ امتدادِ زمان/انسدادِ زمان» را شکل می‌دهند. انباشتِ غفلت در نقطه‌یِ «قُضِيَ الْأَمْرُ» منجر به یک تغییرِ فازِ وجودی غیرقابلِ بازگشت به سمتِ حسرتِ مطلق می‌گردد.

مبحث دوم: پویایی‌شناسیِ هیجانات، آسیب‌شناسیِ شناختی و راهبردِ انذار

از منظرِ پویایی‌شناسیِ هیجانات (Emotional Dynamics)، این گزاره تقابلِ دو حالتِ شناختی‌ـ‌هیجانیِ «غفلت» در زمانِ حال و «حسرت» در آینده را مدل‌سازی می‌کند. ریشه‌یِ این آسیب‌شناسیِ روانی‌ـ‌اخلاقی (Spiritual/Moral Pathology) در ترکیبِ «غفلت» و «انکار» ($وَهُمْ فِي غَفْلَةٍ وَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ$) نهفته است؛ نوعی کوریِ خودخواسته که در آن، نفسِ انسانی سیستمِ ارزیابیِ پیامدها را خاموش می‌سازد.

در تقاطعِ میانِ «اراده‌یِ آزادِ انسانی» و «قضایِ حتمیِ الهی»، ربوبیتِ الهی (Rububiyyah) و نظامِ تدبیر (Tadbir) اقتضا می‌کند که پیش از انسدادِ تکوینی، راهبردِ شکستنِ سدِ سختِ غفلت از طریقِ مکانیسمِ «انذار» ($وَأَنذِرْهُمْ$) اعمال گردد. انذار، ایجادِ یک شوکِ شناختی‌ـ‌تربیتی است تا فرد پیش از اتمامِ مهلت، با پیامدهایِ قطعی مواجه شود؛ این امر نمایانگرِ کمالِ عدالت و رحمتِ پیشینیِ سیستمِ الهی است.

بخش چهارم: زیست‌جهانِ معاصر؛ معماریِ شناختی و مدل‌سازیِ سیستمیِ فروپاشی

مبحث یکم: تجلیِ انسداد در حکمرانیِ راهبردی و سبکِ زندگیِ سایبرنتیک

انتقالِ این مانیفستِ عظیمِ وجودشناختی به زیست‌جهانِ معاصر (Contemporary Lifeworld)، پرده از بحران‌هایِ ساختارهایِ انسانی برمی‌دارد. در معماریِ سیستم‌هایِ حکمرانی و مدیریتِ راهبردی، مفهومِ $قُضِيَ الْأَمْرُ$ معادلِ رسیدن به نقطه‌یِ بی‌بازگشت (Point of No Return) و فروپاشیِ آبشاری (Cascading Failure) است. سازمان‌هایی که در «غفلتِ استراتژیک» به سر می‌برند و سیگنال‌هایِ ضعیفِ تغییر (Weak Signals) را نادیده می‌گیرند، با قطعی شدنِ بحران، دچارِ فلجِ سازمانی و حسرتِ سیستمی می‌گردند.

همزمان، در سبکِ زندگیِ سایبرنتیکِ انسانِ مدرن، غفلت به صورتِ «توجهِ گسسته» و مصرفِ بی‌رویه‌یِ اطلاعاتِ سطحی تجلی می‌یابد که «آگاهیِ حِکایی» تولید کرده و قلب را از کار می‌اندازد. خلسه‌یِ تکنولوژیک، خلوتِ وجودی را منهدم ساخته و بیداری‌هایِ ناگهانی را به انکشافاتِ دردناکِ تهی‌شدگی بدل می‌کند.

مبحث دوم: صوری‌سازیِ ریاضیاتی و دینامیکِ انقباضِ آگاهی

دینامیکِ این پدیدار با ترکیبِ معادله‌یِ فضایِ حالت (State-Space Equation) مدل‌سازی می‌شود. اگر $S(t)$ وضعیتِ سیستمِ ادراکی باشد، در لحظه‌یِ $t = t_c$ (زمانِ قضا)، تابعِ تکاملِ سیستم به یک تابعِ پله‌ای (Step Function) بدل شده و سیستم ناگهان از فضایِ احتمالات به فضایِ قطعیت سقوط می‌کند:

$$ lim_{t to t_c} P(S) rightarrow 1 $$

در «معادله‌یِ انقباضِ آگاهی»، هرگاه متغیرِ $G$ (غفلت از قوانینِ ثابت) در طولِ زمان افزایش یابد، در لحظه‌یِ بحرانیِ $T_c$، متغیرِ $H$ (حسرت یا تخریبِ سیستم) به صورتِ نمایی به بی‌نهایت میل می‌کند:

$$ H = lim_{t to T_c} frac{G(t)}{T_c – t} $$

این مدلِ ریاضیاتی اثبات می‌کند که التفاتِ مستمر به حقیقت (کاهشِ $G$) پیش از نقطه‌یِ پایان، تنها راهِ فرار از فروپاشی است.

