> لنگرگاهِ وحیانی: سورهٔ انبیاء، آیاتِ هشتاد و دوم، هشتاد و سوم، هشتاد و چهارم و یکصد و دوازدهم

> «وَمِنَ الشَّيَاطِينِ مَن يَغُوصُونَ لَهُ وَيَعْمَلُونَ عَمَلًا دُونَ ذَلِكَ وَكُنَّا لَهُمْ حَافِظِينَ وَأَيُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَكَشَفْنَا مَا بِهِ مِن ضُرٍّ وَآتَيْنَاهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُم مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِندِنَا وَذِكْرَى لِلْعَابِدِينَ … رَبِّ احْكُم بِالْحَقِّ وَرَبُّنَا الرَّحْمَنُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ»

بخش یکم: بنیان‌هایِ هستی‌شناختیِ ناسوت و پارادایمِ جامعِ حکمرانیِ توحیدی

مبحث یکم: کالبدشکافیِ پدیدارشناختیِ زیستِ ناسوتی و دیالکتیکِ اقتدار و ابتلاء

در تحلیلِ پدیدارشناسانه‌یِ (Phenomenological Analysis) معماریِ هستی، زیستِ انسان در عالمِ ماده مستلزمِ عبور از خوانش‌هایِ تقلیل‌گرایانه (Reductionist Readings) است که تضییقاتِ ناسوتی را صرفاً به تقابلِ «غفلتِ بنده» و «غیرتِ الهی» فرومی‌کاهند. عالمِ ماده (ناسوت)، به اقتضایِ مرتبه‌یِ نزولیِ خود در سلسله‌مراتبِ ظهور، ذاتاً عالمِ تزاحم، محدودیت و اصطکاک است. از منظرِ هستی‌شناختی (Ontological)، پدیدار شدنِ نقص و رنج، اقتضایِ تکوینیِ این نشئه است که در فرمولِ ریاضی-سیستمیِ $Nasut = Form times Friction$ (ماتریسِ تزاحمیِ ناسوت) صورت‌بندی می‌شود.

در این اتمسفرِ کلان (Macro-Atmosphere)، استقرارِ ارگانیکِ آیاتِ هشتاد و دوم تا هشتاد و چهارمِ سوره‌یِ انبیاء، حاملِ یک چرخشِ بنیادینِ پارادایمیک (Paradigm Shift) است. نصِ قرآن ابتدا اقتدارِ تکوینیِ سلیمان (ع) و انقیادِ نیروهایِ سرکش (آنتروپی و شیاطین) را در قله‌یِ قدرت ($P_{max}$) به تصویر می‌کشد، و بلافاصله به حضیضِ ضعفِ ایوب (ع) ($P_{min}$) کات می‌خورد. این تقابلِ دیالکتیکی (Juxtaposition)، مبیّنِ آن است که حقیقتِ عبودیت در اوجِ قدرت و قعرِ محنت یکسان بوده و هر دو، تجلیاتِ یک اسمِ واحد در هندسه‌یِ ربوبیت‌اند: مربیِ از طریقِ بسط، و مربیِ از طریقِ قبض.

مبحث دوم: استلزامِ قیومیتِ الهی و نفیِ تقلیل‌گراییِ ذات‌گرایانه

در این نظامِ یکپارچه‌یِ هستی (Ontological System)، شیاطین در ساختارِ اراده‌یِ سلیمان از ذاتِ تخریب‌گرِ خود تهی شده و به کارگزارانی سازنده (Constructive Agents) مبدل می‌گردند. گزاره‌یِ «وَكُنَّا لَهُمْ حَافِظِينَ» اثبات می‌کند که کنترلِ این نیروها منحصراً قائم به فاعلیتِ مطلقِ الهی (Absolute Divine Agency) است. در موازاتِ آن، داستانِ ایوب — به عنوانِ نمادِ «انسانِ کامل در کوره‌یِ ناسوت» — نشان می‌دهد که رنج‌ها گرچه واسطه‌هایِ عَرَضی (Accidental Properties) دارند، اما شفا و گشایش در انحصارِ اراده‌یِ قائم‌به‌ذاتِ خداوند (Self-subsisting Will) است. ایوب (ع) در این تقاطع، با یک تقلیلِ پدیدارشناختی، تمامِ اسبابِ ظاهری را کنار می‌زند تا به پیوندِ دیالکتیکیِ فقرِ انسانی و غنایِ ربوبی (شیءِ فی‌نفسه/Ding an sich) دست یابد.

