برگرفته از درس‌گفتارهای آیت‌الله محمدرضا نکونام قدس‌سره – بخش بیست و چهارم: جمع‌بندی نهایی پنج قول در اصالت وجود و ماهیت و نقد نهایی آن‌ها
برگرفته از درس‌گفتارهای آیت‌الله محمدرضا نکونام قدس‌سره – بخش بیست و چهارم: جمع‌بندی نهایی پنج قول در اصالت وجود و ماهیت و نقد نهایی آن‌ها
برگرفته از درس‌گفتارهای شرح منظومه آیت‌الله محمدرضا نکونام قدس‌سره
بخش بیست و چهارم: جمع‌بندی نهایی پنج قول در اصالت وجود و ماهیت و نقد نهایی آن‌ها
در این بخش، پنج قول مشهور در مسئله اصالت وجود و اصالت ماهیت به پایان می‌رسد و هر یک با دقت تمام مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. این پنج قول عبارتند از: قول مشائین، قول متألهین حکمت متعالیه، قول متکلمین، قول ذوق متألهین، و قول عارفان.
نقد جامع پنج قول:
- قول مشائین (از ارسطو تا ابن‌سینا): تباین کامل وجود و ماهیت در ممکنات؛ وجود، عرض ماهیت است.
- قول متألهین (ملاصدرا، مرحوم حاجی، سبزواری، تبریزی و دیگران): اصالت وجود، وحدت وجود، تشکیک خاص الخاص در مراتب وجود.
- قول متکلمین: اصالت ماهیت در خالق و مخلوق؛ وجود مفهومی انتزاعی و صرفاً ذهنی است.
- قول ذوق متألهین (میر داماد، جلال‌الدین دوانی، صدرای جوان): در واجب وجود اصیل، در ممکنات ماهیت اصیل.
- قول عارفان (ابن‌عربی، قیصری و پیروان عرفان نظری): وحدت شخصی وجود؛ نه تشکیک، نه کثرت عددی، نه کثرت مراتبی.
بررسی تفصیلی قول متکلمین و توجیه مرحوم حاجی از آن
متکلمین گفتند: اصالت با ماهیت است، هم در واجب تعالی و هم در ممکنات. وجود صرفاً مفهومی است که از ماهیت انتزاع می‌شود و در خارج، حقیقتی به نام وجود نداریم. ماهیت در ذات احدیت مجهول‌الکنه است و در مخلوقات معلوم.
مرحوم حاجی (محقق عراقی قدس‌سره) کوشید این قول را توجیه کند و فرمود: مراد متکلمین از «وجود مطلق» و «وجود حصه» همان «وجود عام» و «وجود خاص» در خارج است، نه در ذهن. یعنی وقتی می‌گویند «وجود حصه است»، منظور وجود مقید به انسان یا حیوان در عالم خارج است، نه مفهوم ذهنی.
نقد صریح بر این توجیه:
این توجیه، توجیهی است «ما لا یرضی صاحبه». متکلم خود این معانی دقیق را نمی‌دانسته که بخواهیم برای او توجیه بیاوریم. حرف متکلمین از اساس نادرست و بی‌معناست. استرحام و توجیه در اینجا جایز نیست؛ باید پوست‌کنده گفت که این قول باطل است.
تفاوت تقید جزء و قید خارجی در وجود خاص
وقتی می‌گوییم «وجود انسان»، انسان قید خارجی است؛ یعنی انسان در ذات وجود داخل نیست، بلکه وجود را مقید می‌کند. این اضافه، اضافه تقیدی است، نه اشتراک لفظی و نه مفهومی. این بیان هم در اصول فقه و هم در فلسفه و هم در فهم کلام فقها بسیار به کار می‌آید.
نقد نهایی چهار قول اول
- قول مشائین: نادرست؛ چون وجود را عرض ماهیت کرد و حمل وجود بر ماهیت را حمل شایع ندانست.
- قول متکلمین: از اساس پوچ؛ وجود را مفهوم صرفاً ذهنی دانست.
- قول ذوق متألهین (دوانی و میرداماد): نادرست؛ قائل به دوئیت و اضافه مفهومی شد.
- قول متألهین (صدرا و حاجی): بهترین قول فلسفی؛ وحدت وجود با تشکیک مراتب.
قول عارفان: وحدت شخصی وجود
عارف می‌گوید: وجود یکی است، مطلقاً واحد است. نه مرتبه دارد، نه تشکیک. اگر مرتبه باشد، مخصص مرتبه چیست؟ اگر مخصص خود وجود باشد، تخصیص در وحدت محال است. اگر مخصص غیر وجود باشد، غیر وجود معدوم است و تخصیص نمی‌آورد. پس مراتب هم نیست؛ فقط «هو» است.
نتیجه نهایی:
بهترین قول فلسفی، قول متألهین (صدرا و حاجی) است: اصالت وجود، وحدت وجود، تشکیک در مراتب.
اما قول عارفان بسیار بلندتر، پخته‌تر و عمیق‌تر است. ملاصدرا در اواخر عمر در چند جای اسفار (به‌ویژه سفر سوم و چهارم) به این قول اشاره کرده و آن را پذیرفته است. اگر این قول به جان بنشیند، حرف آخر است.
دستیار تحلیل محتوا (Agentic V50)
صادق خادمی؛ دعوتی به عمیق‌تر اندیشیدن
روی هوش مصنوعی مورد نظر کلیک کنید. پرامپت به صورت خودکار کپی می‌شود.
قابلیت ویژه (هم اکنون غیرفعال است و عرضه نمی شود): می‌توانید قبل از کلیک، بخشی از متن مقاله را انتخاب (Highlight) کنید تا ماشین فقط همان بخش را واکاوی کند!