—

📖 دفتر اول: مبنای وجودشناختی و لنگرگاه قرآنی | هندسه اعراض و صیانت از حریم ظهور

در گستره هستی، تعامل میان «مراتب آگاهی» و «شبکه‌های محجوب» همواره بر مدارِ جذب و دفعِ استدلالی نیست؛ بلکه گاه سیستم به نقطه‌ای از اشباع در طغیان می‌رسد که هرگونه تابشِ افزون‌تر، نه تنها منجر به شفافیت نمی‌شود، بلکه به اتلافِ انرژیِ پدیدارشناختی در ساحتِ ناسوت می‌انجامد. مسئله بنیادین اینجاست: هنگامی که یک پدیده (رسالت/حقیقت) در مواجهه با تخالفِ ساختاری قرار می‌گیرد، مرزِ میان «مسئولیتِ ابلاغ» و «صیانت از هویتِ وجودی» کجاست؟ آیا استمرار در تقابل با پدیده‌هایِ منکر، منجر به فرسایشِ منبعِ نور نمی‌شود؟

> ﴿فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَا أَنْتَ بِمَلُومٍ﴾

> ترجمه سیستمی: پس [اکنون که طغیانِ ادراکیِ آنان به کمال رسیده]، از آنان روی بگردان و مدارِ تجلیِ خود را تغییر ده؛ که تو در این بازتنظیمِ سیستمی، هرگز مورد سرزنش [و دارایِ نقصِ عملکردی] نیستی.

استراتژی اول: تحلیل سیاق

این آیه، نقطه عطفِ ساختاری در سوره ذاریات است. پس از آنکه در آیات پیشین (۵۲ و ۵۳)، ریشه اتهاماتِ تکراری (سحر و جنون) در «طغیان» شناسایی شد، اکنون دستورالعملِ نهایی صادر می‌شود. سیاق نشان می‌دهد که «تولّی» (روی گرداندن) نه یک واکنشِ عاطفی یا قهرِ شخصی، بلکه یک «ضرورتِ فیزیکِ وجودی» است. پس از اتمامِ حجت و آشکار شدنِ هم‌ریختیِ قلوبِ منکران، استمرار در پیوندِ ادراکی با آنان، نقضِ حکمتِ وضعِ پدیدارهاست.

استراتژی دوم: تحلیل شبکه‌ای بینامتنی

این الگوی «اعراضِ حکیمانه» در شبکه‌ای از آیات مانند (الأنعام/۱۰۶) و (النجم/۲۹) تکرار شده است. در تمام این موارد، روی‌گردانی همواره پس از یک دوره ابلاغِ متمرکز و در پاسخ به یک «انسدادِ سیستماتیک» رخ می‌دهد. شبکه بینامتنی اثبات می‌کند که «تولّی» در منطقِ ظهور، به معنایِ بریدن از کل نیست، بلکه به معنایِ انتقالِ تمرکز از «گره‌هایِ فاسدِ شبکه» به «گره‌هایِ مستعدِ دریافت» است.

استراتژی سوم: تحلیل مفهومی‌ـ‌فلسفی

از منظر پدیدارشناسیِ وجود، هر پدیده برای ظهورِ تام، نیازمندِ «بسترِ پذیرا» است. اگر بستر (قابلیتِ قابل) به کلی از میان برود، پدیده (نورِ حق) نباید خود را در معرضِ ابتذال و تخریبِ ناشی از تصادم با حجاب‌هایِ ضخیم قرار دهد. «نفیِ ملامت» (فما أنت بملوم) در اینجا، امضایِ کفایتِ عملکردِ سیستم است. این گزاره نشان می‌دهد که ارزشِ یک پدیده، وابسته به پذیرشِ محیط نیست، بلکه وابسته به «اصالتِ صدور» و «پایبندی به قوانینِ جبلّی» است.

«اعراضِ آگاهانه، نه گریزی از مسئولیت، بلکه عالی‌ترین مرحله از مدیریتِ توزیعِ نور در بسترِ ظهوراتِ متخالف است.»

—

📖 دفتر دوم: موتور هندسه پنهان | آناتومی ستون فقرات و فیزیک واژگان | کیمیاگریِ «تولّی» و «لوم»

در این ساحت، به کالبدشکافیِ دو واژه بنیادین «تولَّ» و «ملوم» می‌پردازیم تا منطقِ درونیِ دستورِ اعراض را درک کنیم.