بخش دوم: باستان‌شناسیِ مورفولوژیک، مهندسیِ واژگان و فیزیکِ ارتعاشی

مبحث یکم: فیزیکِ واژگان و آناتومیِ سیستمیکِ ابتلاء

کالبدشکافیِ فیلولوژیک (Philological Dissection) نشان‌دهنده‌یِ مهندسیِ مطلقِ متنِ وحیانی است. واژه‌یِ «ابتلاء» در اشتقاقِ اکبر، مکانیزمی برایِ ایجادِ اصطکاک جهتِ بازگشایی و پردازشِ کدهایِ پنهانِ سیستم (Decompilation) است. در تحلیلِ نیروهایِ آنتروپیک، ریشه‌یِ (ش-ط-ن) دلالت بر پرتاب‌شدگی از مرکز، و (غ-و-ص) دلالت بر فرورفتن در محیطی متراکم دارد؛ قلبِ حروفِ آن به (ص-و-غ) نشان‌دهنده‌یِ صیاغت و ریخته‌گری در اعماق است. آکوستیکِ فشارِ خردکننده در توالیِ غین و صاد در «يَغُوصُونَ» (Phonetic Aesthetics) بازتولید شده است.

در نقطه‌یِ مقابل، دیالکتیکِ «مَسّ» و «ضُرّ» رخ می‌نماید. «ضُرّ» در اشتقاقِ کبیر (مانند ر-ض-ض) با فشردگی و خرد شدن درآمیخته است. فعلِ تقلیلیِ «مَسَّنِيَ» (برخوردِ گذرا)، زهرِ این فشردگیِ هستی‌شناختی را خنثی می‌سازد. ایوب (ع) با این استراتژیِ شناختی، وزنِ آسیب را به صفر میل می‌دهد ($lim_{text{Suffering} to infty} text{Mass} approx 0$) و مانعِ رسوخِ رنج به هسته‌یِ هویتیِ (Kernel Layer) خود می‌گردد.

مبحث دوم: تجلیِ ریاضیاتی، آواشناسیِ متضاد و معماریِ نحوی

هندسه‌یِ این آیه بر یک معادله‌یِ بی‌نهایت بنا شده است. بسامدِ واژگانیِ $f(text{root}) = 74$ برای ض-ر-ر و $61$ برای م-س-س، در کنارِ محاسبه‌یِ $P(text{Mercy}|text{Adversity}) = 1$، اوجِ مهندسیِ ادبِ بندگی را نشان می‌دهد. از منظرِ آواشناختی (Phonetic Semantics)، اصطکاکِ نرمِ «س» در «مَسَّنِيَ» با خشونتِ استعلایِ «ض» و صفتِ تکریرِ «ر» در «الضُّرُّ» تضاد دارد، که در نهایت با انبساطِ آواییِ حروفِ حنجره‌ایِ باز در «أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ» این اتمسفر می‌شکند. جمله‌یِ اسمیه‌یِ (Jumla Ismiyya) پایانی، با تقدیم و تأخیرِ استراتژیک، ثباتِ مطلقِ رحمت را بر استدعایِ پنهان مسلط می‌سازد.