بند یکم: پلِ میانِ حکمت، علومِ شناختی و نوروفنومنولوژیِ بالینی

در ساحتِ علومِ شناختی (Cognitive Science)، غفلت با فعالیتِ بی‌رویه‌یِ شبکه‌یِ حالتِ پیش‌فرضِ مغز (Default Mode Network – DMN) همسو است؛ وضعیتی که ذهن در توهمات سرگردان است. بیداریِ تکوینی مستلزمِ فعال‌سازیِ شبکه‌هایِ توجهی در قشرِ پیش‌پیشانیِ شکمی‌ـ‌داخلی (vmPFC) است. در نوروساینسِ بالینی (Clinical Neuroscience)، مواجهه با رویدادهایِ قطعی موجبِ فروپاشیِ مدل‌هایِ پیش‌بینی‌کننده‌یِ ذهن (Predictive Coding) گشته و شوکِ شناختیِ عظیمی را در آمیگدال (Amygdala) و کورتکسِ سینگولیتِ قدامی (ACC) ایجاد می‌کند. این بدان معناست که «دردِ حسرت» از همان مسیرهایِ نورولوژیکِ «دردِ فیزیکیِ شدید» می‌گذرد.

بند دوم: صوری‌سازیِ منطقیِ پدیدارِ حسرت و غفلت

استحکامِ این هندسه در صوری‌سازیِ منطقی نیز مبرهن است:

– استدلالِ مباشر (Modus Ponens): فرمولِ $$P rightarrow Q$$. گزاره‌یِ $P$ (عدمِ دریافتِ حقیقت و استقرارِ ارادی در غفلت) رخ داده است و مدار مسدود می‌گردد. پس گزاره‌یِ $Q$ (وقوعِ حسرتِ حتمی و انقباضِ قطعی) رخ می‌دهد.

– برهانِ خُلف (Reductio ad absurdum): فرض کنیم غفلت در لحظه‌یِ انسدادِ زمان تبعاتی نداشته باشد. این یعنی یا سوژه حقیقتی را ندیده، یا حقیقت با وهم برابر است و سیستمِ هستی فاقدِ قوانینِ بازخوردِ دقیق است. از آنجا که ثباتِ قوانینِ خلقت ثابت شده، فرضِ بی‌اثر بودنِ غفلت در نقطه‌یِ پایان، باطلِ محض است.

بخش پنجم: سنتزِ غایت‌شناختی و افق‌گشاییِ پژوهشی

مبحث یکم: تألیفِ نهایی و مانیفستِ بیداریِ تکوینی

غایت‌شناسی (Teleology) این رساله‌یِ پژوهشی، که در امتدادِ رهیافت‌هایِ نوینِ تفسیریِ معاصر (نظیرِ خوانشِ تحلیلیِ صادق خادمی) صورت‌بندی می‌گردد، با عبور از لایه‌هایِ سطحیِ زبان، به روشنی مبرهن می‌سازد که «غفلت»، «قضاءِ أمر» و «حسرت» مفاهیمی اخلاقی یا احساساتِ زودگذر نیستند؛ بلکه قوانینِ سخت، تکوینی و بی‌بدیلِ فیزیکِ آگاهی‌اند.

قاعده‌یِ قرآنی بر این اصل استوار است که استمرارِ غفلت در زمانِ اختیار، به صورتِ تکوینی به تولیدِ حسرتِ مطلق در زمانِ انسدادِ فرصت‌ها منجر می‌گردد. بزرگ‌ترین عذاب در ساحتِ ابدیت، نه شکنجه‌یِ فیزیکی، بلکه «رنجِ آگاهیِ دیرهنگام» و مواجهه با پتانسیل‌هایِ سوخته‌ای است که تباه شده‌اند. ادراکِ باطنیِ قلب، یگانه ابزارِ معرفت‌شناختی است که می‌تواند معماریِ وجودیِ انسان را با اقتضائاتِ کلانِ ظهور هماهنگ سازد.

«تعلیقِ ادراکِ باطنی (غفلت)، توهمِ سیالیتِ زمان را در آگاهیِ مشوب بازتولید می‌کند، تا آنگاه که برخوردِ سخت با صخره‌یِ قوانینِ ثابتِ ظهور (قضا)، توهم را فروپاشیده و حقیقت را در قامتِ حسرتی جبران‌ناپذیر عریان سازد.»

افق‌گشاییِ این پژوهش، مسیر را برای بسطِ روان‌درمانیِ وجودی (Existential Psychotherapy) و سازوکارهایِ «نوروفنومنولوژیِ قلب» (Neurophenomenology of the Heart) هموار می‌سازد؛ چرا که التفاتِ قلبی و عشق به حقیقت، یگانه پادزهرِ غفلت پیش از رسیدن به نقطه‌یِ بدونِ بازگشتِ تکوینی و یگانه ضامنِ حفظِ پایداری در زیست‌جهانِ معاصر خواهد بود.

[لنگرگاه پایانی: سوره مریم، آیه ۳۹]

$$وَأَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِيَ الْأَمْرُ وَهُمْ فِي غَفْلَةٍ وَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ$$