اشتقاق اصغر (Minor Derivation)

واژه «تولَّ» از ریشه (و – ل – ی) است. این ریشه در نظامِ صرفی، دارایِ دو وجهِ به‌ظاهر متناقض است: «قرب و پیوند» (ولایت) و «انصراف و پشت کردن» (تولّی). واژه «ملوم» از ریشه (ل – و – م) به معنایِ بازخواست، توبیخ و فشارِ ناشی از کوتاهی در عمل است.

اشتقاق کبیر (Major Derivation)

با بررسی جایگشت‌های (و – ل – ی)، به واژه (ل – ی – و) می‌رسیم که دلالت بر پیچ و تاب خوردن و انعطاف دارد. این نشان می‌دهد که «تولّی» یک حرکتِ صلب و خشک نیست، بلکه یک «انعطافِ راهبردی» برای حفظِ مسیرِ حرکت است.

در ریشه (ل – و – م)، جایگشتِ (م – و – ل) دلالت بر تمایل و کژی دارد. هسته جامعِ معناییِ لوم نشان می‌دهد که سرزنش تنها زمانی رخ می‌دهد که در مسیرِ مستقیمِ ظهور، «انحراف» (میل) ایجاد شده باشد. وقتی آیه می‌گوید تو «ملوم» نیستی، یعنی در هندسه رسالتت هیچ کژی و انحرافی رخ نداده است.

اشتقاق اکبر (Greater Derivation)

ریشه (و – ل – ی) با (و – ر – ی) (پنهان شدن و پشتِ پرده رفتن) تقابلِ آوایی دارد. «تولّی» در واقع انتقالِ پدیده از ساحتِ «شهودِ بی‌پاداش» برایِ منکران، به ساحتِ «غیبِ صیانت‌شده» است. همچنین (ل – و – م) با (ل – ا – م) (التیام و چسباندن) در ارتباط است؛ ملامت، شکافی است که در تمامیتِ عملکردِ فرد ایجاد می‌شود. نفیِ ملامت، یعنی «التیام و یکپارچگیِ تمام‌عیارِ عملکردِ رسول».

تجرید نهایی: روح معنا

«تولّی» عبارت است از: «تغییرِ زاویه تابشِ حقیقت از بسترهایِ تاریک به سویِ افق‌هایِ مستعد، به منظورِ جلوگیری از استهلاکِ پدیده در تصادم با طغیان». و «نفیِ لوم» یعنی: «اثباتِ کمالِ ساختاری و عدمِ مسئولیتِ پدیده در قبالِ انسدادِ گیرنده‌ها».

تحلیل بلاغی و آواشناختی

توالیِ حروف در «فَتَوَلَّ» با فاء تفریع، سرعت و قاطعیتِ تغییرِ وضعیت را نشان می‌دهد. طنینِ آواییِ «ملوم» با میمِ ساکن در پایان، نوعی بسته‌شدن و اتمامِ پرونده را القا می‌کند. این موسیقیِ درونی، به مخاطب می‌فهماند که دوره گفتگو و چانه‌زنی به پایان رسیده و زمانِ تفکیکِ مرزهایِ وجودی فرا رسیده است.

—

📖 دفتر سوم: کالبدشکافی عمیق‌تر فیلولوژیک و اسکن هولوگرافیک | ساختارِ جدایش و قانونِ صیانت

اسکن هولوگرافیک در سیستم Q نشان می‌دهد که «تولّی» یک مرحله قانونی در تکاملِ هر پدیده است که با موانعِ سخت روبرو می‌شود.

اسکن هولوگرافیک سیستم Q

– (النجم/۲۹) — ﴿فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلَّىٰ عَنْ ذِكْرِنَا…﴾: در اینجا اعراض، پاسخی ایزومورفیک به تولّیِ منکر است. سیستم، تقابل را با تقابل پاسخ می‌دهد تا توازنِ قوا حفظ شود.

– (القصص/۵۵) — ﴿وَإِذَا سَمِعُوا اللَّغْوَ أَعْرَضُوا عَنْهُ…﴾: اعراض به عنوانِ نشانه‌ای از بلوغِ ادراکی و عدمِ درگیری در لایه‌هایِ کدرِ ناسوت (لغو).

اعتبارسنجی ایزومورفیک

در نظامِ ظهور، هرگاه پیوندِ میانِ «فرستنده» و «گیرنده» منجر به «نویزِ مطلق» شود، طبق قانونِ صیانتِ پدیده، فرستنده مکلف به قطعِ پیوند است. این «جدایشِ ساختاری» (Structural Dissociation) مانع از آن می‌شود که نقصِ گیرنده به حسابِ فرستنده گذاشته شود. تقابلِ دوتایی در اینجا میانِ «ابلاغِ منتهی به ملامت» و «اعراضِ منتهی به سلامت» است.

تفسیر قرآن کریم به قرآن کریم

> ﴿مَا عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ…﴾ (المائده/۹۹)

> ترجمه سیستمی: بر عهده پدیده رسالت، چیزی جز آشکارسازیِ شفافِ حقیقت نیست.

تقاطعِ این آیه با آیه لنگرگاه نشان می‌دهد که چون وظیفه (بلاغ) به کمال رسیده، پس از آن هرگونه واکنشِ منفیِ محیط، از دایره مسئولیتِ فرستنده خارج است. «نفیِ ملامت» دقیقاً به معنایِ تحققِ کاملِ «بلاغ» است.

باستان‌شناسی واژگان

واژه «ملوم» در بافتِ باستان‌شناختی، به معنایِ لرزش و سستی در ستون‌هایِ یک بنا بوده است. وقتی پدیده‌ای «ملوم» نیست، یعنی ستون‌هایِ معرفتی و عملکردیِ آن چنان استوار است که فشارِ طوفانِ طغیانِ دشمنان، کمترین خللی در آن ایجاد نکرده است. وضعِ حکیمانه این واژه در کنار «تولّی»، تضادِ ظاهریِ «ترکِ میدان» را با «اقتدارِ درونی» حل می‌کند.

—

📖 دفتر چهارم: زیست‌جهان معاصر | استراتژیِ خروج و مدیریتِ مرزهایِ رسالت

منطقِ موجود در (الذاریات/۵۴) راهگشایِ بسیاری از چالش‌هایِ پیچیده در جهانِ مدرن است.

تجلی در حکمرانی و مدیریت

در مدیریتِ استراتژیک، مفهومی به نام «استراتژی خروج» (Exit Strategy) وجود دارد. یک رهبرِ حکیم، زمانی که می‌بیند منابعِ سازمان در یک بازار یا محیطِ سمی (Toxic Environment) در حالِ اتلاف است و هیچ تغییری در ذهنیتِ ذینفعان ایجاد نمی‌شود، دستورِ «تولّی» (عقب‌نشینیِ تاکتیکی یا تغییرِ بازار) را صادر می‌کند. «نفیِ ملامت» در اینجا به معنایِ شجاعتِ پذیرشِ این واقعیت است که شکستِ محیط، شکستِ رهبر نیست.

تجلی در سبک زندگی

در روان‌شناسیِ مدرن، مبحثِ «حدود و ثغورِ شخصی» (Personal Boundaries) با این آیه همسو است. فردِ سالم کسی است که پس از ابلاغِ محبت و حقیقت به اطرافیان، اگر با دیواری از انکار و آزار روبرو شد، بتواند «اعراض» کند بدون آنکه دچارِ «عذابِ وجدانِ بیمارگونه» (ملامتِ خویشتن) شود. این آیه، درمانِ قطعیِ تروماهایِ ناشی از مسئولیت‌پذیریِ افراطی در روابطِ سمی است.

مدل‌سازی سیستمی

اگر سیستم $S$ را فرستنده و $R$ را گیرنده فرض کنیم، و جریانِ معنا $M$ باشد؛ در صورتی که ضریبِ جذبِ گیرنده $alpha$ به صفر متمایل شود، استمرارِ ارسال $M$ منجر به تولیدِ آنتروپی $E$ در سیستم $S$ می‌شود.

$$ lim_{alpha to 0} S(M) rightarrow Delta E > 0 implies Strategy: Turn;Away (Detachment) $$

مدل نشان می‌دهد که اعراض، برایِ به حداقل رساندنِ آنتروپی و حفظِ پایداریِ فرستنده، یک ضرورتِ ریاضی است.

