ذات غیب‌الغیوب

در این ساحت، سخن از خودِ حقیقت است پیش از هرگونه تجلی و ظهور. این همان «ذات غیب‌الغیوب» است؛ حقیقتی بی‌نام و بی‌رسم. اولین تعین این ذات، در مرتبه «احدیت» (هو) و سپس «واحدیت» (الله) رخ می‌دهد. این ظهورات که عالم اسماء و صفات را تشکیل می‌دهند، عین ذات حق هستند و جدایی در آن راه ندارد.

ظهور خَلقی و هویت ساری

این ظهور، مربوط به عالم آفرینش است. مخلوقات، عین ذات خداوند نیستند، بلکه تجلی اویند. ارتباط حق با این عالم، از طریق «هویت ساری» برقرار می‌شود. این همان حضور بی‌واسطه و جریان دائمی حیات الهی در ذره‌ذره کائنات است که به همه چیز قوام می‌بخشد. این همراهی، «معیت قیومیه» نام دارد.

مرتبه احدیت

مقام «هو» در «قل هو الله احد»، اشاره به مرتبه احدیت دارد. این مرتبه، مقام بساطت و اجمال ذاتی است؛ جایی که تمامی کمالات و اسماء الهی به صورت درهم‌تنیده و در وحدتی مطلق حضور دارند.

مرتبه واحدیت

مقام «الله»، اشاره به مرتبه واحدیت دارد. در اینجا، کمالات اجمالی به صورت اسماء و صفات متمایز تفصیل می‌یابند. خداوند از طریق جمیع اسماء و صفات خویش، در عالم فعل تجلی می‌کند.

هویت ساری

«احد» دوم، اشاره به احدیت ساری دارد. این همان حضور جاری و بی‌واسطه حق در تمامی پدیده‌هاست که آن‌به‌آن به خلق، وجود می‌بخشد. این جریان، ورای محاسبات عادی و نظام اسباب عمل می‌کند.

اختیار انسان

با پذیرش «هویت ساری»، مسئله اختیار انسان پیچیده می‌شود. صلابتی که افراد در مسیر خود نشان می‌دهند، پرتوی از همین هویت است. انسان یک اختیار ظهوری محدود دارد. قضاوت قطعی درباره دیگران، غفلت از حضور بی‌واسطه حق است.

پاننتئیسم (Panentheism)

دیدگاهی که معتقد است خداوند همه‌چیز را در بر می‌گیرد (جهان در خداست) اما در عین حال از جهان فراتر است. مفهوم «هویت ساری» به این دیدگاه بسیار نزدیک است.

عقل عملی (Practical Reason)

قوه عقلانی انسان برای تعیین اصول حاکم بر «عمل» (چه باید کرد؟). اخلاق محصول عقل عملی است که لزوماً از دین استنتاج نمی‌گردد، هرچند وحی راهنمای آن است.

نظم مستتر و آشکار

نظریه بوهم: «نظم آشکار» (جهان مادی) و «نظم مستتر» (سطح عمیق و به‌هم‌پیوسته). کل هستی در هر جزء از نظم مستتر پیچیده شده است.