سوره مریم (۱۹)، آیه ۴۸: «وَأَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَأَدْعُو رَبِّي عَسَىٰ أَلَّا أَكُونَ بِدُعَاءِ رَبِّي شَقِيًّا»

بخش یکم: مبانیِ هستی‌شناختی، پدیدارشناسیِ انقطاع و مهندسیِ گذارِ فازِ ادراکی

مسئله‌یِ بنیادینِ ادراک و اتصال به حقیقتِ ناب در شبکه‌یِ پیچیده‌یِ ظهور، همواره در گروِ عبور از حجاب‌هایِ کثرت (Plurality) و کانون‌هایِ توجهِ پراکنده است. آدمی در مسیرِ تطوراتِ آگاهی و ارتقایِ درجاتِ ادراک، لاجرم به ساحت و نقطه‌ای از بیداری پرتاب می‌شود که ساختارهایِ مألوف و هندسه‌یِ اعتباریِ محیطِ پیرامون، ظرفیتِ پاسخ‌گویی به فرکانس‌هایِ رفیعِ هستی‌شناختیِ او را از دست می‌دهند. این پدیدار که در ادبیاتِ عرفانی و پدیدارشناسیِ باطنی از آن تحتِ عنوانِ «غربتِ حال» (Existential Alienation of State) یاد می‌شود، برخلافِ انگاره‌هایِ سطحی، یک جابه‌جاییِ تقلیل‌گرایانه در مختصاتِ جغرافیایی یا انزوایِ فیزیکیِ منفعلانه نیست؛ بلکه یک «انتقالِ فازِ ادراکی» (Perceptual Phase Transition)، یک شیفتِ پارادایمی در مراتبِ ادراک و جهشی کیهانی در شبکه‌یِ آگاهی است.

در این ساحت، سوژه‌یِ ادراک‌کننده — که اکنون به مقامِ یکپارچه‌یِ «رجلِ صالح» و «صدیق» ارتقا یافته است — در میانِ شبکه‌ای از ظهوراتِ گرفتار در توهمِ کثرت (قومِ فاسد و منافق)، به یک «انفرادِ شکوهمند» دست می‌یابد. آیه‌یِ چهل‌وهشتمِ سوره‌یِ مبارکه‌یِ مریم، یکی از مهیب‌ترین و در عینِ حال لطیف‌ترین گزاره‌هایِ نصِ مقدس در تبیینِ پدیدارشناسیِ این انفراد است. ابراهیم (ع) در مقامِ یک صدیق، پس از اتمامِ حجتِ باطنی و ظاهری، استراتژیِ «اعتزال» (کناره‌گیریِ آگاهانه و فعال) را اتخاذ می‌کند. این اعتزال فرارِ متعارف نیست، بلکه یک تجریدِ وجودی (Existential Abstraction) و مدیریتِ دقیقِ مرزهایِ وجودی برای صیانت از انسجامِ درونی در برابرِ نویزهایِ مخربِ محیطی است.

مبحث یکم: معماریِ بافتیِ سوره‌یِ مریم و دیالکتیکِ تخلیه و تحلیه

سوره‌یِ مبارکه‌یِ مریم، بر محورِ تجرید و خلوت بنا شده است؛ از نجوایِ پنهان و دردمندانه‌یِ زکریا در خلوتِ محراب، تا عزلتِ مریم به مکانی شرقی و گسستِ او از جامعه، و در نهایت نطقِ توحیدیِ ابراهیم در برابرِ پدری که نمادِ تصلبِ ساختارهایِ موهوم است. این توالیِ شگرف و معماریِ بافتی (Contextual Architecture)، یک قانونِ قطعیِ هستی‌شناختی را پمپاژ می‌کند: «تولدِ بصیرت و زایشِ حقیقت، مستلزمِ عبور از رحمِ تاریکِ غربت و تنهایی است.» این تقابلِ دیالکتیکیِ ابراهیم خلیل با سیستمِ ادراکیِ آزر، نشان‌دهنده‌یِ یک فرآیندِ روان‌شناختیِ تکاملی است: ابتدا استدلال، سپس مدارا در برابرِ تهدید، و نهایتاً اجرایِ عملیِ جدایی (Praxis).