پل میان حکمت و علم

در نظریه سیستم‌هایِ عصبی، پدیده «مهارِ جانبی» (Lateral Inhibition) وجود دارد که در آن، سلول‌هایِ عصبی برایِ وضوحِ بیشترِ سیگنال، فعالیتِ گره‌هایِ مزاحم را نادیده می‌گیرند. «تولّی» در سطحِ کلانِ اجتماعی، همان مهارِ جانبی برایِ شفاف‌سازیِ نهاییِ حقیقت است.

استدلال منطقی صوری

– مقدمه ۱: ملامت محصولِ کوتاهی در انجامِ وظیفه یا نقص در ماهیتِ پدیده است.

– مقدمه ۲: رسول، ابلاغ را به کمال رسانده و از طغیانِ مخاطب آگاه شده است.

– مقدمه ۳: استمرارِ ابلاغ به منکرِ طاغی، خارج از حکمتِ ظهور است.

– نتیجه: روی‌گردانی (تولّی) در این نقطه، نه تنها نقص نیست، بلکه عینِ حکمت است؛ پس «ملامت» منتفی است.

شواهد علوم تجربی و بالینی

تحقیقات در حوزه «فرسایشِ همدلی» (Compassion Fatigue) نشان می‌دهد افرادی که در محیط‌هایِ به شدت تدافعی و ناسپاس به فعالیتِ اصلاحیِ خود ادامه می‌دهند، دچارِ فروپاشیِ سیستمِ ایمنی و اختلالِ نورونی در قشرِ پیش‌پیشانی می‌شوند. دستورِ «فتولَّ عنهم» یک پروتکلِ پیشگیرانه برایِ جلوگیری از «مرگِ بیولوژیک و روانیِ» حاملانِ حقیقت در محیط‌هایِ متخاصم است.

—

🏆 جمع‌بندی نهایی

تحلیلِ پدیدارشناختیِ آیه ۵۴ سوره ذاریات نشان داد که «اعراض»، مرحله‌ای تکاملی در مدیریتِ ظهورِ حقیقت است. این مونوگراف تبیین کرد که چگونه «تولّی» (روی‌گردانی) نه از سرِ ناتوانی، بلکه از سرِ صیانتِ وجودی و بازتنظیمِ هوشمندانه مرزهایِ آگاهی صورت می‌گیرد. نفیِ ملامت از سویِ حقیقتِ کل، مهرِ تأییدی است بر اینکه اصالتِ یک کنشگر، به «راستیِ مسیر» اوست، نه به «پذیرشِ جمعیِ» گمراهان.

«کمالِ یک پدیده در آن است که پس از اتمامِ ابلاغ، از اسارتِ بازخوردِ محیط‌هایِ کدر رها شده و شکوهِ وجودیِ خویش را در هاله صیانت و اعراض، متجلی سازد.»

افق‌هایِ پژوهشی آینده می‌تواند بر ترسیمِ «نقشه نقاطِ بحرانیِ اعراض» در تمدنِ معاصر متمرکز شود؛ جایی که تشخیصِ دقیقِ لحظه «تولّی» می‌تواند جوامعِ نخبگانی را از فروپاشی در چاهِ طغیانِ عمومی محافظت کند.

SYSTEM_ID: S 051054 | CORPUS_VERIFIED_V92 | SADEGHKHADEMI_STUDIES

مونوگراف تحلیلی: سوره الذاریات آیه ۵۴

کالبدشکافی مورفولوژیک و شهود ریاضیاتی بر اساس داده‌های کورپوس قرآنی

«فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَا أَنتَ بِمَلُومٍ»

۱. تبیین آماری و تجلی ریاضیاتی (Computational Divine Logic)