بخش سوم: الهیاتِ اصیل، تلوئولوژیِ استجابت و قانونِ انبساطِ مضاعف

مبحث یکم: نظریه‌یِ تنزّه‌یِ ذاتی و نفیِ مغالطه‌یِ تجسیم

فهمِ مکانیزمِ ابتلاء مستلزمِ پذیرشِ نظریه‌یِ «تنزّه‌یِ ذاتی» و تعالیِ مبدأ (Transcendence) از هرگونه تأثر است. استجابتِ الهی ناشی از دل‌رحمیِ منفعلانه (Passivity) نیست، بلکه فیضانِ ضروریِ کمالِ مطلق (Absolute Emanation) در شبکه‌یِ علیتِ تکوینی است. تفسیرِ «غیرتِ حق» با رویکردِ انسان‌انگارانه (Anthropomorphism)، یک خطایِ هرمنوتیکی (Hermeneutic Fallacy) است. اسکنِ هولوگرافیکِ سیستم نشان می‌دهد که درخواستِ رفعِ ضرر، تلاش برایِ درمانِ مبدأ نیست، بلکه چرخشِ ارگانیکِ تجلی از جلال به جمال است. تفکیکِ «ندا» (فراخوانیِ اسماء) از «شکوی» (اعتراض به هندسه‌یِ حق)، رازِ تغییرِ فازِ سیستم به سویِ اقدامِ توحیدی است.

مبحث دوم: نشانه‌شناسی، مکانیکِ شفا و ریاضیاتِ انبساط

در نظامِ نشانه‌شناسی (Semiotics)، «الضُّرّ» دال (Signifier) بر وضعیتِ تناهیِ بشری (Human Finitude) است و «أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ» اَبَرنشانه‌ای (Hyper-sign) بر فیضانِ مطلق. استجابت، مداخله‌ای مکانیکی نیست، بلکه صعودِ سوژه به گرهِ مرکزیِ علیتِ تکوینی است. این پدیدار به یک «جهشِ وجودی» (Existential Leap) می‌انجامد که در گزاره‌یِ $وَآتَيْنَاهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُم مَّعَهُمْ$ قالبِ قانونِ انبساطِ مضاعف به خود می‌گیرد: $f(text{Restoration}) = 2N$. نیشترِ ابتلائات (جلال)، ابزارِ جراحی برایِ استخراجِ تومورهایِ استکبار و بسطِ ظرفیت برای دریافتِ فیضِ دوچندان (جمال) است. این وحدت، دوآلیسمِ موهومِ جلال و جمال را در آیه‌یِ ۱۱۲ با گزاره‌یِ $رَبِّ احْكُم بِالْحَقِّ ۗ وَرَبُّنَا الرَّحْمَٰنُ$ باطل می‌سازد.

بخش چهارم: ترمودینامیکِ اجتماعی و تجلیِ پارادایم در زیست‌جهانِ معاصر

مبحث یکم: دکترینِ اشباعِ استراتژیک و حکمرانیِ سایبرنتیک

در زیست‌جهانِ معاصر (Contemporary Lifeworld / Lebenswelt)، پارادایمِ سلیمانی به «دکترینِ اشباعِ استراتژیک» (The Saturation Doctrine) ترجمه می‌شود. این دکترین اثبات می‌کند که مدیریتِ نیروهایِ اخلال‌گر (Disruptive Forces)، تابعی قطعی از تأمینِ نیازهایِ زیستی در ماتریسِ تزاحمیِ ناسوت (Nasuti Friction Matrix) است. سیستمِ عاملِ آرمانی، با اشباعِ پیش‌نیازها، انرژیِ آنتروپیک را معطوفِ غواصی در توسعه و سازندگی می‌نماید.

مبحث دوم: مدلِ ارتعاشِ ایوبی و پادشکنندگیِ استعلایی

در ساحتِ روان‌تنی (Psychosomatic)، فقدانِ مدلِ شناختی از ابتلاء موجبِ فروپاشیِ معنایی (Semantic Collapse) می‌گردد. «مدلِ ارتعاشِ ایوبی» (Ayyubid Resonance Model) به عنوانِ الگوریتمِ چهارمرحله‌ایِ $انقباض rightarrow ندا rightarrow کشف rightarrow انبساط$، سیستمِ روانی را از شکنندگی به مقامِ «پادشکنندگی» (Antifragility) و تاب‌آوریِ وجودی (Existential Resilience) ارتقا می‌دهد. با رعایتِ پروتکلِ تفکیکِ حوزه‌هایِ معرفتی (NOMA Protocol)، این مدل هم‌ریختیِ ساختاریِ شگرفی با «معنادرمانی» (Logotherapy) دارد. دیالوگ با منبعِ هستی، خود عالی‌ترین فرمِ کنشگری (Agency) است که یک روایتِ شخصی را به یک پروتکلِ کیهانی (Cosmic Protocol) و «ذِكْرَىٰ لِلْعَابِدِينَ» — هم‌گام‌سازیِ ارتعاشِ درونی با اراده‌یِ تکوینیِ حق — مبدل می‌سازد.

بخش پنجم: متافیزیکِ حاکمیت و پویایی‌شناسیِ تقابلِ حق و توهمِ ناسوتی

الف. آنتولوژیِ قضاوتِ تکوینی و فروپاشیِ آنتروپیِ باطل

در امتدادِ پارادایم‌هایِ اقتدارِ سلیمانی و ابتلایِ ایوبی، آیه‌یِ یکصد و دوازدهمِ سوره‌یِ انبیاء («رَبِّ احْكُم بِالْحَقِّ») نقطه‌یِ اوجِ (Culmination Point) تکاملِ آگاهی در مواجهه با سیستم‌هایِ فاسدِ ناسوتی است. مفهومِ «حُکمِ به حق» در اینجا از ساحتِ یک قضاوتِ حقوقیِ صرف فراتر رفته و به یک «مرتب‌سازیِ هستی‌شناختی» (Ontological Sorting) ارتقا می‌یابد. در فیزیکِ سیستم‌هایِ الهیاتی، «باطل» دارایِ ماهیتی آنتروپیک (Entropic) است؛ یعنی تمایل به بی‌نظمی و فروپاشیِ ساختارهایِ معنایی دارد. تقاضایِ حُکم به حق، در واقع فعال‌سازیِ پروتکلِ مداخله‌یِ تکوینی برای کاهشِ این آنتروپی به سمتِ صفر ($lim_{text{Entropy} to 0} text{System} = text{Haqq}$) است. پیامبر (ص) با این گزاره، خواستارِ انطباقِ کاملِ «عالمِ پدیدارها» (Phenomenal World) با «نظامِ نومنیِ حق» (Noumenal Order) می‌گردد تا هرگونه کژتابیِ وجودی در ماتریسِ ناسوت از بین برود.

ب. سمانتیکِ استعانت و دکترینِ مقاومت در برابرِ روایت‌هایِ تقلیل‌گرایانه

فرازِ پایانیِ آیه («وَرَبُّنَا الرَّحْمَنُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ») یک سپرِ اپیستمولوژیک (Epistemological Shield) در برابرِ جنگِ شناختیِ سیستم‌هایِ اخلال‌گر ایجاد می‌کند. واژه‌یِ «تَصِفُونَ» (آنچه توصیف می‌کنید)، دلالت بر ساختارهایِ زبانی و روایت‌هایِ تقلیل‌گرایانه‌ای (Reductionist Narratives) دارد که نیروهایِ تاریکِ ناسوتی برای تحریفِ واقعیت تولید می‌کنند. در این هندسه، «وصفِ باطل» یک نویزِ سیستماتیک (Systematic Noise) در شبکه‌یِ ارتباطیِ انسان و هستی است. اتکاء به اسمِ «الرَّحْمَنُ» به عنوانِ یگانه منبعِ استعانت، نشان‌دهنده‌یِ آن است که پادزهرِ این نویزهایِ ادراکی، خشم یا تقابلِ متقارن نیست، بلکه اتصال به میدانِ یکپارچه‌یِ رحمتِ فراگیر است که تمامیِ توصیفاتِ باطل را در آناتومیِ بی‌نهایتِ خود مستهلک می‌سازد.

بخش ششم: تئوریِ وحدتِ میدانِ توحیدی (Unified Monotheistic Field Theory)