حق‌تعالی در معماریِ واژگانیِ این آیه، فعلِ «أَعْتَزِلُكُمْ» را در تقارن و تقابلِ مستقیم با «أَدْعُو رَبِّي» نشانده است. این تقارن، دیالکتیکِ «تخلیه» (خالی‌کردنِ ظرفِ وجود از تعلقاتِ کاذب) و «تحلیه» (آراستنِ باطن به یادِ حق) را به تصویر می‌کشد. اعتزالِ بدونِ اتصال، انزوایی خلأگونه و تهی است، و دعایِ بدونِ اعتزال، آمیخته به تعلقاتی است که خلوصِ ارتعاشِ توحیدی را می‌کاهد. ابراهیم ذاتِ توحید را با قطعِ تعلق از هرآنچه غیرِ خداست عینیت می‌بخشد.

مبحث دوم: نقضِ حجابِ ماهوی و عبور از علمِ مشوب

هنگامی که دستگاهِ ادراکیِ انسان، درگیرِ کثرت‌هایِ متوهمانه و ظهوراتِ مقید می‌گردد، آگاهیِ او به سطحی از آگاهیِ کدر و علمِ حکاییِ مشوب (Impure Representational Knowledge) تقلیل می‌یابد. مادام که آگاهی در میدانِ گرانشیِ کثرت‌هایِ موهوم گرفتار است، نیل به حضورِ شفاف محال است. از منظرِ پدیدارشناسی (Phenomenology)، اعتزال عبارت است از نقضِ حجابِ ماهوی (Rupture of Quidditative Veil)؛ پاره کردنِ پرده‌ای که کثرت‌ها را دارایِ اصالتِ ذاتی نشان می‌دهد. این گسستِ ادراکی، نقطه‌ای است که قلبِ موحد، ضمنِ حضورِ فیزیکی در شبکه‌یِ مشاعیِ ناسوت، باطناً در خلوتگاهِ وحدت لنگر می‌اندازد و به ساحتِ شفافِ علمِ حضوری ارتقا می‌یابد.

بخش دوم: کالبدشکافیِ فیلولوژیک و دینامیکِ واژگانیِ شبکه‌یِ وحی

برایِ واکاویِ مکانیزمِ بنیادین در مهندسیِ آگاهی، نیازمندِ ورود به اتاقِ عملِ فقه‌اللغه و بررسیِ فیزیکِ واژگانِ کانونیِ سیستمِ وحی (Q) هستیم. معماریِ حروف در این هندسه، صرفاً حامل‌هایِ قراردادی نیستند، بلکه کپسول‌هایِ فشرده‌ای از انرژی، بازتابِ ارتعاشاتِ تکوینی و قواعدِ جبلّیِ خلقت‌اند.

مبحث یکم: آناتومیِ اعتزال و غربت؛ از انزوایِ فعال تا تجریدِ مراتب

انتخابِ حکیمانه‌یِ واژه‌یِ «أَعْتَزِلُكُمْ» در برابرِ مترادفاتی چون «أَهْجُرُ»، حکایت از یک جداییِ سیستماتیک و ساختارمند دارد که در آن، فرد سیستم‌عاملِ شناختیِ خود را از شبکه‌یِ عمومی تفکیک می‌کند.

بند یکم: مراتبِ اشتقاق و هندسه‌یِ پنهانِ واژگان

در اشتقاقِ اصغر (Minor Derivation)، ریشه‌یِ «ع-ز-ل» با رفتن به بابِ افتعال، نشان‌دهنده‌یِ پذیرشِ درونی، تکلف و یک حرکتِ ارادی و مهندسی‌شده از سویِ فاعل است. پیوندِ جایگشتیِ این واژه با «عزّت» (غلبه‌ناپذیری) و «عزوب» (پنهان ماندن) نشان می‌دهد که در ژرفایِ اعتزال، نوعی حفظِ کرامتِ وجودی نهفته است. در مقابل، ریشه‌یِ «غ-ر-ب» (غربت) به پنهان شدن از وطنِ مألوف اشاره دارد؛ غریبِ باطنی کسی است که از وطنِ کثرت بریده و به مبدأِ غیب متمایل شده است. نقطه‌یِ مقابلِ آن، ریشه‌یِ «ن-ف-ق» (نفاق) است که از «نَفَق» (تونل زدن) و «نافِقاء» (سوراخِ موشِ دشتی) نشأت می‌گیرد؛ منافق برای فرار از مواجهه با نورِ حقیقت، مسیرهایِ متعددی حفر می‌کند که این تعددِ مسیر، نقطه‌یِ مقابلِ صراطِ مستقیم است.

بند دوم: مکتبِ اشتقاقِ کبیر و افشایِ رازِ انرژی

در مکتبِ اشتقاقِ کبیر (Major Derivation) و با اعمالِ جایگشت‌هایِ ریاضیِ ابن‌جنی، هسته‌یِ جامعِ واژگان افشا می‌گردد. ترکیبِ «ع-ز-ل» به «ز-ع-ل» (نشاط و بی‌قراری) و «ل-ز-ع» (سوزاندن) می‌رسد؛ ثابت می‌کند که اعتزال یک سکونِ مرده نیست، بلکه یک «انزوایِ فعال، پرانرژی و سوزاننده‌یِ وابستگی‌ها» است. واژه‌یِ «غ-ر-ب» به جایگشتِ قدرتمندِ «ر-غ-ب» (رغبت و میلِ سوزان) منتهی می‌شود؛ یعنی غربت معلولِ یک رغبتِ شدید به مبدأِ حقیقت است. همچنین جایگشتِ «ن-ف-ق» به «ق-ن-ف» (قنفذ/خارپشت) می‌رسد که نمادِ انقباضِ درونی همراه با تکثرِ خارهایِ دفاعیِ موهوم است.

بند سوم: اشتقاقِ اکبر و تبادلاتِ آواییِ بنیادین

در ترازِ اشتقاقِ اکبر (Greater Derivation)، شگفتیِ نمایان‌تری رخ می‌نماید. هم‌ریختیِ پنهانِ «ع-ز-ل» با «ف-ص-ل» (فصل و جدایی) و «ع-د-ل» (تعادل)، روحِ معنایِ اعتزال را به‌مثابه‌یِ بازپس‌گیریِ خودمختاریِ ادراکی اثبات می‌کند. از سوی دیگر، اگر حرفِ «غ» در «غرب» را به همتایِ آواییِ حلقویِ آن «ق» بدل کنیم، واژه‌یِ «ق-ر-ب» (قرب) زایش می‌یابد. این یک هم‌ریختی (Isomorphism) بی‌نظیر است: غربت و قربت، دو رویِ یک سکه‌یِ پدیدارشناختی‌اند. به موازاتِ آن، با ابدالِ حرفِ «ن» در «ن-ف-ق» به مخرجِ لبیِ «م»، واژه‌یِ «م-ح-ق» (مَحق و نابودی) پدیدار می‌گردد؛ نفاق در نهایت به محو شدنِ ساختارِ وجودیِ سوژه می‌انجامد.

مبحث دوم: ترمودینامیکِ شقاوت؛ گسستِ ساختاری و انسدادِ فیض

هرگونه انقطاع از کانونِ اصیلِ هستی‌بخش و اتکا به پدیده‌هایِ محدود، به یک اصطکاکِ درونی و انسداد در مجاریِ فیض منجر می‌شود که در لسانِ وحیانی «شقاوت» نام دارد. تقابلِ هندسیِ «شَقِيًّا» با «دُعَاء»، پرده از دینامیکِ رنجِ وجودی برمی‌دارد. در موسیقیِ درونیِ آیه، حرفِ مدّ در «دُعَاء» نمایانگرِ امتدادِ روح به سویِ بی‌نهایت است، حال‌آنکه آوایِ «شَقِيًّا» با تکرارِ کسره و یاءِ مشدد، القاکننده‌یِ فشردگی و درگیریِ درونی است. صوتِ «ع» در «اعتزال» که از عمقِ حلق برمی‌خیزد، انفصالی قطعی را فریاد می‌زند، درحالی‌که انسدادِ حرفِ «ق» در انتهایِ «منافق»، بازتابِ خفگی و بن‌بستِ ادراکی است.

کالبدشکافیِ ریشه‌یِ شقاوت نشان می‌دهد:

– در اشتقاقِ اصغر، «ش-ق-ی» خروج از مسیرِ روانِ تکامل و از دست دادنِ یکپارچگی است.

– در اشتقاقِ کبیر، تقاطع با «ق-ش-و/ق-ش-ی» (پوسته‌پوسته شدن)، ثابت می‌کند که شقاوت یک انجمادِ باطنیِ ناشی از قطعِ شریان‌هایِ مرحمت (آبِ حیاتِ ظهور) است.

– در اشتقاقِ اکبر، هم‌ریختی با «ش-ق-ق» (دوپاره شدن) و «ص-ع-ق» (فروپاشی)، مبینِ آن است که شقاوت یک «گسستِ ساختاری» (Structural Cleavage) در مراتبِ ظهورِ انسان است.

بخش سوم: اسکنِ هولوگرافیکِ سیستمِ آگاهی و سنتزِ دیالکتیکیِ ظهور و بطون

با در دست داشتنِ روحِ معنایِ اعتزال، صدق، نفاق و شقاوت، اسکنِ هولوگرافیکِ سیستمِ یکپارچه‌یِ وحی الگوهایِ تکرارشونده‌یِ این هندسه‌یِ ادراکی را صورت‌بندی می‌کند. سنتِ الهی (Sunnah) در این مقام، قانونِ «تخلیه پیش از تجلی» است.

مبحث یکم: ایزومورفیسمِ قرآنی و معماریِ باطنیِ سوژه‌ها

تحلیلِ ایزومورفیک (Isomorphic Validation) نمایانگرِ تقابل‌هایِ دوتاییِ بنیادین است: «دعاء/ذکر» در برابرِ «اعراض/غفلت» و «اعتزال/انقطاع» در برابرِ «اتصال/توحید». دوگانه‌یِ «صدق» و «نفاق»، بنیادی‌ترین خطِ کش‌مکش در تاریخِ تطورِ نفسِ انسان است.

در آیه‌یِ ۱۴۵ سوره‌یِ نساء («إِنَّ الْمُنَافِقِينَ فِي الدَّرْكِ الْأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ»)، تجلیِ انسدادِ ناشی از آویختن به کثرت دیده می‌شود؛ در برابرِ آن، آیه‌یِ ۲۳ سوره‌یِ احزاب («مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا…»)، تجلیِ انفرادِ یکپارچه‌یِ اراده است. آیه‌یِ ۴ سوره‌یِ منافقون («تَحْسَبُهُمْ جَمِيعًا وَقُلُوبُهُمْ شَتَّى») تشتتِ قلوبِ کثیر را عریان می‌سازد. این تقابل در آیه‌یِ ۲۹ سوره‌یِ زمر به اوجِ بلاغتِ تمثیلی می‌رسد: مردی اسیرِ شرکایِ کینه‌توز (کثرت) در برابرِ مردی یکپارچه تسلیمِ یک حقیقت (انفراد). صدیق کسی است که خطی عمودی او را به غیب متصل می‌سازد، اما منافق در شبکه‌ای افقی از نقاب‌ها بر بطنی از خلأ استوار است.

مبحث دوم: هم‌ریختیِ برائت و زایشِ رحمت

این هندسه‌یِ اعتزال در نقاطِ استراتژیکِ دیگری نیز لنگر انداخته است:

– در سوره‌یِ ممتحنه آیه ۴ («إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ…»)، اصلِ برائت قاعده‌ای تخلف‌ناپذیر است.

– در سوره‌یِ کهف آیه ۱۶ («وَإِذِ اعْتَزَلْتُمُوهُمْ… فَأْوُوا إِلَى الْكَهْفِ يَنشُرْ لَكُمْ رَبُّكُم مِّن رَّحْمَتِهِ»)، غار همان ظرفِ غربتی می‌شود که بسترِ ریزشِ رحمت و وسعتِ وجودی است.

– در سوره‌یِ مزمل آیه ۸ («وَتَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلًا»)، بریدن از غیر (تبتل) مکملِ پاک‌سازیِ پهنایِ باندِ شناختی است و دستورِ «وَاهْجُرْهُمْ هَجْرًا جَمِيلًا» مصداقِ غربتِ حالِ عاری از تنش است.

– در سوره‌یِ هود (آیه ۱۰۵) و طه (آیات ۱۲۳-۱۲۴)، فرمولِ سیستم صادر می‌گردد: شقاوت همواره باطنِ غفلت و انسدادِ فیض است.

– تقاطع‌سنجی با دعایِ زکریا در سوره‌یِ مریم آیه ۴ («وَلَمْ أَكُنْ بِدُعَائِكَ رَبِّي شَقِيًّا») ثابت می‌کند که دعا یک حالتِ پایدارِ وجودی است که قلب را در اوجِ ضعف، از خشکی حفظ می‌کند.

ثمره‌یِ این عزلتِ شکوهمند، بی‌نصیب نمی‌ماند؛ بلافاصله پس از اعتزالِ ابراهیم، خداوند او را به اسحاق و یعقوب بشارت می‌دهد. انقطاع از باطل، بسترِ زایشِ نسلی موحد و استمرارِ حقیقت را فراهم می‌آورد.

بخش چهارم: تاویلِ معرفت‌شناختی، پویایی‌شناسیِ هیجانات و زیست‌جهانِ معاصر

قوانینِ جبلّیِ مندرج در پویاییِ «اعتزال» و «رهایی از شقاوت»، پروتکل‌هایی حیاتی برای خروج از بحران‌هایِ معناییِ معاصر هستند. انسانِ مدرن با «اضطرابِ وجودی» روبه‌روست که تجلیِ بارزِ شقاوتِ نوین است. الگویِ رفتاریِ ابراهیم (ع)، یک مکتبِ کامل در حوزه‌یِ روان‌شناسیِ شناختی و پویایی‌شناسیِ هیجانات (Emotional Dynamics) جهتِ کسبِ استقلالِ مطلقِ عاطفی است.

مبحث یکم: پاتولوژیِ انسدادِ معنا، مدل‌سازیِ فیلتراسیونِ وجودی و ادبِ معرفتی

شقاوت، زاییده‌یِ اتکا به منابعِ کاذب («مَا تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ») است. در مدیریتِ سیستم‌هایِ پیچیده‌یِ انسانی، شقاوت معادلِ «آنتروپیِ سازمانی» است. استراتژیِ جداسازی (Decoupling) تجلیِ عملیِ اعتزال برای جلوگیری از سرایتِ فروپاشی است. در زیستِ فردی و در برابرِ اضافه‌بارِ شناختی (Cognitive Overload)، اعتزال به‌صورتِ «مینیمالیسمِ دیجیتال» متجلی می‌شود.

راهبردِ اصلاحی و هندسه‌یِ رزونانسِ وجودی شاملِ گام‌هایِ زیر است:

1. اسکنِ وضعیت و «فاصله‌گذاریِ مرزدار» (Boundary Setting).

1. ایزولاسیونِ فعالِ ورودی‌ها.

1. «جایگزینیِ شناختی-عاطفی» و هم‌ترازیِ فرکانسِ قلب با کانونِ یگانه‌یِ هستی.

1. تثبیتِ جریان و تولیدِ «امیدِ فعال».

پایان‌بندیِ آیه با واژه‌یِ «عَسَىٰ» (امید است)، حاملِ ظرایفِ معرفتی است. ابراهیم با وجودِ این گامِ رفیع، کلامِ خود را به زیورِ رجا می‌آراید. این «تواضعِ معرفت‌شناختی» (Epistemological Humility) و «ادبِ وجودی»، نشان می‌دهد که بنده حتی در اوجِ یقینِ قلبی، ثمره را از فضلِ حق‌تعالی تمنا می‌کند. این تنهاییِ متصل به خداوند، نه تنها به شقاوت نمی‌انجامد، بلکه خودِ این دعا، فرمِ اعلایِ حیات است.

مبحث دوم: تلاقیِ حکمتِ استدلالی، منطقِ صوری و شواهدِ علومِ شناختی

از حیثِ منطقِ صوری، فرضِ محالِ رسیدن به ثباتِ مطلق از طریقِ اتصال به کثراتِ موهوم، باطل است. اگر متغیرِ $S$ نماینده‌یِ سوژه، $T$ نماینده‌یِ اتصال به حقیقت (صدق)، و $M$ نماینده‌یِ پراکندگی در کثرت (نفاق) باشد، گزاره‌یِ منطقیِ برآمده از این هندسه چنین است:

$$T(S) implies neg M(S)$$

از طریقِ برهانِ خلف (Proof by Contradiction)، فرض کنیم سوژه‌ای متصل به حقیقت است اما درگیرِ نفاقِ باطنی است: $T(S) land M(S)$. از آنجا که سیستمِ حقیقت ذاتاً بر وحدت استوار است، داشتنِ تمایلاتِ متخالف $M(S)$ با ذاتِ اتصال متناقض است و منجر به ابطالِ درونیِ سیستم می‌گردد. پس صدق، ضرورتاً نفاق را باطل می‌کند.

این استنتاج با دستاوردهایِ علومِ شناختی کاملاً منطبق است. حفظِ هویت‌هایِ متناقض منجر به «ناهماهنگیِ شناختی» (Cognitive Dissonance) و فروپاشیِ عصبی (مقامِ مَحق) می‌شود. در مقابل، نظریه‌یِ بارِ آلوستاتیک (Allostatic Load) نشان می‌دهد درگیری با محرک‌هایِ پراکنده به فرسودگیِ سیستم می‌انجامد. بر اساس نظریه‌یِ فضایِ کاریِ سراسری (Global Workspace Theory)، تخصیصِ منابعِ توجه نیازمندِ اعتزال از پراکندگی است.

تصویربرداری‌هایِ مغزی (fMRI) اثبات می‌کنند که انزوایِ ارادی، شبکه‌یِ حالتِ پیش‌فرض (Default Mode Network – DMN) را که مسئولِ نشخوارِ فکری است آرام کرده و اتصالاتِ قشرِ پیش‌پیشانی (Prefrontal Cortex) را تقویت می‌نماید. پژوهش‌هایِ نوروکاردیولوژی (Neurocardiology) نشان می‌دهند هنگامی که سوژه در مقامِ یکپارچگی قرار می‌گیرد، امواجِ مغز و قلب واردِ فازِ «هم‌دوسی» (Coherence) می‌شوند. مطالعاتِ روان‌عصب‌ایمنی‌شناسی (Psychoneuroimmunology) تأیید می‌کنند که زیستن در تناقض، ایمنیِ بدن را از طریقِ ترشحِ کورتیزول تخریب می‌کند، درحالی‌که تمرکزِ قلبی تأثیرِ مستقیمی بر تونِ عصبِ واگ (Vagal Tone) داشته و به بازسازیِ سلولی می‌انجامد. در روان‌شناسیِ تحلیلی نیز، این اعتزال با مفهومِ «تفرد» (Individuation) تطابقِ مفهومی دارد؛ سوژه برای رسیدن به خویشتنِ اصیل، باید از ذهنیتِ توده‌ای فاصله بگیرد.

بند یکم: سنتزِ غایت‌شناختیِ رساله

در سنتزِ غایت‌شناختی (Teleological Synthesis)، مرادِ نهاییِ این هندسه ترسیمِ دکترینِ «انزوایِ سازنده» است. معادله‌یِ مفهومیِ این دیالکتیک چنین استخراج می‌گردد:

$$Independence + Devotion = Spiritual Flourishing$$

غربتِ ناب، انزوایِ فیزیکی در کنجِ عزلت نیست؛ بلکه انفرادِ شکوهمندِ آگاهی در قلبِ کثرت است. صعود به مراتبِ عالیِ ظهور و درکِ شهودیِ حقیقت، جز با جراحیِ مرزهایِ ارتباطی امکان‌پذیر نیست. شقاوت، اصطکاکِ ناشی از خروج از مدارِ وحدت است؛ و دعا، یگانه تکنولوژیِ بازیابیِ فرکانسِ قلب در شبکه‌یِ هماهنگِ هستی است که آدمی را از اسیدِ فسادِ محیط مصون داشته و تا آستانه‌یِ قربِ مطلق پرواز می‌دهد.

سوره مریم (۱۹)، آیه ۴۸: «وَأَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَأَدْعُو رَبِّي عَسَىٰ أَلَّا أَكُونَ بِدُعَاءِ رَبِّي شَقِيًّا»

(مرجع استناد: خادمی، صادق. تفسیر صادق. وبسایت رسمی، ۱۴۰۴. © کلیه حقوق برای صادق خادمی محفوظ است.)