تحلیل توزیع واژگانی بر اساس ماتریس داده‌ها نشان‌دهنده بسامد $f(text{w-l-y}) = 232$ برای ریشه $و-ل-ي$ و بسامد $f(text{l-w-m}) = 14$ برای ریشه $ل-و-م$ در متن قرآن کریم است. در آیه پیشین (۵۳)، متغیرِ «طغیان» به عنوانِ عاملِ همگراییِ کفر در طول زمان معرفی شد. اکنون در آیه ۵۴، با محاسبه احتمال شرطی $P(w|s)$، چیدمان این آیه یک «مهندسی مطلق» و خروجیِ قطعیِ آن معادله تلقی می‌شود. حرف ربط «فَـ» (فاء نتیجه) عملگری دترمینیستی (Deterministic Operator) است که نشان می‌دهد: اگر شرطِ $X$ (استقرار قوم در وضعیت طغیانِ مطلق) محقق شود، تابعِ وظیفه‌ی پیامبر $F(x)$ به سمت صفر میل می‌کند: $lim_{text{Tughyan} to infty} F(text{Engagement}) = 0$. در نتیجه، متغیرِ «ملامت» (Blame) که ناشی از عدم انجام وظیفه است، از نظر ریاضیاتی باطل می‌شود ($P(text{Malum}) = 0$). این آیه، یک «فرمانِ کاتالیزوری» برای جلوگیری از هدررفتِ انرژیِ قدسیِ لوگوس (وحی) در یک سیستم با آنتروپیِ بی‌نهایت (قوم طاغی) است.

۲. کالبدشکافی فقه اللغوی و اشتقاق سه‌گانه (Ternary Philology)

الاشتقاق الصغیر (Morphology): فعل «تَوَلَّ» صیغه امر از باب «تَفَعُّل» است. این باب در فقه اللغه افاده‌ی معنایِ پذیرش، تکلف و یک دگردیسیِ ارادی و سیستماتیک را دارد؛ یعنی روی‌گردانیِ پیامبر، یک واکنشِ احساسی یا انفعالی نیست، بلکه یک «تغییر فازِ استراتژیک» است. «مَلُومٍ» نیز اسم مفعول است و حضور حرف جر «بـ» زائد بر سر آن (بِمَلُومٍ)، توپولوژیِ معناییِ نفی را به بالاترین سطحِ تأکیدِ وجودی (Absolute Negation) ارتقا می‌دهد.

الاشتقاق الکبیر (Metathesis): بررسی قلب حروف در ریشه $و-ل-ي$ ما را به فرمِ $ل-و-ي$ (لَیّ: پیچاندن و انحراف فیزیکی) می‌رساند. این هم‌تباریِ پنهان نشان می‌دهد که «تولّی» در اینجا یک چرخشِ کاملِ هندسی و خروج از مدارِ تعاملِ باطل است. از سوی دیگر، ریشه $ل-و-م$ (ملامت) با جابجایی حروف به $م-ل-ل$ (ملال و خستگیِ روح) پیوند می‌خورد. ملامت در هسته‌ی مرکزیِ خود، تولیدکننده‌ی ملالِ وجودی است که خداوند پیامبرش را از این فرسایشِ روانی مبرا می‌سازد.

الاشتقاق الاکبر (Phonetic Semantics): تناسب واج‌های صامت و مصوت با ساحت معنایی آیه شگفت‌انگیز است. «فَتَوَلَّ عَنْهُمْ» با توالیِ درخشانِ فتحه‌ها (مصوت‌های باز) و پرتابِ آواییِ حرفِ مشددِ «ل»، حسی از کنده شدن (Detachment) و رهاییِ شتاب‌دار را القا می‌کند. در مقابل، واژه «مَلُوم» با ترکیبِ حروفِ خیشومی و لبی (میم)، لامِ نرم و واوِ کشیده (مصوت بلند)، صدایی محبوس، سنگین و پژواک‌دار دارد که تجسمِ فیزیکیِ «بارِ گناه و سرزنش» است؛ باری که با اداتِ قاطعِ «فَمَا» در هم می‌شکند و تخلیه می‌شود.

۳. ظرایف بلاغی و نکات مربوط به فصاحت ادبی و نظام ظهورات (Phenomenological Insight)

از منظر پدیدارشناختی در مکتب خادمی، این آیه افزون بر این که یک دستورالعملِ رفتاری است، یک «ترخیصِ وجودی» (Ontological Release) است. جایگزینیِ مفهوم «فما أنت بملوم» با مفاهیمی نظیر «فلا تحزن» (پس غمگین مباش) یا «فلا تهتم» (پس اهمیت نده)، انسجامِ آیه را فرو می‌ریخت. غم (حزن) یک درگیریِ کاملاً درونی است، اما «ملامت» در فضایِ بیناسوبژکتیو (تلاقیِ وظیفه‌ی پیامبر و وضعیتِ جامعه) رخ می‌دهد.

قرآن کریم در اینجا یک سندِ برائتِ کیهانی صادر می‌کند: ای پیامبر! معمای رسالتِ تو با دقتِ کامل حل شده است. عدمِ پذیرشِ آن‌ها، ناشی از نقص در استدلالِ تو یا کم‌کاری در ابلاغ (که موجب ملامت شود) نیست، بلکه ناشی از «انسدادِ فطری» (طغیان) در خودِ آن‌هاست. این آیه، نقطه‌ی پایانِ دیالکتیک با جریانِ باطل است؛ جایی که لوگوس الهی متوجه می‌شود استمرارِ تابش بر یک سطحِ کاملاً تاریک و جذب‌کننده (سیاه‌چاله‌ی طغیان)، خلافِ قوانینِ اقتصادِ معنویِ نظامِ نُموس است. بنابراین، «تولّی» در اینجا نه یک شکست، که استعلایِ پیامبر به مداری فراتر از دسترسیِ طاغیان است.

Reference: Quranic Arabic Corpus Data Integration (V.3.0)

Methodology: Khademi, S. (1404). Ontological Foundations of Lexical Selection in Quranic Discourse.

Portal: sadeghkhademi.ir

تفسیر:

(متن تفسیر مربوطه را اینجا وارد کنید)

Validation Complete.

سوره الذاريات آیه 54

تحلیل سوره الذاریات، آیه ۵۴ (فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَا أَنْتَ بِمَلُومٍ)

پویایی‌شناسی هیجانات و الگوهای رفتاری (Emotional Dynamics & Behavioral Patterns):

این آیه مکانیزم «رهاسازی عاطفی» و «مدیریت احساس گناه» را در مواجهه با لجاجت‌های مستمر و سیستماتیک توصیف می‌کند. فرمان «فَتَوَلَّ» (روی بگردان) صرفاً یک قطع ارتباط فیزیکی نیست، بلکه دستور به انفصال شناختی و هیجانی از جریانی است که در برابر حقایق قفل شده است. عبارت «فَمَا أَنتَ بِمَلُومٍ» (پس تو سرزنش‌شده نیستی) مستقیماً روی یک واکنش هیجانی شایع دست می‌گذارد: تمایل روان به خودسرزنشی و احساس بی‌کفایتی زمانی که تلاش‌ها برای اصلاح دیگران به نتیجه نمی‌رسد.

آسیب‌شناسی روانی/اخلاقی (Spiritual/Moral Pathology):

آسیب کانونی در اینجا «احساس مسئولیت افراطی» (Over-responsibility) و «خودسرزنشی مخرب» در فرد مصلح است. زمانی که مخاطب در انکار ارادی تثبیت شده است، تداوم درگیری عاطفی و تقلا برای تغییر او، منجر به فرسایش روانی، هدررفت انرژی و در نهایت تضعیف اراده (نفس) فرد هدایت‌گر می‌شود. آیه از افتادن در تله‌ی روانی «مقصردانستن خود در برابر انتخاب غلط دیگران» پیشگیری می‌کند.

راهبرد اصلاحی/تربیتی (Corrective Strategy):

ایجاد مرزهای رفتاری روشن و توقف سیکل باطلِ متقاعدسازی. آیه راهبرد «پذیرش حد عاملیت» را تجویز می‌کند: انسان باید مرز بین «انجام وظیفه» و «انتخاب آزادانه مخاطب» را تفکیک کند. راهکار عملی، خروج از فاز درگیریِ بی‌حاصل و رسیدن به این پذیرش شناختی است که عدم تغییر دیگران، لزوماً ناشی از نقص در روش یا ضعف مربی نیست.

سنت الهی / قاعده قرآنی در حوزه روان (Quranic Rule):

مرز مسئولیت و عاملیت انسان، تنها تا پایانِ تلاش روشنگرانه و ابلاغِ حق امتداد دارد؛ هیچ انسانی در برابر انسداد ارادی و انتخاب‌های تباه‌کننده دیگران مقصر (ملوم) نیست و مجاز به فرسایش روان خویش به دلیل گمراهی آنان نمی‌باشد.