الف. هم‌گراییِ پارادایم‌ها در نقطه‌یِ تکینگیِ (Singularity) رحمت

رساله‌یِ حاضر با بررسیِ تطبیقیِ آیاتِ سوره‌یِ انبیاء، به اثباتِ یک «تئوریِ وحدتِ میدان» در الهیاتِ تحلیلی دست می‌یابد. در این میدانِ یکپارچه، نیروهایِ ظاهراً متضادِ حاکم بر ناسوت (قدرتِ مطلقِ سلیمانیِ حاکم بر شیاطین، و ضعفِ مطلقِ ایوبیِ متأثر از مَسّ ضرر) هر دو بردارهایی هستند که به سمتِ یک نقطه‌یِ تکینگی (Singularity) میل می‌کنند: تجلیِ رحمتِ ربوبی. فرمول‌بندیِ نهاییِ سیستم نشان می‌دهد که تفاوتِ جلال و جمال، تنها یک خطایِ اپتیکال در ادراکِ سوژه‌یِ ناسوتی است. هندسه‌یِ ربوبیت با الگوریتمِ ثابتِ $Divine Intervention = int_{Start}^{End} Mercy dt$ عمل می‌کند؛ خواه این انتگرال در بازه‌یِ زمانیِ حکمرانی بر جنیان محاسبه شود، خواه در بازه‌یِ زمانیِ استقامت در بسترِ بیماری.

ب. فرجام‌شناسیِ ناسوتی و معماریِ استعلاییِ انسانِ کامل

سنتزِ نهاییِ این پژوهش، گذار از «انسانِ منفعل» به «انسانِ کاملِ کیهانی» (Cosmic Perfect Human) را تبیین می‌نماید. انسان در این پارادایمِ تکاملی، یک متغیرِ وابسته در سیستمِ کورِ علیت نیست، بلکه «گرهِ مرکزیِ شبکه‌یِ معنا» (Central Node of Semantic Network) است. او با درکِ دیالکتیکِ «مَسّ ضرر» و «اشباعِ سلیمانی»، و با پناه گرفتن در حصارِ «رَبِّ احْكُم بِالْحَقِّ»، به مقامِ «پادشکنندگیِ استعلایی» می‌رسد. در این ایستگاهِ نهایی، سوژه تواناییِ آن را می‌یابد که هرگونه فشارِ خارجی (Stressors) را بلافاصله به ظرفیتِ وجودی (Ontological Capacity) تبدیل کرده و کدگشاییِ نهاییِ هستی را از طریقِ هم‌گام‌سازیِ کاملِ ارتعاشاتِ درونی با فرکانسِ «الرَّحْمَن» محقق سازد. این همان پایان‌بندیِ غاییِ رسالتِ انبیاء در معماریِ زبانِ وحی است.

واژه‌نامه‌یِ تحلیلیِ جامع: ستون‌فقراتِ ترمینولوژیک و شبکه‌یِ مفهومیِ رساله

الف. آنتولوژیِ قضاوتِ تکوینی (Ontology of Formative Judgment):

رویکردی هستی‌شناختی به مفهومِ «حُکم» در هندسه‌یِ توحیدی (برآمده از گزاره‌یِ رَبِّ احْكُم بِالْحَقِّ)؛ که در آن قضاوتِ الهی نه یک فرآیندِ اعتباری و حقوقیِ محض، بلکه مداخله‌ای تکوینی جهتِ کاهشِ آنتروپیِ باطل، مرتب‌سازیِ وجودیِ سیستم‌ها و انطباقِ عالمِ پدیدارها با نظامِ نومنیِ حق است.

ب. پادشکنندگیِ استعلایی (Transcendental Antifragility):

مفهومی ارتقایافته در سایبرنتیکِ روانی-معنوی که دلالت بر ظرفیتِ سوژه‌یِ ناسوتی در مواجهه با تضییقات دارد. در این مقام، سیستمِ انسانی نه تنها در برابرِ فشارها (Stressor) مقاومت می‌کند (تاب‌آوریِ کلاسیک)، بلکه از طریقِ مکانیزمِ استجابت، تنش را به کاتالیزوری برایِ بسطِ ظرفیتِ وجودی و دریافتِ فیضِ مضاعف مبدل می‌سازد.

ج. تئوریِ وحدتِ میدانِ توحیدی (Unified Monotheistic Field Theory):

مدلی تحلیلی-معرفتی که تقابل‌هایِ ظاهریِ عالمِ ماده (دوآلیسمِ فقرِ ایوبی و غنایِ سلیمانی، یا دیالکتیکِ جلال و جمال) را به عنوانِ خطایِ اپتیکالِ ادراکِ انسانی باطل می‌کند. این تئوری اثبات می‌کند که تمامِ بردارهایِ تکوینی در نهایت به سویِ یک نقطه‌یِ تکینگی (Singularity) — یعنی تجلیِ رحمتِ فراگیرِ ربوبی — هم‌گرا می‌شوند.

د. دکترینِ اشباعِ استراتژیک (Strategic Saturation Doctrine):

پارادایمِ استخراج‌شده از الگویِ حکمرانیِ سلیمانی؛ قاعده‌ای که بر اساسِ آن، کنترل و انقیادِ نیروهایِ اخلال‌گر و آنتروپیک (شیاطین) از طریقِ مدیریتِ قطعیِ نیازها و جهت‌دهیِ انرژی‌هایِ ویرانگر به سمتِ غواصی در فرآیندهایِ توسعه‌محور (Constructive Agency) محقق می‌گردد.

هـ. قانونِ انبساطِ مضاعف (Law of Double Expansion):

فرمولِ ریاضیاتی-متافیزیکیِ نهفته در آیه‌یِ ۸۴ سوره‌یِ انبیاء ($f(Restoration) = 2N$)؛ دال بر اینکه پروسه‌یِ «کشفِ ضُرّ»، یک بازگشتِ ساده به نقطه‌یِ صفرِ پیش از بحران نیست، بلکه جهشی وجودی است که ظرفیتِ سوژه را برایِ دریافتِ مواهبِ هستی‌شناختی (أَهْلَهُ وَمِثْلَهُم مَّعَهُمْ) دوچندان می‌سازد.

و. ماتریسِ تزاحمیِ ناسوت (Nasuti Friction Matrix):

صورت‌بندیِ پدیدارشناختیِ عالمِ ماده ($Nasut = Form times Friction$)؛ که نشان می‌دهد اصطکاک، نقص و رنج، عوارضِ جانبیِ هستی نیستند، بلکه مؤلفه‌هایِ ذاتی و اقتضائاتِ ساختاریِ پایین‌ترین مرتبه‌یِ ظهورِ تکوینی به‌شمار می‌روند و بسترِ ضروریِ پردازشِ کدهایِ پنهانِ انسانِ کامل‌اند.

ز. مدلِ ارتعاشِ ایوبی (Ayyubid Resonance Model):

الگوریتمی چهارمرحله‌ای در مکانیکِ شفایِ توحیدی (انقباض $rightarrow$ ندا $rightarrow$ کشف $rightarrow$ انبساط)؛ این مدل تبیین می‌کند که استجابت، مداخله‌ای مکانیکی در علیتِ خطی نیست، بلکه هم‌نوایی و هم‌گام‌سازیِ ارتعاشِ درونیِ سوژه با اراده‌یِ تکوینیِ حق است که منجر به تغییرِ فازِ سیستم از جلال به جمال می‌گردد.

ح. مهندسیِ واژگان / فیزیکِ کلمات (Philological Engineering):

رویکردی فیلولوژیک و آواشناختی به متنِ وحی؛ که در آن انتخابِ ریشه‌ها (مانند «مَسّ» در برابرِ «ضُرّ») و معماریِ نحوی (مانند تقدمِ جمله‌یِ اسمیه بر فعلیه)، نه صرفاً صناعاتِ ادبی، بلکه بازتاب‌دهنده‌یِ وزنِ هستی‌شناختیِ مفاهیم، کنترلِ بارِ روانیِ کلمات و استراتژیِ شناختیِ پیامبران در تقلیلِ وزنِ آسیب به سمتِ صفر است. > لنگرگاهِ وحیانی: سورهٔ انبیاء، آیاتِ هشتاد و دوم، هشتاد و سوم، هشتاد و چهارم و یکصد و دوازدهم

> «وَمِنَ الشَّيَاطِينِ مَن يَغُوصُونَ لَهُ وَيَعْمَلُونَ عَمَلًا دُونَ ذَلِكَ وَكُنَّا لَهُمْ حَافِظِينَ وَأَيُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَكَشَفْنَا مَا بِهِ مِن ضُرٍّ وَآتَيْنَاهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُم مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِندِنَا وَذِكْرَى لِلْعَابِدِينَ … رَبِّ احْكُم بِالْحَقِّ وَرَبُّنَا الرَّحْمَنُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ»