سوره طه، آیه یکم

بخش یکم: هستی‌شناسیِ رخدادِ وحیانی؛ گذار از ساحتِ نشانه‌شناختی به تجلیِ تکوینی

مبحث یکم: معماریِ غیبیِ متن و استعلا از زبانِ اعتباری

سوره‌ی مبارکه‌ی «طه» با آیه‌ای بسامددار و شگرف آغاز می‌گردد که در درازنای تاریخِ تفسیر، کلام و فقه‌اللغه، همواره در مرزِ رقیق و مهاب‌آلودِ میانِ «زبان» به‌مثابه‌ی ابزارِ دلالت، و «ساحتِ فراتر از زبان» به‌مثابه‌ی تجلیِ تکوینی استقرار یافته است. واژه‌ی «طه» نه یک عنوانِ متعارفِ زبانی در شبکه‌ی نشانه‌شناختیِ (Semiotic) اعتباری است، نه لفظی با ریشه‌ی مرسومِ لغوی که بتوان آن را در معاجمِ کلاسیک ردیابی نمود، و نه صِرفاً ترکیبی آوایی از دو حرفِ الفبا که بتوان با خوانشی تقلیل‌گرایانه و فرمالیستی از آن عبور کرد. این آیه در ماهیتِ اصیل و بنیادینِ خویش، یک «رخدادِ وجودی» (Ontological Event) است؛ رخدادی که پیش از تأسیسِ هرگونه گزاره‌ی تعلیمی، انذاری یا تشریعی، در همان نخستین ارتعاشِ آوایی، مخاطبِ برگزیده‌ی وحی را از ثقلِ وجودیِ تنهایی در مقامِ سترگِ رسالت، به طمأنینه‌ی کیهانیِ ناشی از همراهیِ غیبی منتقل می‌سازد. ورودِ روش‌مند و معرفت‌شناختی به ساحتِ این آیه، مستلزمِ عبور از لایه‌های سطحیِ واژگانی و استنطاقِ فعال از زوایایِ درونیِ معماریِ کلامِ الهی است؛ آوردگاهی که در آن، ساحتِ غیب با ساحتِ ظهور مفصل‌بندی شده و آواهایی پدیدار می‌گردند که بارِ هولوگرافیکِ هستی را در فشرده‌ترین کالبدِ ممکن در بطنِ خویش جای داده‌اند. غایتِ تحلیلیِ این رساله، اثبات و تثبیتِ این تزِ بنیادین است که حروفِ مقطعه، مشخصاً در اقلیمِ «طه»، حکایت‌گر و بلکه تجلیِ بی‌واسطه‌ی پدیده‌های غیبی و ارواحِ مجردِ متعلق به «عالَمِ جبروت» (عالمِ عقول و ارواحِ مجرد از ماده و مدت) هستند که در کسوتِ آوا تنزل یافته‌اند.

بند یکم: تقابلِ دیالکتیکیِ «حرف‌الحرف» و «حرفِ واقعی» در نظامِ هستی

پیش از اقامه‌ی هرگونه تحلیلِ نشانه‌شناختی و زبانی، تنقیحِ یک تمایزِ محوریِ هستی‌شناختی ضروری می‌نماید؛ تمایزی که فقدانِ التفات به آن، هرگونه خوانشی از این آیه‌ی شریفه را در همان گامِ نخست دچارِ انزیاح، یعنی جابه‌جایی و لغزشِ معنایی، می‌سازد. آنچه در عالَمِ کثرت، یعنی عالَمِ مُلک و ناسوت، بر صحیفه‌ی کاغذ نگاشته می‌شود یا بر مجاریِ گویشی و دستگاهِ صوتیِ انسان جاری می‌گردد، منحصراً «حرف‌الحرف» است؛ به‌بیان‌دیگر، این آواهایِ فیزیکی صرفاً نماد، نقاب و تصویری رقیق‌شده از یک حقیقتِ عُلیا هستند که در ساحتِ دلالت‌هایِ قراردادی و اعتباریِ بشری عمل می‌کنند. در نقطه‌ی مقابل، و بر اساسِ یک خوانشِ دقیقِ حکمتِ باطنی، حروفِ مقطعه‌ی قرآنِ کریم مستقیماً به خودِ «حرفِ واقعی» ارجاع می‌دهند. این حروف در افقِ اعلی، موجوداتی برخوردار از وجودِ عینی، شعورِ کیهانی و حیاتِ خارجیِ مستقل هستند و هرگز به مفاهیمِ انتزاعی و ذهنی فرونمی‌کاهند، بلکه ذواتی اصیل‌اند که ریشه در ساختارِ غیبیِ عالَم دارند. در این پارادایمِ معرفتی، «ط» و «ه» پدیدارهایی رازآلود، زنده و اجزایی از بافتِ تکوینیِ هستی به‌شمار می‌روند که کلامِ الهی برایِ نخستین‌بار از تجلیِ وجودیِ آن‌ها در عالمِ مُلک پرده برداشته است؛ چنان‌که در حقیقت، حروفِ مقطعه ارواحِ جبروتیِ مأموری هستند که صورتِ ملفوظِ آن‌ها، تنها سایه‌ی این ارواح بر دیوارِ غارِ زبانِ بشری است.

بخش دوم: سنتزِ دیالکتیکیِ مکاتبِ تفسیری؛ از رازوارگیِ نشانه‌شناختی تا حضورِ تامِ وجودی

مبحث یکم: واکاویِ هرمونتیکِ آراء در بابِ کلامِ الهی و اسمِ اعظم

این منظرِ هستی‌شناختی دقیقاً همان نقطه‌ی تعادلیِ استوار میانِ دو قطبِ تفسیری است که هر دو به‌نحوی از درکِ ژرفایِ جبروتیِ این آیه بازمانده‌اند: از یک‌سو رویکردهایِ تقلیل‌گراییِ ماتریالیستی قرار دارند که با مادی‌سازیِ افراطی، قدرتِ تکوینیِ حرف را تا سطحِ محسوساتِ فیزیکی و ارتعاشاتِ مکانیکیِ صوتی تنزل می‌دهند؛ و از سویِ دیگر دیدگاه‌هایِ سوبژکتیو و انتزاعیِ صِرف ایستاده‌اند که حروف را به یک مقامِ انحصاریِ مفهومی، استعاری و نمادین تقلیل داده و آن‌ها را از اثرِ وجودیِ بی‌واسطه‌شان تهی می‌سازند. بر این اساسِ مستحکم، «طه» در افقِ هستی‌شناسیِ ظهوربنیاد، نه یک اسمِ‌فعلِ اعتباری برایِ جلبِ توجه و نه یک ندایِ متعارفِ عربی است؛ بلکه یک «حضورِ واقعیِ جبروتی» است که در کسوتِ دو حرفِ ملفوظ تنزل یافته تا ظرفیتِ وجودیِ سوژه‌ی برگزیده، یعنی پیامبرِ اعظم، را برایِ حملِ بارِ سترگِ رسالت فراخ و منبسط سازد و جانِ او را با نفخه‌ی ارواحِ غیبی مأنوس گرداند.

بند یکم: ادغامِ افق‌هایِ معنایی و پدیدارشناسیِ حرفِ مقطعه

جهتِ تبیینِ دقیق‌ترِ این مقامِ وجودی و تثبیتِ ماهیتِ جبروتیِ حروفِ مقطعه، صورتبندیِ هرمنوتیکیِ سه رویکردِ کلان در سنتِ تفسیریِ اسلامی راهگشاست؛ صورتبندی‌ای که با استخراجِ مقدماتِ مطویِ هر مکتب، ما را به یک سنتزِ ارگانیک رهنمون می‌سازد:

نخست، در خوانشِ رفیعِ علامه طباطبایی، حروفِ مقطعه به‌مثابه‌ی رموزی پنهان و کدگذاری‌شده میانِ حق‌تعالی و پیامبرِ اکرم (ص) انگاشته می‌شوند که بی‌واسطه به حقایقِ عُلیا و اسمایِ حُسنایِ الهی اشارت دارند. در این هندسه‌ی معرفتی، دلالتِ حروف از سِنخِ دلالتِ لفظی و وضعیِ متعارفِ بشری نیست، بلکه مستقیماً در زمره‌ی متشابهاتِ قرآنی قرار می‌گیرد که تأویلِ آن انحصاراً در قبضه‌ی «راسخانِ در علم» است؛ و لازمه‌ی منطقیِ این دیدگاه آن است که رمزِ میانِ مُرسِلِ بی‌نهایت و گیرنده‌ی معصوم، نمی‌تواند یک ابزارِ مادیِ تهی باشد، بلکه باید خود حقیقتی از سنخِ غیب باشد که قابلیتِ انتقالِ عالی‌ترین مراتبِ معنا را داراست.

دوم، در مرتبه‌ی بعدی از این دیالکتیکِ تفسیری، آیت‌الله جوادی آملی، ضمنِ پذیرشِ ارتباطِ وثیقِ این حروف با «اسمِ اعظمِ الهی»، با رویکردی اشراقی میانِ کالبدِ لفظ و حقیقتِ تکوینیِ آن تفکیکِ قاطع قائل می‌شود. در این دستگاهِ فکریِ منسجم، اسمِ اعظم اساساً یک «مقامِ وجودی» و حقیقتی عینی در نظامِ هستی است، نه یک لفظِ ملفوظِ اعتباری که بر زبانِ گوشتی می‌چرخد؛ الفاظی که بر زبان جاری می‌گردند صرفاً «اسمُ‌الاسم» (نامِ نام) محسوب می‌شوند، حال‌آنکه منشأ اصیلِ اثراتِ تکوینی و تحولاتِ وجودی، همان مقامِ انسانِ کامل و ارتباطِ او با عوالمِ عُلیاست. بر پایه‌ی این استدلالِ متین، «طه» نامی است که به‌واسطه‌ی آن، مقامِ انسانِ کامل موردِ خطابِ بی‌واسطه‌ی ارواحِ جبروتی واقع می‌شود؛ خطابی که با عبور از ماهیتِ زبانی، مستقیماً بر جانِ مقامِ وجودیِ مخاطب می‌نشیند و او را در مدارِ جاذبه‌ی غیب قرار می‌دهد.

سوم، رویکردِ پدیدارشناختیِ (Phenomenological) حرف‌الحرف به‌عنوانِ سنتزِ این دو رویکرد، در آستانه‌ای استقرار می‌یابد که زبانِ روزمره از توصیفِ آن ناتوان است. در این ساحت، نه‌تنها نمی‌توان «ط» و «ه» را نمادهایی مطلق، دلبخواهی و تهی از عینیت پنداشت، بلکه محصور ساختنِ آن‌ها در قالبِ اشیایِ مادی نیز یک خطایِ مقولی (Categorical Mistake) مهلک است. این رویکرد از نوعی «حضورِ تام» پرده برمی‌دارد که در آن، فاصله‌ی معرفت‌شناختی و شکافِ وجودشناختی میانِ لفظ و حقیقت فروپاشیده و «حاکی» (نشان‌دهنده) و «محکی» (نشان‌داده‌شده)، به‌نحوی ارگانیک، دیالکتیکی و تفکیک‌ناپذیر درهم‌تنیده می‌گردند؛ به‌گونه‌ای که «طه» مستقیماً و بی‌واسطه به خودِ حرفِ حقیقی در عالَمِ جبروت ارجاع می‌دهد، یعنی حرفی که پیش از تنزل در قوالبِ صوتی، نحوی از وجودِ اصیل، مجرد و بسیط را در ساحتِ غیب دارا بوده و اکنون برایِ امدادِ جانِ پیامبر در افقِ ظهور تجلی یافته است.

بخش سوم: معماریِ آوایی و کیهان‌شناسیِ کمّیِ «طه»

مبحث یکم: مفصل‌بندیِ ارگانیکِ جلالِ قابض و جمالِ باسط در ساحتِ آواشناسی

تحلیلِ دقیقِ مخارجِ صوتیِ حروفِ «طه» پرده از یک استحاله‌ی فیزیکیِ فشرده و درعین‌حال تمام‌عیار برمی‌دارد؛ استحاله‌ای که در کالبدِ این دو حرف، دو قطبِ بنیادینِ هستی، یعنی جلالِ قابض و جمالِ باسط، را به‌نحوی ارگانیک مفصل‌بندی می‌کند. «طاء» در دانشِ آواشناسیِ کلاسیک و تجوید، از حروفِ اطباق، استعلا (برتری‌جوییِ آوایی)، و شدت است؛ کانونی که در آن زبان با کامِ بالا به‌سختی مماس گشته و مسیری متصلب برایِ عبورِ هوا می‌سازد. این انسداد و رهاسازیِ پرقدرت، مفاهیمی چون اقتدار، بلندی، سطوت و اتصالِ وثیق به عالَمِ مُلک و قوانینِ تغییرناپذیرِ آن را القا می‌نماید و نمادی تام از جلالِ ربوبی، کوبندگیِ وحی و عظمتِ خطابِ الهی است. در نقطه‌ی تقابل، «هاء» از حروفِ حلقی، مهموس (پنهان و بی‌صدا در ذات)، و رخوه است؛ رهاسازیِ مطلقِ نَفَس در عمیق‌ترین و پنهان‌ترین نقطه‌ی دستگاهِ گویشی، یعنی حنجره، که حاملِ لطافت، رهایی، بسط و نَفَسِ حیاتِ کیهانی است. این حرف تجلی‌گاهِ بلامنازعِ جمالِ رحمانی، فیضِ ساری و صمیمیتِ خطابِ الهی است که غایتِ آن آرام‌سازی، تلطیف و انبساطِ روانِ برگزیده‌ی وحی است.

بند یکم: فیزیکِ صوت، اشتقاقِ کبیر و هم‌کوکیِ هیجانی در روان‌شناسیِ اعماق

بر این اساس، ادایِ واژه‌ی «طه» در حقیقت پیمایشِ فشرده و برق‌آسایِ مسیرِ وجود است؛ حرکتی آنی از اقتدارِ مستعلیِ جلالی به رخوتِ لطیفِ جمالی، و از ثباتِ متصلبِ زمینی تا رهاییِ حلقیِ آسمانی. این دو حرف در نهایتِ ایجازِ کلامی، دیالکتیکِ ماده و روح را در یک آوا سنتز نموده‌اند؛ به‌گونه‌ای که در کوتاه‌ترین بازه‌ی زمانیِ ممکن، اقتدارِ خطابِ تکلیفی و رحمتِ آرام‌بخشِ الهی توأمان و دوشادوشِ یکدیگر در ساحتِ ظهور حاضر می‌گردند تا روانِ پیامبر را در تعادلی بی‌نظیر تثبیت کنند. از منظرِ قاعده‌ی لغوی-فلسفیِ «اشتقاقِ کبیر» (Major Derivation) که بر حفظِ پیوندِ معناییِ واژگانِ هم‌حروف در تقلیباتِ مختلف تأکید دارد، واکاویِ قلبِ حروف ما را به تقابلِ ماتریسیِ شگرفِ دوگانه‌ی «ط-ه» و «ه-ط» رهنمون می‌سازد. ریشه‌ی «هط» در نظامِ لغویِ عرب با مفاهیمی چون هَطْع و هُطوع، عمیقاً تداعی‌گرِ شتابِ هراس‌آلود، سقوط، فروافتادن و درهم‌شکستگیِ بنیادین تحتِ فشاری عظیم است؛ حال‌آنکه ترکیبِ متعاکسِ آن، یعنی «طه»، بر اساسِ دیالکتیکِ واژگانی مطلقاً القاکننده‌ی استقرار، طمأنینه، وقار و ثباتِ وجودی است. این دقیقاً همان ثباتی است که سوژه در برابرِ تلاطمِ کیهانی و سنگینیِ هستی‌شناختیِ نزولِ وحی، آنجا که فرمودند «إِنَّا سَنُلْقِی عَلَیْکَ قَوْلًا ثَقِیلًا» (سوره مزمل، آیه پنجم)، عمیقاً بدان محتاج است؛ و حضورِ روحِ جبروتیِ «طه»، آن نیرویِ درهم‌شکننده را خنثی ساخته و به طمأنینه‌ای قدسی مبدل می‌سازد.

در ادامه‌ی این تحلیلِ روان‌شناختی، باید متذکر شد که آیه‌ی نخستِ این سوره پیش و بیش از آنکه یک گزاره‌ی خبری باشد، یک رویدادِ ارتباطیِ بی‌نهایت عمیقِ میان‌ساحتی (Inter-dimensional) است. پیامبرِ اکرم (ص) در این مقطعِ حساس در آستانه‌ای از سنگینیِ طاقت‌فرسایِ مقامِ رسالت و مواجهه‌ی سهمگین با عنادِ شرک استقرار یافته است؛ و در این اتمسفرِ ثقیلِ وجودی، نزولِ حقیقتِ غیبیِ «طه» پدیداری است که در مطالعاتِ شناختی و روان‌شناسیِ اعماق تحتِ عنوانِ «هم‌کوکیِ هیجانی» (Emotional Resonance) شناخته می‌شود: برقراریِ اتصالی ژرف، حیاتی و پیشینی، پیش از هرگونه انتقالِ محتوایِ گزاره‌ایِ وحی، که ظرفیتِ گیرنده را برایِ دریافتِ امواجِ خردکننده‌ی پیامِ الهی منبسط و آماده می‌سازد. از منظرِ دانشِ روان‌شناسیِ صوت (Psychoacoustics)، آواهایی که در اعماقِ حنجره و حلق تولید می‌گردند از طریقِ تحریکِ عصبِ واگ، بالاترین سطحِ تأثیرِ فیزیولوژیک را بر دستگاهِ عصبیِ خودکار بر جای می‌گذارند؛ و «هاء» به‌عنوانِ حلقی‌ترین و رهاوین‌ترین حرف، حاملِ این خاصیتِ آرام‌بخشِ پاراسمپاتیک در نقطه‌ی حداکثریِ خویش است. آغازِ سوره با کوبشِ مستعلی و هشداردهنده‌ی «طاء» جهتِ احضارِ تمام‌عیارِ سوژه، و ختمِ بلافاصله‌ی آن به رهایی و انبساطِ «هاء»، در واقع یک پروتکلِ عصبی‌ـ‌صوتیِ بی‌نظیر است که سوژه‌ی وحی را در کسری از ثانیه از حالتِ قبضِ مستعلی و تنشِ ناشی از سنگینیِ وحی به بسطِ وجودی، شرحِ صدر و آرامشِ حلقی هدایت می‌نماید؛ و این معجزه‌ی حضورِ یک اراده‌ی زنده و مجردِ جبروتی در کالبدِ اصواتِ انسانی است.

مبحث دوم: نظامِ ابجد و تکینگیِ متنی در هندسه‌یِ مقدسِ قرآن

معماریِ پنهانِ متن در نظامِ ابجد، از آن‌رو که در سنتِ حکمی و عرفانی نه یک بازیِ ریاضی، بلکه شبکه‌ای معنادار و واجدِ اصالتِ هندسیِ مقدس تلقی می‌گردد، ابزاری معرفت‌ساز (Epistemic) است که معماریِ پنهانِ الفاظِ قرآنی را از درونِ لایه‌هایِ کمّیِ هستی رویت‌پذیر می‌سازد؛ نه به‌معنایِ تقلیلِ متن به رمزگذاریِ دلبخواهی و تصادفیِ اعداد، بلکه به‌منزله‌ی کشفِ نسبتِ بنیادین و ازلیِ میانِ عالَمِ «کمّ» (ساختارِ ریاضیاتیِ هستی) و عالَمِ «کیف» (حقایقِ وجودیِ جبروتی). در نظامِ ابجدِ صغیر، «طاء» حاملِ ارزشِ عددیِ نُه و «هاء» حاملِ ارزشِ عددیِ پنج است و حاصل‌جمعِ این دو رکنِ آوایی، عددِ چهارده است؛ عددی که در بافتارِ اصیلِ سنتِ شیعی، حاملِ ارجاعی صریح و تکوینی به مقامِ چهارده معصوم (ع) به‌عنوانِ انوارِ نخستین و صادرِ اول است، و درعین‌حال ارجاعی استعاری و بصری به «ماهِ تمام» (بَدرِ کامل) دارد؛ استعاره‌ای که مکرراً جهتِ توصیفِ تجلیِ بی‌نقصِ نورِ انسانِ کامل در شبِ تاریکِ کثرتِ مادی به‌کار رفته است. بر این مبنا، موجودِ جبروتیِ «طه» در لایه‌ی کمّی و عددیِ خویش به‌طورِ هم‌زمان هم به غایتِ کمالِ انسانی در قوسِ صعود اشاره دارد و هم دایره‌ای بسط‌یافته از تجلیاتِ ربوبی را در قوسِ نزول نمایندگی می‌کند.

مفهومِ «تکینگی» (Singularity) در این مقام، توصیفی دقیق، مدرن و وجودشناختی از وضعیتِ استثناییِ متنِ «طه» در پیکره‌ی ارگانیکِ قرآن است. در هندسه‌ی دیفرانسیل و فیزیکِ نظری، تکینگی نقطه‌ای مرزی است که در آن توابعِ عادیِ توصیفگر و قوانینِ فیزیکِ کلاسیک اعتبار و کارآمدیِ خود را از دست می‌دهند و ماهیتی نامتناهی پدیدار می‌گردد؛ «طه» دقیقاً واجدِ چنین وضعیتی در کیهان‌شناسیِ متنِ قرآن است: نه می‌توان آن را به یک ابزارِ صِرفِ نحوی تقلیل داد، نه با معاجمِ لغویِ کلاسیک و ریشه‌شناسی‌هایِ خطی فهرست‌بندی‌اش نمود، و نه با تفاسیرِ مستقیم‌الدلالت گره از معمایِ آن گشود. «طه» یک نقطه‌ی تکینگیِ متنی است؛ روزنه‌ای که در متنِ محدود باز شده تا نورِ نامتناهیِ عالَمِ جبروت از طریقِ آن به جهانِ متنِ قرآنی سرازیر گردد.

بخش چهارم: فرجام‌شناسیِ تاویلی؛ گشودگیِ هستی‌شناختی به‌سویِ امرِ مطلق

مبحث یکم: پویاییِ مدامِ متن و زایشِ هرمنوتیکی

در فرجامِ این تحلیلِ هرمنوتیکی باید اذعان داشت که «طه» آیه‌ای ایستا و منجمد در تاریخِ متن نیست؛ بلکه موجودی زنده است که با هر بار آغازِ تلاوتِ آن، افقی نو در ساحتِ پدیدارشناسیِ متنِ مقدس گشوده می‌شود. هر تحلیلِ روش‌مندی که با ابزارهایِ دقیقِ معرفت‌شناختی بر این آیه اِعمال گردد، لایه‌ای دیگر از آن فشردگیِ وجودی را متبلور می‌نماید؛ چنان‌که گویی متنِ قرآن در دلِ هر خوانشِ اصیلِ هرمنوتیکی مدام بر غنایِ هستی‌شناختیِ خود افزوده و با ادراکِ مخاطب دیالکتیکی سازنده برقرار می‌کند. این ویژگیِ ذاتیِ زایش و بسطِ مداوم، نشانه‌ای متقن و خدشه‌ناپذیر از حقیقتی است که در لسانِ روایات به آن «وُجوهِ» بطنیِ قرآن اطلاق می‌گردد؛ وجوهی که ریشه در تعلقِ این حروف به عوالمِ نامتناهیِ مجردات دارد.

بند یکم: شرطِ اصیلِ اتصال به بی‌نهایت

آنچه در تمامِ طولِ این استدلال‌ها، واکاوی‌ها و تأویلات به‌عنوانِ یک لنگرگاهِ ثابت و بنیادین باقی می‌ماند، حقیقتی است درعینِ سادگی بی‌نهایت ژرف: «طه»، پیش از آنکه دلالتی معرفت‌شناختی پیرامونِ «چیزی» در عالَمِ خارج باشد، خود به‌تنهایی یک «رخدادِ تام» است؛ رخدادِ حضورِ بی‌واسطه، زنده و تپنده‌ی ارواحِ جبروتی و خطابِ الهی در سپیده‌دمِ یک رسالتِ کیهانی. با قاطعیتِ برآمده از این سیرِ تحلیلی می‌توان تثبیت نمود که حروفِ مقطعه، مشخصاً «طه»، تجلیِ ارواح و پدیده‌هایِ غیبیِ جبروتی در کالبدِ آوا هستند؛ و ژرف‌ترین پیامِ مستتر در کالبدِ این دو حرف، برایِ هر خواننده‌ای در هر عصری، این اصلِ بنیادینِ هستی‌شناختی است که برایِ آغازِ یک مسیرِ عظیمِ وجودی و دریافتِ حقایقِ عُلیا، «گشودگیِ جان» (Ontological Openness) در برابرِ حقیقتِ غیب نه‌تنها یک مقدمه، بلکه یگانه شرطِ اصیل و ضروری برایِ آغازِ راهِ انسان به‌سویِ امرِ مطلق است.

سوره طه، آیه یکم