سوره طه (۲۰)، آیه ۱۳۱: «وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَىٰ مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ ۚ وَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ»

بخش یکم: لنگرگاهِ هستی‌شناختی و معماریِ ادراک در شبکه‌یِ ظهور

مبحث یکم: انقباض و انبساطِ ادراکی و کالبدشکافیِ ادراکِ لاهوتی

مسئله‌یِ بنیادین در ساختارِ ادراکیِ انسان و استمرارِ قوامِ پدیدارها، نه از فقرِ مادی یا فراوانیِ نعمت، بلکه از نحوه‌یِ اتصالِ آن‌ها به منبعِ تأمین‌کننده‌یِ انرژیِ وجودی و چگونگیِ مواجهه با کثرتِ ظهورات در نشئه‌یِ ناسوتی برمی‌خیزد. در معماریِ هستی‌شناختی (Ontology)، حقیقتِ وجود، پیکره‌ای یکپارچه و دارایِ مراتبِ متکثرِ ظهور است. در این شبکه‌یِ عظیم، انسان به‌مثابه‌یِ جامع‌ترین مَجلا، در مداری مشاعی از تجلیات قرار گرفته و پیوسته در معرضِ گسست و تحلیلِ قوایِ درونی است؛ مگر آنکه به سرچشمه‌ای متصل باشد که خلأهایِ ناشی از تطوراتِ ظهوری را ترمیم کند. در این شبکه، پدیده‌ها تحتِ دو گونه تغذیه‌یِ متباین قرار دارند: تغذیه‌ای افقی که از سطوحِ درخشان اما زوال‌پذیرِ ظهور ساطع می‌شود، و تغذیه‌ای عمودی که بی‌واسطه از عمقِ باطنیِ هستی جریان می‌یابد.

آگاهی صرفاً یک وضعیتِ انفعالی نیست، بلکه جریانی از انرژیِ وجودی است که به هر سوی امتداد یابد، ساحتِ حیاتِ پدیدار را با خود هم‌شکل می‌سازد. بحرانِ معرفت‌شناختی (Epistemological Crisis) از آنجا آغاز می‌گردد که دستگاهِ ادراکِ باطنیِ انسان (قلب)، مجاریِ دریافتِ خود را به‌سویِ تکثراتِ ناپایدار تنظیم کرده و به‌جایِ اتصالِ مستقیم و «علمِ حضوری» (Presential Knowledge) به حقیقتِ وجود، در دامِ «علمِ مشوب و حکایی» (Representational Knowledge) گرفتار می‌آید و به پوسته‌یِ ظاهریِ پدیده‌ها گره می‌خورد. این انحراف، نه یک خطایِ اخلاقیِ ساده، بلکه یک تنزل و سقوطِ هستی‌شناختی است که جریانِ اصیلِ تغذیه و فیض را مختل می‌سازد.

مبحث دوم: قانونِ درنگ، تقلیلِ پدیدارشناختی و تقابلِ هولوگرافیکِ رزقِ پایدار با متاعِ زوال‌پذیر

معماریِ بنیادینِ فهمِ هستی‌شناسانه بر «قانونِ درنگ» استوار است. تحلیلِ پدیدارشناسانه (Phenomenological Analysis) نشان می‌دهد که امتدادِ بصر (لَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ)، تنها یک کنشِ فیزیکی نیست، بلکه یک خروجِ وجودی از مرکزیتِ خویشتن و یک «خیرگیِ معرفت‌شناسانه» است. این استعاره، گره‌خوردگیِ وجودیِ سوژه با ابژه‌یِ مادی را بازنمایی می‌کند. نگاهِ گذرا آسیب‌زا نیست، بلکه این «نگاهِ ممتد» است که آنتروپیِ روان را افزایش داده و انسان را در سرابِ تجلیاتِ دیگران هضم کرده و از محورِ «لوگوس» (Logos) خارج می‌سازد. استقرار در مدارِ علمِ حضوریِ شفاف، منوط به انسدادِ مجاریِ تغذیه‌یِ وهمی و حفظِ مرزهایِ ادراکی است.

از منظرِ هستی‌شناختی، دستیابی به ادراکِ لاهوتی مستلزمِ نوعی اِپوخه (Epoche) یا تقلیلِ پدیدارشناختی است. سوژه برایِ ادراکِ حضورِ امرِ مطلق، ناگزیر است وزنِ هستی‌شناختیِ «ضروریاتِ مازاد» را به حداقل برساند. این گزاره، یک تقابلِ بنیادینِ وجودی (Binary Opposition) را ترسیم می‌کند: تخالفِ میانِ آنچه به‌سرعت می‌شکفد و می‌پژمرد (زَهْرَةَ) و آنچه ذاتاً دارایِ کیفیتِ برتر و ماناییِ ساختاری است (خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ).

نشانه‌شناسیِ (Semiotic Architecture) «زَهْرَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا»، دال بر ناپایداری و درخشندگیِ فریبنده‌ای است که شبکه‌ای از دال‌هایِ شناور را تولید می‌کند. تغذیه (رزق) در ساحتِ فلسفه‌یِ ظهور، دریافتِ آناتومیِ وجودیِ متناسب با ظرفیتِ پدیده است. در سیاقِ محلیِ سوره، این آیه دقیقاً پس از دستوراتِ مؤکد بر تسبیح و پیش از اقامه‌یِ صلاة استقرار یافته است؛ مهندسیِ متنی‌ای که نشان می‌دهد انقطاع از رزق‌هایِ موهومِ دیداری، پیش‌نیازِ هرگونه سلوکِ پایدار است. زهدِ حقیقی در اینجا یک استراتژیِ انفعالی نیست، بلکه یک شیفتِ پارادایمی (Paradigm Shift) در نظامِ تعلقات، نقضِ حجابِ ماهوی (Rupture of Quidditative Veil) و بالاترین سطح از مدیریتِ پهنایِ باندِ شناختی است.

بخش دوم: موتورِ هندسه‌یِ پنهان و کالبدشکافیِ فقهِ‌اللغویِ وحی

مبحث یکم: دیالکتیکِ شکوفه و کوره؛ تحلیلِ میکرو‌مورفولوژیکِ «زَهْرَة» و «فِتْنَة»

برایِ درکِ عمقِ این مکانیزم، کالبدشکافیِ واژگانِ کانونی و فیزیکِ کلمات ضروری است. گزینشِ واژه‌یِ «شکوفه» به‌جایِ «ثمره»، نمادِ زیباییِ خیره‌کننده‌یِ فاقدِ تغذیه‌یِ پایدار و خاصیتِ سیرکنندگی است.

– در کالبدشکافیِ اشتقاقیِ اصغر، «زَهْرَةَ» از (ز-ه-ر)، جلوه‌گریِ شدید اما کوتاه‌مدت است.

– در اشتقاقِ کبیر بر مبنایِ مکتبِ جایگشت‌هایِ ریاضیِ ابن‌جنی (Permutations)، جایگشت‌هایِ (ه-ز-ر) به معنایِ شکستن، و (ر-ه-ز) به معنایِ لرزش است. شکوفه در ذاتِ خود حاملِ لرزش و ناپایداری است.

– در اشتقاقِ اعظم و تبادلاتِ آوایی (Phonetic Semantics)، هم‌مرزیِ آن با (ز-ه-ق) پرده از این راز برمی‌دارد که ذاتِ جلوه‌هایِ ناسوتی با نیستی عجین است. حرفِ «ز» (سایشیِ زنگ‌دار) نمادِ درخشش، و ختمِ آن به «هـ» (سایشیِ چاکناییِ بی‌واک)، صدایِ خروجِ نفس و اضمحلال است؛ آوایی که تولد تا مرگِ یک شکوفه را شبیه‌سازی می‌کند.

در کنارِ آن، واژه‌یِ «لِنَفْتِنَهُمْ» با آواهایِ سایشی، ناظر به قرار دادنِ فلز در کوره برایِ ذوب و استخراجِ جوهره است. نگاهِ حسرت‌بار به داراییِ دیگران، فرو بردنِ سر در کوره‌یِ سوزانِ آزمایشگاهیِ آن‌هاست.

مبحث دوم: کالبدشکافیِ اشتقاقیِ رزق، زوال و امتدادِ شناختی (Ternary Philology)

در برابرِ آنتروپیِ ناسوتی، مفهومِ «رِزْق» قرار می‌گیرد:

– اشتقاقِ اصغر: از ریشه‌یِ (ر-ز-ق)، به معنایِ عطایِ جاری و پیوسته‌ای که قوامِ سیستم بدو وابسته است.

– اشتقاقِ کبیر: جایگشتِ (ز-ر-ق) به معنایِ نفوذِ سریع (مانندِ نیزه).

– اشتقاقِ اکبر (اعظم): هم‌مرزیِ آوایی و ایزومورفیسم با (ر-س-ق) و (ر-س-خ) نشان‌دهنده‌یِ رسوخ و ثبات است. غایتِ رزقِ حقیقی، تزریقِ پیوسته‌یِ انرژیِ وجودی برایِ ایجادِ ثباتِ ساختاری است.

در تحلیلِ فعلِ نهیِ «لَا تَمُدَّنَّ»، ریشه‌یِ (م-د-د) در کالبدِ خود یک حرکتِ انبساطیِ پایان‌ناپذیر را حمل می‌کند. نونِ ثقیله در اینجا به‌عنوانِ یک ترمزِ مورفولوژیک (Morphological Brake) سنگین برایِ مهارِ جاذبه‌یِ کثرت عمل می‌کند و نماینده‌یِ نیرویِ گرانشِ شدیدِ ناسوتی در برابرِ تمایلِ ذهن به کش‌دادنِ توجه است.

مبحث سوم: مهندسیِ رادیکالِ ریشه و ماتریسِ اشتقاقیِ زهد

زهد، کانونِ این معماریِ وجودی است که تقلیلِ آن به فقرِ مادی، انحرافی مهلک است:

– اشتقاقِ اصغر: دلالت بر بی‌رغبتی و حاشیه‌راندنِ پدیده‌ها.

– اشتقاقِ کبیر: تقلیب‌هایِ (ه-ز-د) و (د-ه-ز)، حولِ محورِ معناییِ فشردگی و خرد کردنِ هیمنه‌یِ کاذبِ کثرت می‌چرخند.

– اشتقاقِ اکبر: با اعمالِ قانونِ ابدال، ارتباطِ این ریشه با (س-ه-د) (بیداریِ شبانه و هوشیاری) و (ص-ه-ل) (صلابت) نشان می‌دهد که زهد، بیداریِ وجودی (Cognitive Vigilance) و استقامت در برابرِ هیپنوتیزمِ دنیاست؛ معماریِ سکوتی پرهیاهو (با حروف زاء، هاء، دال) برایِ شنیدنِ فرکانسِ نابِ حقیقت.

مبحث چهارم: تجلیِ ریاضیاتی و توپولوژیِ معناییِ متن (Computational Divine Logic)

تحلیلِ توزیعِ واژگانیِ وحی، یک معماریِ شگرف را هویدا می‌سازد. ریشه‌یِ $ز-ه-ر$ در قالبِ واژه‌یِ «زَهْرَةَ» دارایِ بسامدِ مطلقِ $f(text{z-h-r}) = 1$ در کلِ متنِ قرآن است که یک «تکینگیِ معنایی» (Hapax Legomenon) را برایِ خلقِ یک تضادِ شناختی (Cognitive Dissonance) نشان می‌دهد. احتمالِ شرطیِ حضورِ این واژه در تقابل با صفتِ «أَبْقَىٰ»، در منطقِ مادی معادله‌ای به شکلِ $P(text{Transient}|text{Eternal}) rightarrow 0$ را ترسیم می‌کند، اما در هندسه‌یِ وحیانی چگالیِ $100%$ دارد. از سویِ دیگر، فعلِ «تَمُدَّنَّ» با بسامدِ $f(text{m-d-d}) = 165$، بردارِ نگاه را به‌عنوانِ یک تابعِ پیوسته $y = f(x)$ نشان می‌دهد که کمالِ آن در قطع شدن در نقطه‌یِ صفر است ($lim_{t to 0} f(t) = 0$).

بخش سوم: اسکنِ هولوگرافیک و معماریِ نشانه‌شناختیِ قرآن

مبحث یکم: اعتبارسنجیِ ایزومورفیک و شبکه‌یِ هم‌ریخت

اسکنِ هولوگرافیکِ (Holographic Scan) قرآن، نشان‌دهنده‌یِ هم‌ریختیِ (Isomorphism) این معماریِ ادراکی است. در (یوسف/۲۰)، «وَكَانُوا فِيهِ مِنَ الزَّاهِدِينَ» نمادی از شناختِ حقارتِ کثرات است. در تقاطع با (الکهف/۲۸) با گزاره‌یِ «وَلَا تَعْدُ عَيْنَاكَ عَنْهُمْ» و تقابلِ «زینة الحیاة الدنیا» با «الباقیات الصالحات» (الکهف/۴۶)، ساختاری هم‌ریخت از امتناعِ مشارکتِ ارتعاشی با توده‌هایِ غافل دیده می‌شود که در ماجرایِ قارون (القصص/۷۹) و «لَا يَغُرَّنَّكَ تَقَلُّبُ الَّذِينَ كَفَرُوا» (آل‌عمران/۱۹۶) نیز بازتولید می‌گردد.

اوجِ این معماری در (الحدید/۲۰ و ۲۳) به یک فرمولِ دقیق تبدیل می‌گردد:

$$ State(Zuhd) equiv neg Despair(Loss) land neg Exultation(Gain) $$

این معادله اثبات می‌کند که زهد، تغییر در واکنشِ شناختی نسبت به نوسانات است، نه تغییر در مالکیتِ فیزیکی.

مبحث دوم: منطقِ توقف در شبهات و صیانت از ابزارهایِ شناختی

انسانِ کمال‌یافته قانونِ «توقف عند الشبهه» را به‌عنوانِ سپرِ شناختی فعال می‌کند. آیه‌یِ سی و ششم سوره‌یِ اسراء («وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ») منطقِ پرهیز از فضاهایِ مه‌آلود را برایِ صیانت از سنسورهایِ سه‌گانه (سمع، بصر، فؤاد) تبیین می‌کند. واژگانی چون «حذر» و «أنفه» (رفعت‌جویی)، تجلیِ یک غرورِ مقدسِ وجودی و عدمِ مشارکتِ ارتعاشی در شبکه‌یِ محکمات و متشابهات (آل‌عمران/۷) هستند.

بخش چهارم: زیست‌جهانِ معاصر، زهدِ سیستمی و مدل‌سازیِ نوروتئولوژیک

مبحث یکم: مینیمالیسمِ شناختی، دیپلماسیِ انزوایِ پنهان و حکمرانی در اقتصادِ توجه

انتقالِ این کپسولِ معرفتی به زیست‌جهانِ معاصر (Contemporary Lifeworld)، پاسخی قاطع به بحران‌هایِ اقتصادِ توجه (Attention Economy) و سندرمِ ترس از دست دادن (FOMO) است. امتدادِ نگاه به «ویترینِ زندگیِ دیگران»، موجبِ سوءتغذیه‌یِ شناختی و «خستگی تصمیم» (Decision Fatigue) می‌گردد. تقلیلِ زهد به فلاکت و سادیسمِ نفسانی (Self-Mutilation)، یک خطایِ پارادایمیِ هولناک است. زهدِ حقیقی مصرفِ طیبات در مدارِ اعتدال است و نیازمندِ «انزوایِ پنهان»؛ مدیریتِ مرزهایِ روانی با امتناع از زنجیر شدنِ هستی‌شناسانه به زمانِ آینده‌یِ جهانِ مادی. در مدیریتِ سیستم‌هایِ پیچیده (Complex Systems Management)، زهد معادلِ چابکیِ سازمانی است؛ جایی که رهبرِ استراتژیک با پرهیز از تشتتِ نقش‌ها و اتخاذِ «اقتدارِ انقطاع»، پهنایِ باندِ شناختیِ خود را ایزوله نگه می‌دارد. مدلِ سیستمیِ آزادسازیِ منابع (Resource Liberation Model – RLM) بر سه گامِ تشخیصِ ظهور، قطعِ پیوستِ عاطفی (Emotional Decoupling) و انتقالِ تمرکز استوار است.

مبحث دوم: پیوندِ علومِ شناختی، عصب‌زیست‌شناسی و انسجامِ کوانتومیِ قلبی‌مغزی

در علومِ شناختی (Cognitive Science) و روان‌شناسیِ تکاملی (Evolutionary Psychology)، وابستگی به کثرات موجبِ درگیریِ مدارهایِ پاداشِ دوپامینرژیک و اضافه‌بارِ شناختی (Cognitive Overload) می‌گردد. این امر آمیگدال را فعال و کورتکسِ پیش‌پیشانی (Prefrontal Cortex) را تحلیل می‌برد. در مقابل، مدلِ آزادسازیِ منابع توأم با قانونِ «لا تمدن» — به‌عنوانِ یک پروتکلِ «دیتاکسِ شناختی» (Cognitive Detox) و از طریقِ «گسلشِ شناختی» (Cognitive Defusion) — شبکه‌هایِ مرتبط با سروتونین و اکسی‌توسین را تقویت کرده و موجبِ ضخیم‌شدنِ کورتکس (تجلیِ مادیِ أبقی) می‌گردد. پژوهش‌هایِ عصب‌شناسیِ قلب (Neurocardiology) نشان می‌دهند که این حریمِ شناختی، انسجامِ کوانتومیِ قلبی‌مغزی (Heart-Brain Coherence) را به بالاترین سطحِ هارمونی ارتقا می‌دهد.

بند یکم: مدلِ هفت‌مرحله‌ایِ فیلترینگِ بردارِ توجه (Attention-Vector Filtering Model)

این معماریِ محافظتی، بردارِ توجه را در هفت مرحله پردازش و فیلتر می‌کند:

یکم. اسکنِ محیطی و تفکیکِ قطعیات از تاریکی‌ها.

دوم. دریافتِ داده‌هایِ حسی.

سوم. پردازشِ درنگ‌آمیز و مهارِ «مدّ» (توقف در شبهه).

چهارم. ارزیابیِ ورودی‌ها بر اساسِ شاخصِ بقا (خَیْرٌ وَ أَبْقىٰ).

پنجم. کالیبراسیونِ نیت برایِ حفظِ هارمونی با غیب.

ششم. استفاده‌یِ مشاعی با حفظِ ایزولاسیونِ قلبی.

هفتم. تثبیتِ هویت و امتناع از تقلیدِ توده‌ها.

بند دوم: استدلالِ منطقیِ صوری و سنتزِ دیالکتیکی

استحکامِ این پارادایم در منطقِ نمادین (Symbolic Logic) چنین صورت‌بندی می‌شود:

اگر $Z$ معرفِ مقامِ زهد (ایزوله‌سازیِ فرکانسی) و $S$ معرفِ ثباتِ قلبی باشد:

$$ forall x (Z(x) rightarrow S(x)) $$

اگر تجلیاتِ ظاهری متغیرهایِ تصادفی و فاقدِ پایداری باشند ($K rightarrow neg S$)، به لحاظِ منطقِ صوری ($P rightarrow sim Q$)، فقدانِ فیزیکی معادلِ زهد نیست، بلکه زهد، استقلالِ تامِ سیستم از متغیرات است. برهانِ خلف ثابت می‌کند که اجتماعِ وابستگی به متغیرهایِ ناسوتی با ذاتِ زهد، تناقضی محال است. کمالِ ادراکی، مستلزمِ قرنطینه‌سازیِ ارادیِ دستگاهِ ادراک برایِ میزبانی از تجلیاتِ بی‌نهایتِ حقیقت است.

بخش پنجم: واژه‌نامه‌یِ تحلیلیِ جامع و شبکه‌یِ ترمینولوژیکِ رساله (Terminological Backbone)

مبحث یکم: مفاهیمِ هستی‌شناختی و پدیدارشناختی

بند یکم: ادراکِ لاهوتی (Divine Perception)

مختصاتِ نوینی از آگاهی که در آن، سوژه از طریقِ تنظیمِ فرکانسِ قلب بر منبعِ لایزالِ فیض، از سطحِ انفعالِ حسی فراتر رفته و به فاعلیتِ شناختی دست می‌یابد. در این تراز، پدیدارها نه به‌عنوانِ غایاتِ مستقل، بلکه به‌مثابه‌یِ آینه‌هایِ شفافِ تجلی نگریسته می‌شوند.

بند دوم: تقلیلِ پدیدارشناختی / اِپوخه (Phenomenological Reduction / Epoche)

تعلیقِ آگاهانه و روش‌مندِ قضاوت‌ها و تعلقاتِ مبتنی بر جهانِ ناسوتی. این مفهوم در سنتِ اسلامی معادلِ «زهدِ حقیقی» است؛ کنشی که در آن، ذهن با پرانتزگذاریِ ارزشِ ذاتیِ «متاعِ زوال‌پذیر» (زَهْرَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا)، امکانِ ظهورِ «حقیقتِ ناب» (رزقِ أبقی) را در ساحتِ آگاهی فراهم می‌آورد.

بند سوم: علمِ حضوری در برابرِ علمِ مشوبِ حکایی (Presential vs. Representational Knowledge)

تخالفِ بنیادین میانِ دریافتِ بی‌واسطه و ارگانیکِ حقیقت (علمِ حضوری) و ادراکِ رسانه‌ای‌شده، اعتباری و آلوده به توهماتِ مادی (علمِ مشوب). «امتدادِ بصر» موجبِ سقوطِ سیستمِ شناختی از مرتبه‌یِ نخست به تاریک‌خانه‌یِ مرتبه‌یِ دوم می‌گردد.

مبحث دوم: کالبدشکافیِ فقهِ‌اللغوی و نشانه‌شناختی

بند یکم: تکینگیِ معنایی (Semantic Singularity / Hapax Legomenon)

حضورِ یگانه و تکرارناپذیرِ یک واژه (مانند «زَهْرَة» در کلِ پیکره‌یِ قرآن) که به‌منظورِ ایجادِ یک شوکِ شناختی و تولیدِ تضادِ معناییِ حداکثری (Cognitive Dissonance) مهندسی شده است.

بند دوم: ترمزِ مورفولوژیک (Morphological Brake)

استفاده از ساختارهایِ دستوریِ سنگین (نظیرِ نونِ تأکیدِ ثقیله در «لَا تَمُدَّنَّ») به‌منظورِ مهارِ دینامیکِ روان‌شناختیِ سوژه. این ساختار، نیرویِ گرانشِ متضادی در برابرِ میلِ غریزیِ ذهن به انبساط و چسبندگی به کثرات ایجاد می‌کند.

مبحث سوم: دینامیکِ سیستمی و عصب‌زیست‌شناسیِ ادراک

بند یکم: زهدِ سیستمی و مینیمالیسمِ شناختی (Systemic Asceticism & Cognitive Minimalism)

شیفتِ پارادایمی از «فقرِ فیزیکی» به «استقلالِ فرکانسی». زهد در این ساحت، استراتژیِ پیشرفته‌یِ مدیریتِ پهنایِ باندِ مغزی است که از طریقِ «دیپلماسیِ انزوایِ پنهان»، سیستمِ ادراکی را در برابرِ اضافه‌بارِ اطلاعاتی و اقتصادِ توجه (Attention Economy) ایزوله می‌کند.

بند دوم: گسلشِ شناختی (Cognitive Defusion)

تکنیکِ جداسازیِ هویتِ ناظرِ درونی از محتوایِ زودگذرِ افکار و جلوه‌هایِ بیرونی. در معماریِ وحیانی، این گسلش از طریقِ فرمانِ عدمِ امتدادِ نگاه، از پیوندِ هستی‌شناسانه‌یِ سوژه با «شکوفه‌هایِ فریبنده» ممانعت به عمل می‌آورد.

بند سوم: انسجامِ کوانتومیِ قلبی‌مغزی (Heart-Brain Coherence)

وضعیتِ بهینه‌یِ فیزیولوژیک و نورولوژیک که در پیِ انسدادِ مجاریِ تغذیه‌یِ وهمی و تثبیتِ رزقِ پایدارِ ربوبی حاصل می‌شود. در این هارمونی، نوساناتِ آمیگدال مهار شده و قشرِ پیش‌پیشانی با بالاترین ظرفیتِ پردازشیِ خود، پایداریِ سیستم ($S$) را در برابرِ متغیرهایِ تصادفیِ ناسوتی ($K$) تضمین می‌کند.

سوره طه (۲۰)، آیه ۱۳۱: «وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَىٰ مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ ۚ وَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ»